Metamorfoza wewnętrzna Andrzeja Kmicica



TEMAT: Przemiana wewnętrzna Andrzeja Kmicica. Losy Kmicica: • testament dziadka Oleńki; Kmicic w Wodoktach; • dzika zabawa w Lubiczu, obietnica poprawy; • śmierć kompanów, spalenie Wołmontowicz; • ratunek u Oleńki i odprawa; • pojedynek z Wołodyjowskim z powodu porwania Oleńki; • list księcia upoważniający do zaciągu wojska; przysięga wierności Januszowi Radziwiłłowi; • wstawiennictwo o życie przyjaciół (Wołodyjowski, Zagłoba, Skrzetuski); • próba sprowadzenia Oleńki do Kiejdan, groźba rozstrzelania; • prawda o podstępie Radziwiłła, dramatyczna rozmowa z księciem; • wyjazd z listami do Bogusława i próba porwania go; • zraniony przez Bogusława, leczenie u Kiemliczów; • Babinicz w drodze na Śląsk (spotkanie z Butrymem, podsłuchanie rozmowy o Jasnej Górze); • pobyt w Częstochowie; spowiedź, granat, wycieczki, Kuklinowski, kolubryna; • w rękach Szwedów i Kuklinowskiego, ratunek ze strony Kiemliczów; • u króla w Głogowej i w drodze do Polski - potyczka ze Szwedami koło Czorsztyna; • ujawnienie nazwiska przed królem, dowódca oddziału Tatarów, chęć zemsty na Bogusławie; • pobyt w Zamościu, podróż z Anusią Borzobochatą do Sapiehy; • nękanie wojsk Bogusława; potyczka z Bogusławem, leczenie ran w obozie Sapiehy i przyjaźń z Wołodyjowskim; • tutaj wiadomość o pojmaniu Oleńki przez Bogusława i nastawaniu na jej cześć; • walki w Prusach i na Litwie, ujęcie Bogusława w bitwie pod Prostkami; • pomoc udzielona Wołmontowiczom, gdzie przebywały Oleńka i Anusia; • udział w wojnie z Rakoczym, powrót i rekonwalescencja; • spotkanie z Oleńką w kościele, list Jana Kazimierza o rehabilitacji; • przyjęcie w Wodoktach; W życiu głównego bohatera „Potopu” są dwa etapy: występuje jako Kmicic i jako Babinicz. Andrzej Kmicic: Wyniosła postać, młody, głowa jak żyto, podgolona czupryna, smukła cera, siwe, bystre oczy, ciemny wąs, twarz wesoła, junacka. Mówi śmiało, pyszny, wyniosły, dumny, nie da sobie w wąsy dmuchać. Jest porywczy. Mówi: „Gdy mnie gniew schwyci, to bym kogoś rozdarł, a gdy przejdzie, to bym zszył”. Ciążą na nim przestępstwa: rozpędził sejmik, wielu zabił, podwładnym żołnierzom pozwalał rabować. Żołnierze bali się go, choć był z nimi poufały. Oporu nie znosił, karał srodze. Zdziczał, przyzwyczaił się do przelewu krwi, choć z natury serce dobre. Na życzenie Oleńki gotów był zerwać z takim życiem i odprawić kompanów. Kiedy ich pomordowano wpadł w szał, spalił w odwecie Wołmontowicze. Nikogo nie znosił nad sobą, nie uznał opieki szlachty laudańskiej nad Oleńką, porwał ją. W pojedynku z Wołodyjowskim pierwsze, bolesne upokorzenie: „kończ waszć wstydu oszczędź”. Składa przysięgę Radziwiłłowi, przekonany o jego uczciwości i dotrzymuje słowa. Na polecenie Janusza ma sprowadzić Oleńkę, zostaje pojmany, grozi mu rozstrzelanie, idzie na śmierć nieugięty choć ma w kieszeni list świadczący o niewinności. Oszukany przez księcia w sprawie pułkowników nawymyślał i zagroził samemu Januszowi. W rozmowie z Bogusławem potrafi się opanować i zmylić go, choć ręce drżą mu z gniewu. Obmyśla podstęp i realizuje go. Pokonany myśli o zemście. Babinicz: Lecząs się u Kiemliczów postanawia zmienić nazwisko i życie. Nazwisko przyjął od miasteczka Babinicze pod Orszą należącego do Kmiciców. Postanowił zerwać ze zdrajcami i służyć ojczyźnie. Rusza w drogę w przebraniu niczym handlarz koni. W karczmie spotyka dawnego wroga Józwę Butryma. Kiedyś kazałby go końmi włóczyć, teraz stara się uniknąć zwady. Uważany za niebezpiecznego przeciwnika, bo szalona głowa, a przy tym sprytny i odważny. Na Jasnej Górze odzywa się ambicja, gdy posądzają go o nieuczciwe zamiary. Opanowuje się, długo się spowiada, po czym leży krzyżem i każe się ćwiczyć za pokutę. Najtrudniejsza była dla niego pokora. Przeciw Szwedom walczył jak opętany. Urządzał wycieczki za mury, wyrzucił zapalony granat, wysadził kolubrynę. Kiedy znalazł się u króla zniknął w nim zuchwały awanturnik. Narażał życie za Jana Kazimierza, wyspowiadał się przed władcą z całego życia. Mówił: „Ni przez pół służyć, ni przez pół miłować nie umiem”. Zdolności dowódcze wykazał ujarzmiwszy Tatarów. Bali się go i czcili go zarazem. Mścił się na Bogusławie. Zamęczał jego oddziały pułapkami. Będąc w Zamościu bronił honoru Anusi, choć nieraz na honor kobiety nastawał. Odporny jest na zaloty Anusi, gdyż myśli o Oleńce. Ratując przyjaciela Sorokę, gotów ofiarować własne życie. Pokonawszy Bogusława chce go zabić, ale na myśl o Oleńce wycofuje się. Po pokonaniu Szwedów był bardzo blisko Oleńki, gdy przyszła wiadomość o wojnie z Rakoczym. Poszedł walczyć nie spotkawszy Oleńki. Był to już człowiek zupełnie poprawiony. W pierwszym etapie zabijaka, awanturnik, lekceważy prawo. W walce ryzykant, jest pyszny, zadziorny. Pod wpływem uczucia zmienia się. Wobec Oleńki uległy, pokorny, pełen obaw. Z czasem staje się zrównoważony, spokojny, unika awantur. Zdolny jest do pokory i pokuty. Jego cechy stałe to szczerość, honor, odwaga, dzielność, wierność, oddanie w przyjaźni, dotrzymywanie słowa.

Metamorfoza wewnętrzna Andrzeja Kmicica

Materiały

Znaczenie pozytywnych emocji w reklamie Znaczenie emocji pozytywnych w reklamie W walce o konsumenta pomysłodawcy reklam sięgają po coraz to bardziej wyrafinowane metody manipulacji ludzkim umysłem. Wiele osób jest jednak przekonanych, że są uodpornione na reklamy. Powodem tego najprawdopodobniej jest zbyt wielka ilość reklam telewizyjnych, radiowych, w magazynach czy na billbord...

Bóg, życie i świat w utworach Sępa-Szarzyńskiego BÓG: ~utwory: \"O wojnie naszej...\", \"O nietrwałej...\", Parafraza ps.CXXX ~jedyna nadzieja człowieka uwikłanego w zło świata ~Bóg karzący za zło, ale miłosierny jest \"wieczną i prawą pięknością\" i jedynym celem miłości człowieka ~\"Królem powszechnym\", \"prawdziwym pokojem\" ŻYCIE: ~utwory: \"O wojnie naszej...\", \"O nietrwałej......

"Zemsta" - konflikt dramatu Konflikt dramatyczny oparty jest na przeciwstawieniu sobie dwóch kontrastowych natur: Cześnika Raptusiewicza i Rejenta Milczka. Ich walka z pozoru toczy się o majątek, ale w rzeczywistości jest zwykłym, szlacheckim pieniactwem, często samobójczą próbą postawienia na swoim. Z wątkiem naczelnym przeplatają się kolejne: • zamiary małżeńskie...

Charakterystyka poglądów romantyków na rolę poezji i poety w życiu jednostki i narodu 69. Scharakteryzuj poglądy romantyków na rolę poezji i poety w życiu jednostki i narodu. Romantycy uważali poezję za nieskończoną siłę twórczą, tajemniczy głos \"wnętrza\" poety. Wobec tego romantyczny poeta uważany był za jednostkę genialną, wybraną, wieszcza narodu. Liryka stała się rodzajem szczególnie uprzywilejowanym, bo przez nią prze...

Literackie i ideowe wyznaczniki epok 1. Literackie i ideowe wyznaczniki epoki.  N a z w a: Nazwa „barok” stała się metaforą epoki dziwnej, niezwykłej i odchodzącej od klasycznego wzorca renesansu, harmonii i proporcjonalności ( zarzucano jej barbarzyństwo polegające na wypaczeniu klasycznej estetyki i jej kanonów piękna). Nazwa epoki została zapożyczona z ter...

Pojęcie ojczyzny w utworach Mickiewicza Adam Mickiewicz buduje w swoim utworze ówczesne pojęcie ojczyzny , widzianej oczyma romantyka i patrioty. Obraz ten jest trochę wyidealizowany . Rodzimy kraj poety przedstawiany jest w dwojaki sposób. Z jednej strony są to piękne i urzekające krajobrazy , opisy łąk ,pól i lasów .Z drugiej zaś przedstawiona zostaje mentalność ówczesnej szlachty R...

Przestrzenna samoorganizacja Przestrzenna samoorganizacja. Sposób w jaki złożone systemy przechodzą od jednej struktury do innej, od jednego porządku do innego. Rozważamy systemy, które: 1. są otwarte na przepływy dóbr, osób i informacji, 2. znajdują się w stanie odległym od równowagi, 3. odznaczają się występowaniem nieliniowości (korzyści skali, korzyści lokalizacji i...

Twórczość Gałczyńskiego Gałczyński i jego twórczość. W początkowym okresie twórczości Gałczyński znajduje się pod dużym wpływem Skamandrytów. Jednak już od początku ujawnia się jego groteskowy ton, parodyzm, żartobliwy i kpiarski stosunek do rzeczywistości, szyderczość wobec dotychczasowych świętości. Jego wiersze to nowatorstwo obrazowania poetyckiego, ucieczka w ś...