Gatunki publicystyczne

gatunki publicystyczne Gatunki należące do tej grupy znajdują się na pograniczu literatury pięknej i innych form piśmiennictwa esej gatunek wypowiedzi krytyczne, naukowej czy filozoficznej, w którym obok elementów wykładu występują składniki anegdotyczne, opisy literackie, a bohater zostaje niekiedy dość wszechstronnie scharakteryzowany. felieton gatunek publicystyczno-dziennikarski, w którym temat opiera się na jakimś określonym fakcie rzeczywistym, najczęściej natury społecznej, obyczajowej lub kulturalnej. Opowiadając o tym fakcie i oceniając go, felietonista posługuje się często środkami prozy epickiej, takimi jak elementy fabuły, opisy, itp. Szczególnie dużą rolę odgrywają te środki w kronice, która stanowi jedną z odmian felietonu. W literaturze polskiej mistrzem tego gatunku był Bolesław Prus (“Kroniki tygodniowe”) reportaż ten gatunek publicystyczny również sięga poza środki artystyczne prozy literackiej. Opiera się na materiale autentycznym, obca była mu fikcja literacka, ale materiał ten jest najczęściej uformowany na wzór fabuły epickiej, nierzadko z wyrazista akcją. Jednym z najlepszych przykładów reportażu są “Listy z podróży do Ameryki” H. Sienkiewicza