Socjotechnika- definicja, rodzaje

SOCJOTECHNIKA - próba praktycznego podejścia do socjologii; metoda budowania reguł jak skutecznie oddziaływać na grupy i jednostki w celu wywołania pożądanych zmian (przesłaniem socjotechniki jest zastąpienie metody “prób i błędów”). Rodzaje socjotechnik: a. klasyczna - polega na przekładaniu ogólnych zasad na język praktycznych dyrektyw; b. kliniczna- polega na opanowaniu i dążeniu do zastosowania różnych dyrektyw; c. interwencyjno-ekspertowa - ma zastosowanie wówczas, gdy eksperci o zintegrowanych kompetencjach po rozpoznaniu pewnej, (zwykle trudnej), sytuacji formułują określone zalecenia. Strategie socjotechniczne: a. emancypacyjna - podmioty stwarzają warunki, których celem jest pokazanie przedmiotom możliwości swobodnego działania (wyzwalających ludzi z ograniczeń) -> budowanie spontaniczności i aktywności; b. manipulacyjna - podmioty, stojące nad zbiorowościami, bądź podmioty zewnętrzne, poprzez narzucenie określonego systemu bodźców starają się wyzwolić reakcje przystosowawcze, mające zmienić zbiorowość w określonym kierunku. Elementy składowe socjotechniki: 1. systemy oddziaływania podmiotów sterujących na przedmioty sterowane: relacja liniowa - system sterujący bezpośrednio: S1 - Sn, relacja liniowa pośrednia: S1 - S2 - … - Sn, relacja nieliniowa pośrednia; 2. reguły socjotechniczne - dyrektywy socjotechniczne: warunek wystarczający warunek konieczny, ale nie wystarczający warunek zwiększenia prawdopodobieństwa 3. środki działania podmiotu sterującego: oddziaływanie na emocje lub uczucia, oddziaływanie na umysł i intelekt; 4. zmiany społeczne w przedmiotach działania - wywołują zmiany w zachowaniach i postawach. Socjotechniczne modele zbiorowości: a. systemowo - funkcjonalny - ujmuje zbiorowość jako zrównoważony system (każdy element ma określone miejsce); zakłada, że zbiorowości zbudowane są z jednostek biernych, nastawionych przystosowawczo; b. procesowo - podmiotowy - ujmuje społeczeństwo jako system ciągłych zmian; zbiorowości zbudowane są z aktywnych jednostek.