"Chłopi" w oczach Stanisława Wyspiańskiego i Władysława Reymonta



Porównania można dokonać poprzez analizę problematyki powieści Reymonta pt "Chłopi" i dramatu Wyspiańskiego pt. "Wesele". Obaj pisarze ukazali społeczność wiejską, ale sposób jej przedstawienia znacznie się różni. Utwór Reymonta to epopeja chłopska, za którą otrzymał nagrodę Nobla w 1924 roku. Powieść jest szerokim panoramicznym obrazem życia wsi na tle czterech pór roku. Autor ukazał związek życia chłopów z naturą, opisał prace polowe, zajęcia gospodarskie i domowe, składające się na życie codzienne oraz święta, obrzędy, obyczaje i zabawy. Poznajemy dokładnie stosunki wewnętrzne we wsiach i konkretnych rodzinach (Borynowie). Reymont nie ocenia, stara się jedynie wiernie odzwierciedlać. Sami możemy ocenić jak chłopi funkcjonują w państwie polskim i jakie jest ich poczucie patriotyzmu. Poznajemy zwyczaje i zabobony, które świadczą raczej o niskim stopniu edukacji i inteligencji przedstawicieli tego stanu. Autor traktuje bohaterów obiektywnie podkreślając równocześnie ich wady i zalety. Wyczuć też można jego życzliwość wobec chłopów. Reymont mocno podkreśla siłę chłopstwa oraz ogromne jego wartości. Docenia pracowitość i przywiązanie do ziemi (mit chłopa piasta, mit chłopa siewcy). Wierzy, że mogą być fundamentem dla społeczeństwa, należy tylko wydobyć te ukryte możliwości. Stanisław Wyspiański w "Weselu" zajął się problemem możliwości integracji całego społeczeństwa, które znajduje się w niewoli i potrzebuje tego zjednoczenia w walce o niepodległość. Niestety wykazuje, że jest to w obecnej chwili możliwe, bo ani chłopi, ani mieszczanie nie są gotowi do wspólnej walki. W chłopach drzemie ogromna siła, która jest istotnym czynnikiem w walce, ale są oni zupełnie niezorganizowani i potrzebują kogoś, kto ich poprowadzi. Budzi się w nich świadomość klasowa i narodowa, ale wciąż czekają na przywódcę spośród inteligencji. Natomiast panowie boją się ruchów chłopskich, a więc nie chcą wykorzystać ich siły. Inteligencja bardzo mało wie o chłopach i ich życiu, poza tym wcale nie potrzebuje integracji o czym świadczą słowa Radczyni w rozmowie z Kliminą: Wyście sobie, a my sobie Każden sobie rzepkę skrobie Mieszczanie źle rozumieją zbliżenie do chłopów, bo interesują się jedynie zbliżeniem do natury i sielskim życiem na wsi. Wina jednak jest po obu stronach, bo autorowi dramatu udaje się udowodnić, że chłopi są nieodpowiedzialni i nie mogą piastować ważnych funkcji, nie mają poczucia patriotyzmu, bo bardziej ich interesuje prywatne życie i mienie niż losy całego kraju (Jak wiemy z historii wykorzystał to car, który zjednał chłopów ubezwłasnowalniając ich). Chłopi sądzą, że ich znaczenie w państwie nie zmieniło się przez wieki: ... taka godność, to przejęcie, bardzo wiele, wiele z Piasta, chłop potęgą jest i basta ... (słowa Gospodarza) Tymczasem sytuacja się zmieniła i obie strony muszą pójść na ustępstwa by osiągnąć kompromis i doprowadzić do zjednoczenia. Utwór kończy się pesymistycznie. Naród niezdolny do solidarnego działania, bierny, zapatrzony w przeszłość nie zbuduje przyszłości.

"Chłopi" w oczach Stanisława Wyspiańskiego i Władysława Reymonta

Materiały

Motyw krzywdy, cierpienia i wybaczenia Krzywda, cierpienie i towarzyszące im wybaczenie to uniwersalne tematy literackie. Motyw krzywdy, cierpienia i wybaczenia możemy dostrzec w wielu lirykach młodopolskich. Motywy te rozważają w swych wierszach tak wielcy poeci tamtego okresu, jak Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Jan Kasprowicz czy Leopold Staff. Na krzywdy i cierpienie, jakie zadaje...

Rola miłości romantycznej - romantyzm Istota miłości romantycznej (posłuż się konkretnymi przykładami). Romantyczna miłość jest jednym z kluczowych motywów romantycznych i występuje w każdym większym dziele tego okresu; ma kilka bardzo charakterystycznych cech, które są również typowe; Miłość ta jest nieszczęśliwa i nie może być zrealizowana: w \"Cierpieniach...\" mamy zakochan...

Różnice wizji świata między renesansem a barokiem Humaniści wyrażali w swej twórczości wiarę w poznawcze możliwości człowieka, odrzucali średniowieczną koncepcję życia nacechowanego grzechem pierworodnym. Wybór człowieka zależał jedynie od władz rozumu i woli. Utwory charakteryzowały się przejrzystym językiem, prostymi środkami ekspresji artystycznej, klasycznymi figurami stylistycznymi, gatunk...

Co to jest akcent? Akcent - (z łac. accentus); wyróżnienie sylaby na tle innych w wyrazie lub wyrazu na tle innych wyrazów, zestroju akcentowego na tle innych zestrojów. Uwydatnienie to polega na wzmocnienie jej brzmienia, wydłużenie, nasilenie głosem przy wymawianiu (akcent dynamiczny) albo przez podniesienie wysokości tonu (akcent toniczny, przyśpiew). Wyróżnia...

Klasy społeczne Halbwasha i Gurvitcha Koncepcja klas społecznych Halbwasha i Gurvitcha Określają oni klasy społeczne jako zwarte ugrupowania, makrostruktury społeczne, produkt różnic kultury – zamknięte, samoistne, samowystarczające, samoreferencyjne.. Klasy – produkt uczestnictwa w jednej kulturze społecznej Halbwasch – klasa powstaje wokół pewnego wyobrażenia ...

"Tango" jako dramat groteskowy Stanisław Mrożek prezentuje w swoim dramacie groteskową wizję świata, pełną błazenady, wyolbrzymienia, form karykaturalnych Wydarzenia, które prezentuje utwór, składają się na obraz, dzięki któremu \"Tango\" możemy uznać za tragikomedię. Była sobie rodzina. Najstarsi: Eugeniusz i Eugenia, rodzice: Stomil i Eleonora, ich syn Artur i jego narzeczo...

Oblicze szlachty XVI wieku OBLICZE SZLACHTY XVI WIEKU “O POPRAWIE RZECZY POSPOLITEJ” FRYCZ-MODRZEWSKI KSIĘGA I [o obyczajach] Jest to traktat o uczciwości i rozumie, który ma wspomagać działanie każdego człowieka. Mówi też o sprawiedliwości; wszyscy są równi. Za najwyższą cnotę uznaje on rozum (humanista). Zlikwidowanie żebractwa przez przytułki. ...

Analiza "Pan Cogito obserwuje w lustrze swoją twarz" Zbigniew Herbert Pan Cogito obserwuje w lustrze swoją twarz Wiersz pochodzi z tomu Pan Cogito (1974). Wskazany w tytule bohater liryczny w tekście wiersza przyjmuje funkcję podmiotu. Obserwacja własnej twarzy jest próbą poszukiwania siebie samego, osobistych, indywidualnych rysów, niepowtarzalnych cech. Utwór rozpoczyna się pytaniem: Kto pisał nasze twarze...