Klasyczny wzorzec piękna

Klasyczny - wzorowy, pierwszorzędny - oznacza zwykle twórczość artystyczną i wszystkie późniejsze prądy artystyczne oparte na wzorach antycznych. Termin „sztuka klasyczna” może być rozumiany na kilka sposobów: - sztuka antyczna (starożytna); - sztuka w swoim rodzaju doskonała np.: „klasyczny gotyk”; - szczytowy okres rozwoju sztuki starożytnej to głównie sztuka ateńska czasów Peryklesa; - każda sztuka, którą cechuje harmonia, symetria, dokładność proporcji, proste linie, powtarzanie elementów idealnych (koło, kwadrat, kula); Sztuka starożytna pozostawiła wzorce do których nawiązują późniejsze epoki nurtu apolińskiego (odrodzenie, oświecenie, pozytywizm, XX-lecie międzywojenne). W architekturze wzorem, są takie obiekty jak: Partenon, Koloseum, Amfiteatry: występowanie kolumn, typy kolumn - trzy porządki, budowane na planie koła, kwadratu, konieczność symetrii, są to budowle monumentalne, duże, okazałe; Plastyka, największe dzieła to: Fidiasza posąg Zeusa, Dyskobol - Myron. Obowiązują staranne proporcje, piękno ciała (nagość), umiejętność oddania ruchu. W literaturze zasady pisania sformułował Arystoteles w dziele poetyka - pisał, że w każdym utworze musi być wstęp rozwinięcie tematu i podsumowanie myśli, muszą być wyrażone jasno, a środki artystyczne starannie dobrane do treści. Wzorem dla następnych epok była twórczość: Grecja: Homer - „Illiada”, „Odyseja” (epika); Sofokles - „Antygona” (dramat); liryka grecka to: Tyrtajos (Tyrteusz) - poezja patriotyczna, tyrtejska; Safona - poezja miłosna, erotyki; Anakreont - poezja żartobliwa, fraszki; Symonides - poezja wzniosła, patetyczna, uroczysta; Rzym: epika: Owidiusz - „Przemiany”; Aureliusz - „Rozmyślania”; Wergiliusz - „Eneida” - losy Eneasza; liryka: Horacy - „O co prosi poeta Apollina”;