Analiza "Kto jest poetą" Tadeusza Różewicza



Kto jest poetą Wiersz opublikowany w tomie Nic w płaszczu Prospera (1962) jest jednym z wielu głosów w historii literatury na temat roli poezji i poety. W czasie niewoli, powstań i wojennej zawieruchy przypisywano poezji rolę katalizatora przemian, tyrtejskiego nawoływania do walki, świadectwa czasów, w jakich powstawała, w okresie dwudziestolecia jej funkcja sprowadzała się do rejestrowania wszystkiego, co dla człowieka ważne – uczuć, wzruszeń, elementów codzienności. Na świadomości Polaków najbardziej ciąży romantyczny patos – przekonanie o posłannictwie narodowym poety. Czymże w tym kontekście jest poezja dla autora omawianego wiersza? Dla Różewicza poezja jest wszystkim. Poezją jest – jeżeli tak można powiedzieć – sama czysta e g z y s t e n c j a, każde zdarzenie, każda sytuacja, każdy fakt, także – a może nawet przede wszystkim – ściśle biologiczny. Poezji się nie pisze, poetą się j e s t. Jest się (lub nie jest) w działaniu, ale także w zaprzeczeniu tego działania.7 Ta opinia Henryka Voglera doskonale i esencjonalnie wyjaśnia stanowisko autora wiersza Kto jest poetą. Utwór jest krótki, złożony z ośmiu dwuwersowych strof, pisany wierszem wolnym, białym, bez znaków interpunkcyjnych. Jest to tekst melodyjny, płynny, ponieważ został skonstruowany w oparciu o powtórzenia: zwrotki rozpoczyna anafora, kolejne (drugie) wersy również zaczynają się tak samo, poszczególne strofy wyrażają tezę (zdanie twierdzące) i jej uzupełnienie – zaprzeczenie poprzedzającej treści z wykorzystaniem tych samych wyrazów: Poetą jest ten który pisze wiersze I ten który wierszy nie pisze. Już pierwszy dystych ujawnia, że – według podmiotu wiersza – poetą jest każdy człowiek. Kolejne zwrotki potwierdzają to spostrzeżenie. I ten, który zrzuca więzy, i ten, który je sobie nakłada, wierzący i ateista, kłamca i ofiara kłamstwa, jedzący z ręki i ten który odrąbał ręce, upadający i podnoszący się, odchodzący i ten który odejść nie może – wszyscy tak samo są tu określeni: są poetami. Wymienieni w wierszu bohaterowie liryczni to po prostu zwyczajni ludzie w codziennych sytuacjach życiowych. Są aktywni lub bierni, moralnie poprawni lub naganni, charakteryzujący się różnymi postawami wobec Boga i ludzi, zdolni do wielkich czynów i słabi psychicznie. Podmiot mówi o wszystkich tych poetach bez patosu, zwięźle i prosto. Zestawia przykłady na zasadzie przeciwieństwa. Wskazuje, że poetami są wszyscy ludzie w ich codzienności – takiej lub innej. Wynika stąd, że tradycyjne pojmowanie poety, jako tego który pisze wiersze jest niewłaściwe, nieaktualne. Można nim być, nie pisząc, ale żyjąc swoimi sprawami, według własnej recepty i moralności. Poezja nie jest obszarem aktywności zastrzeżonym dla szczególnie uzdolnionych lub wrażliwych, nie ma obowiązku udzielać swoich kart heroicznym bohaterom lirycznym – może opisywać wszystkich i wszystko, nie ma dla niej zastrzeżonych tematów. Tak pojmowana poezja jest po prostu życiem.

Analiza "Kto jest poetą" Tadeusza Różewicza

Materiały

Pojęcie i rodzaje wartości a) wartość – wyobrażony stan rzeczywistości mający sens, oceniany zdecydowanie pozytywnie, pobudzający człowieka do jego realizowania. Wartość związana jest z celami i sposobami ich realizacji. Według Frankla wartości są wybierane świadomie b) rodzaje wartości: - autoteliczne: wartości same w sobie - instrumentalne: wartości służące wa...

Fraszka a pieśń - porównanie budowy ... Porównanie struktury fraszki i pieśni ... FRASZKA • rozmaitość tematów, stylów, kategorii; • zróżnicowanie rozmiarów wiersza (od 5 - do 13 – zgłoskowa); • motywowane użycie lub nieużycie przerzutni; • zastosowanie strof lub rezygnacji z nich na rzecz tzw. wiersza stychicznego (bezzwrotkowego, ciągłego)...

"Konrad Wallenrod" jako powieść poetycka z dziejów litewskich i pruskich “Konrad Wallenrod. Powieść poetycka z dziejów litewskich i pruskich”. Adama Mickiewicza “Konrad Wallenrod” jest poematem, który zapoczątkował w historii literatury okres, w którym: • problematyka narodowa i sprawy związane z walką o niepodległość wysunęły się na plan pierwszy, • literatura stała się n...

"Wesele" Wyspiańskiego jako sztuka \"Wesele\" Wyspiańskiego jako synteza sztuk Osobowość twórcza Wyspiańskiego nieraz nasuwała badaczom porównania do postaci z epoki renesansu, łączącym w sobie geniusz artystyczny i wielostronność zainteresowań, dzięki czemu zdołali w różnych uprawianych przez siebie dziedzinach wiedzy lub sztuki osiągnąć doskonałość. Rzeczywiście skala i bujnoś...

Poezja Marii Konopnickiej - "Rota", "Contra spem spero" Jest to cykl sonetów. Jest to próba połączenia filozofii romantyzmu i pozytywizmu. Twierdził, że są epoki burzy i naporu oraz ciszy i spokoju. Są one cykliczne i tak już musi być. Maria Konopnicka “Rota” Podmiot liryczny, czyli Maria Konopnicka składa przysięgę na wierność swojej ojczyźnie. Nawołuje naród do walki o niepodle...

Człowiek wobec Boga, świata, życia, śmierci w literaturze renesansu, baroku i średniowiecza Każda epoka zaznaczyła się w dziejach naszego kraju innym akcentem. Poszczególne okresy literackie są tylko relacją dawnych minionych dziejów, ale stanowią dowód tego, że poprzednie pokolenia rozwijały swą kulturę, wiedzą i religią. Rozwój ten na przestrzeni dziejów dostosowany był do nastroju i ducha panującej epoki do wznowionego światopoglądu...

Motyw Błazna w literaturze Błazen Błazen - 1) komik występujący w cyr¬ku, klown; 2) człowiek niepoważny, ośmieszający się, kompromitujący się, będący pośmiewiskiem; 3) postać wy¬stępująca na dworach królewskich - tre-fniś, wesołek, komik. Bardzo często jednak postać błazna - wielkiego prze¬śmiewcy kojarzono z mędrcem. W każdej niemal mitologii (polinezyjs-...

Wiersze Juliana Przybosia Julian Przyboś „Gmachy\" konstruktywizm - wyraz zachwytu nad konstrukcjami architek. „Poeta - wykrzyknik ulicy\" - metafora odległych skojarzeń metafora musi być oryginalna i nowoczesna, nie zbanalizowane, utarte myśli zestawić dotąd nie zestawione pojęcia, odległe od siebie kiedyś opiewał, teraz wykrzykuje, słyszany w wielkom...