Zasady poprawnej pisowni

Ortografia polska . Zasady poprawnej pisowni . 1. Cztery sposoby pisemnego utrwalania mowy . Pismo Piktograficzne ( obrazkowe ) Najstarsze liczy około 6000 lat – każde słowo jest utrwalane za pomocą rysunku przypominającego wyglądem daną rzecz . pojęcie abstrakcyjne trudne do przedstawienia . Piktogramów używano w Starożytnym Egipcie . Pismo Ideograficzne Znaki graficzne całkowicie zatraciły cechy obrazu przypominającego daną rzecz . Pismo te wynaleźli Majowie . Zmodyfikowane pismo Ideograficzne to dzisiejsze pismo chińskie . Na tej zasadzie funkcjonują oznaczenia liczebników we wszystkich językach , Pismo sylabowe Wynalezione w Azji Mniejszej . Tego rodzaju pismo używane jest w Japonii . Pismo głoskowo – literowe Najbardziej precyzyjna , najbardziej ekonomiczne , jest powszechnie używane w Europie . Istnieją tak zwane dwa alfabety grecki i łaciński . Alfabet grecki został przystosowany do właściwości języka Starocerkiewnosłowiańskiego ( SCS ) . W ten sposób powstała cyrylica używana do dzisiaj przez Rosjan , Ukraińców , Białorusinów , Bułgarów , Serbów i Macedończyków . Pozostałe narody przyjęły alfabet łaciński . 2. Kształtowanie się ortografii polskiej . Dostosowanie alfabetu łacińskiego do właściwości fonetycznych języka polskiego było połączone z istotnymi trudnościami . Liczba głosek w języku polskim była prawie dwukrotnie większa niż w języku łacińskim . Początkowo kilka różnych ale zbliżonych głosek np. c , cz , ć , k – oznaczono jednym znakiem K . Prowadziło to do nieporozumień i dlatego wprowadzono uzupełnienia . a) Przez umieszczenie nad lub pod literami dodatkowych znaków diakrytycznych w postaci kropek , przecinków , kresek , ogonków , dwukropków powstały : Ź , Ż , Ć , Ś , Ń , Ó , Ę , Ą , Ł b) Przez stosowanie liter podwójnych na oznaczenie tych spółgłosek polskich , których nie znał język łaciński : CZ , SZ , DZ , DŹ , DŻ , RZ Dwuznaki te utworzono na wzór dwuznaków CH używanego już w języku łacińskim w wyrazach zapożyczonych z greki . Ostatecznie podstawowe zasady polskiego systemu ortograficznego zostały ukształtowane na przełomie XV i XVI wieku . Dokonało to się w bezpośrednim związku z rozwojem sztuki drukarskiej i rozwojem piśmiennictwa , ukształtowany wówczas polski styl ortograficzny jest jak na owe czasy opracowany bardzo dobrze . 3. Dostosowanie zasad ortografii polskiej .Ortografia polska opiera się na czterech zasadach: Zasada fonetyczna ( fonetyczna ) Całkowita , stała odpowiedniość między głoskami a literami . Jak wymawiamy tak piszemy : las , kot , głowa , kajak , kolano . Zasada morfologiczna ( nauka o formach wyrazów , odmiana i tworzenie wyrazów ) Istota polega na zachowaniu prawidłowej pisowni rdzeni przedrostków , przyrostków w odmianach wyrazów co zapewnia podstawową komunikatywną funkcję języka . Wietrzny bo wiatr Wieczny Wieczny bo wiek Karze bo kara Każe Każe bo kazać Zasada historyczna Stosowanie liter np. : rz , ó , w , w wyrazach rzeka , rzecz , rzeźba , góra , król , pozór , jest uzasadnione tylko historycznie . Zakres stosowania zasady historycznej jest stosunkowo niewielki , ogranicza się do rozróżniania : rz , ź , ó , ch , h , które jest oparte na tradycji historyczno – językowo – kulturalnej , a nieco współczesnej wymowie spółgłosek . Etymologia To nauka o pochodzeniu i pierwotnym znaczeniu wyrazów . Zasada konwencjonalna ( umowna ) Pisownia wielkich liter na początku niektórych wyrazów . Z wielkiej litery piszemy wyrazy , które są nazwami własnymi . wyrazy pospolite piszemy małą literą . Przymiotniki utworzone od nazw własnych piszemy małą literą np. : polski – Polska . Sprawą konwencji jest również pisownia rozdzielna lub łączna grup wyrazowych np. : Zielona Góra , Stary Sącz , Biały Stok , Krasnystaw . Konwencją jest również zasada , że partykułę „ nie ” z rzeczownikami , przymiotnikami , przysłówkami piszemy razem np. : nieszczęsny , niedobry , nieprędko . Z czasownikami piszemy rozdzielnie np. : nie robię , nie wychodzę , nie ma . Z imiesłowami przymiotnikowymi piszemy albo razem albo rozdzielnie w zależności od znaczenia np. : nie palący – w tej chwili , niepalący – taki , który wogle nie pali . Z powyższej zasady wynika , że pisownia polska jest w zasadzie pisownią fonetyczno – morfologiczną , dzięki czemu nasza ortografia jest bardziej zbliżona do języka mówionego niż np. : ortografia angielska czy francuska .