Wiersze nieregularne i wolne

Wiersze nieregularne i wolne Poprzednie sposoby wierszowania prezentowały pewne jednolite systemy rytmicznej budowy wypowiedzi, natomiast wiersz nieregularny lub wolny przeciwstawia się generalnie wszelkiej wersyfikacji regularnej. Wiersz nieregularny odwołuje się do sposobów rytmizacji wykształconych w ramach poprzednich systemów. Natomiast wiersz wolny odwołań takich nie wykazuje. Najstarszą tradycję ma nieregularny wiersz sylabiczny, który po raz pierwszy pojawił się w polskiej literaturze w 1699 r pod piórem Krzysztofa Niemirycza, który przełożył z Lafontaine’ a “Bajki Ezopowe”. Później występuje w: — pełnych uniesienia dramatycznych monologach (m.in. w “Wielkiej improwizacji”, “Widzeniu ks. Piotra”, monologu Kordiana na szczycie Mont Blanc); — w scenach szaleństwa bohaterów i objawiania się sił nadprzyrodzonych (np. w “Kordianie”: “Prologu”, w scenie przed sypialnią cara i w szpitalu wariatów, w “Balladynie”). Utrwalił się również w bajkach Krasickiego, Trembeckiego i Mickiewicza.