Trzy poziomy kierowania



Różne poziomy kierowania i związane z nimi kompetencje W teorii organizacji i zarządzania wyróżniamy 3 poziomy kierowania: 1. Poziom trzeci – najniższy – kierownicy pracowników 2. Poziom drugi – średni poziom kierowania – szefowie kierowników 3. Poziom pierwszy – naczelne kierownictwo Ad 1. Odnosi się do tych kierowników, którzy bezpośrednio realizują wszystkie funkcje merytoryczno-wykonawcze (kier. sekcji, zespołów pracowni, małych biur, mistrzowie, małych wydziałów, czy oddziałów). Brygadzista nie zalicza się do kierownictwa. Na tym poziomie najważniejsze są kompetencje zawodowe. Są też ważne predyspozycje osobiste; na tym poziomie nie wymaga się jeszcze profesjonalnego zarządzania. Tu wystarcza brak przeciwwskazań do kierowania ludźmi (np. nieumiejętność planowania, organizowania, za mała komunikatywność, niechęć do podejmowania kontrolnych i w skrajnych przypadkach – wady osobowości).Wymaga się od takiego kierownika jakichkolwiek nałogów i uzależnień. Oczekuje się od niego: - realizacji bieżących zadań - umiejętności przygotowania danej komórki organizacji do realizacji zadań w okresach przyszłych. Struktura pracy : - zależy od rozpiętości kierowania (liczba ludzi podległych jednemu kierownikowi) - zależy od charakteru pracy danej komórki organizacji - zależy od poziomu kwalifikacji kierownika oraz podległych mu pracowników - zależy od przyjętego w danej organizacji stylu pracy Podział na czynności wykonawcze i kierownicze zależy od ilości podległych osób, im mniej osób, tym mniej znacząca funkcja kierownicza. Przy bardzo małym zespole pracowników , stabilnym zatrudnieniu, czynnościach powtarzalnych występuje zanik funkcji kierowniczej. Należy być powściągliwym przy małej rozpiętości kierowania, unikać zbyt dużej ilości kierowników. Zbyt liczne grono kierowników powoduje: - wydłużenie procesu decyzyjnego - deformacje informacji - nieuzasadniony wzrost kosztów osobowych - obniżenie rangi głównych specjalistów i innych samodzielnych pracowników Ad.2 Zarządzający poprzez kierownictwo trzeciego szczebla tzw. szefowie kierowników: - kierownicy większych wydziałów, oddziałów, którym podlega większa liczba mistrzów, kier. sekcji, itd. - Kierownicy dużych działów - Dyrektorzy departamentów, zastępców centralnych banków, którym podlegają naczelnicy oddziałów - Szefowie zakładów w przedsiębiorstwie wielozakładowym Podlegają im także inne stanowiska pracy np. sekretariaty, sekcje specjalistów itp. Od drugiego poziomu kierowania obowiązuje zasada zawodowstwa w zarządzaniu, gdyż funkcje kierownicze zajmują większość czasu pracy, także jakość zarządzania musi być wysoka. Zawodowstwo w zarządzaniu oznacza : - metodyczne i systemowe podejście (znajomość nowoczesnych metod zarządzania i ich stosowanie, wspomagane odpowiednimi technikami informatycznymi) - umiejętność stosowania tzw sytuacyjnego stylu kierowania (opanowanie możliwie szerokiego wachlarza efektywnych reakcji i stylów kierowania w różnych typach sytuacji) - metody i techniki zarządzania adekwatne do sytuacji - umiejętność koncentrowania się w najistotniejszych kwestiach czy problemach (musi zatem posiadać asystenta lub asystentkę, który przejmie lwią część obowiązków nie związanych ze strategicznymi decyzjami) - umiejętność możliwie bezkonfliktowego stawiania wysokich wymagań zawodowych (obiektywność oceny pracy pracownika, sprowadza się do stosowania pewnych metod i procedur) - umiejętność doboru możliwie najlepszych pracowników, profesjonalnego budowania zespołu - pełna znajomość prawa zwłaszcza gospodarczego oraz obowiązującego w danym zakładzie - podstawowa znajomość psychologii pracy (socjologia) - znajomość i umiejętność stosowania podstawowych technik planistycznych (np. biznes-plan) - opanowanie efektywnych technik kontroli najlepiej ze wspomaganiem komputerowym - umiejętność komunikacji (zdobywanie, przekazywanie i odbieranie, gromadzenie informacji) - zdolność do samodzielnego rozwiązywania problemów - umiejętność zapobiegania konfliktom To jednak nie wyczerpuje oczekiwań wobec kierownictwa 2-ego szczebla, powinni oni bowiem : - znać i współkształtować: a) misję firmy b) cele strategiczne c) strategie rozwojowe d) organizację i skalę podziału pracy w całej organizacji - znać ludzi, ich szanse i ograniczenia - śledzić krajowy i światowy postęp w branży - znać, kontynuować i promować tradycje firmy i rozwijać jej kulturę organizacyjną Na tym szczeblu można wyróżnić: a) kompetencje warsztatowe (profesjonalista w zarządzaniu) – warsztat menedżerski b) kompetencje społeczne a) warsztat menedżerski = stosowane techniki zarządzania stosowane techniki kontroli stosowane systemy komunikacji stosowane wspomaganie komputerowe (szczególnie w małych i średnich firmach) Komputer – do optymalizowania strategii i wariantowania planów. Musi działać SIK (System Informacji Kierownictwa(wykonanie planu, zastoje itd.) b) społeczne = interpersonalne (praca z ludźmi ze wszystkimi złymi i dobrymi elementami) Trzeba zatem mieć (np. 2 dyplomy uczelni, 3 fizyki, treningi kierownicze, 3gry strategiczne w roku, itd.) : - predyspozycje - charakter - interesować się ludźmi i ich lubić, nie traktować jak wrogów i przeciwników - dużo wiedzieć o regułach postępowania jeżeli ma się ich kształtować, tworzyć normy, oceniać Postępować zatem efektywnie, sprawiedliwie, a przede wszystkim WYMAGAĆ ! Trzeba być przygotowanym fizycznie i psychicznie. Stąd należy znać te wymagania, zanim zdecydujemy się przyjąć takie stanowisko. Predyspozycje muszą dotyczyć sylwetki przedsiębiorczej: - cech osobowościowych - cech psychofizycznych - dużej odporności Takie cechy trzeba posiadać, nie da się ich nauczyć. Brak dobrych ośrodków metodycznych w Polsce. Specyfika procesów zawodowstwa w zarządzaniu polega na tym, że całe rzesze zawodowców będą musiały odejść, bo zmniejszy się ilość szczebli menedżerskich. Zawodowstwo w zarządzaniu można nabyć przez wieloletnią praktykę tzn doskonalenia w zarządzaniu. Ad.3 Naczelne kierownictwo – prezesi holdingów, spółek, członków zarządu, dyrektorów i ich zastępców, kierowników urzędów centralnych i administracji terenowej (do szczebla powiatu, czyli starosty). Menedżer 1-ego poziomu kierowania to STRATEG ! – określają misję danej organizacji modelujący jej cele strategiczne i rozwojowe, kształtujący jej relacje z otoczeniem, zakres i formy współpracy, zorientowany na cele organizacji, efekty rozłożone systemach długookresowych (przewiduje o 2 posunięcia do przodu ), powinien to być wizjoner w działalności gospodarczej, to twórca, postrzegający problemy szeroko i w przestrzeni. Realia jego działania: - ryzyko - niepewność - sytuacje kryzysowe Im zadanie trudniejsze, skomplikowane, tym bardziej go to podnieca. Musi mieć wyzwania, jeśli nie – ucieka w politykę lub administrację, bo tam ma coraz więcej wyzwań i podwładnych. Menedżer musi posiadać cechy przywódcze, cechować go musi dynamizm i kreatywność, ma skłonność do refleksji i jest realistą, może wesprzeć intuicją, ale tonie może być podstawa. Podstawa to racja ekonomiczna ! Zespół kierownictwa 1-ego poziomu – wysokiej klasy specjaliści, kompetentny i zwarty, nie może to być zlepek zwalczających się osobowości, łączyć ich musi misja firmy. Nie lubi być kierowany, nonkonformista, szczególnie ważne są te cechy w zarządzaniu państwem. Analiza na tych 3-ech poziomach zarządzania pozwala inaczej spojrzeć na firmę. Na szczeblach centralnych są 3 grupy kompetencji: a) kompetencje koncepcyjne b) kompetencje społeczne c) kompetencje techniczne a) zdolność właściwej oceny sytuacji bieżącej i przyszłych potrzeb, przygotowania zmian itp. b) Zdolność do współpracy z ludźmi, kojarzenia różnych grup społecznych, mediacji, kompromisów, rozwiązywania problemów c) Umiejętność posługiwania się sprzętem komputerowym, technikami porozumiewania się. Kompetencje Cechy zawodowstwa Cechy menedżera – przedsiębiorcy Podstawowe wymogi do zarządzania firmą

Trzy poziomy kierowania

Materiały

Co to jest potrzeba Potrzeba. Podstawowym warunkiem powstania motywacji są potrzeby i zadania. Pojęcie potrzeba ma zastosowanie do opisania do właściwości życiowych istot polegającej na tym, ze dla zachowania ich przy życiu, dla ich prawidłowego funkcjonowania i rozwoju konieczna jest stała wymiana ze środowiskiem: pobieranie ze środowiska różnych elem...

Dążenie Polski do NATO Polska droga do NATO Dążenia państw Europy Środkowej i Wschodniej zostały dotrzeżone przez NATO. Po 1989 roku zainicjowany został proces stopniowej transformacji Sojuszu w kierunku wzmocnienia jego funkcji politycznych oraz szerszej otwartości wobec krajów Europy Środkowej i Wschodniej. W Deklaracji Londyńskiej z lipca 1990 roku NATO zapropo...

Analiza "W rzece Heraklita" Wisławy Szymborskiej W rzece Heraklita Tytuł wiersza (z t. Sól, 1962) przywołuje na myśl słynne stwierdze¬nie panta rhei – wszystko płynie. Przemijanie i zmienność są stałymi elementami rzeczywistości. Człowiek został przez naturę wprzęgnięty o ten odwieczny mechanizm. Jest przy tym jednym z wielu, jednostką uwikłaną w relacje z innymi, ale przecież...

Uzasadnienie "Przedwiośnia" i "Pieśńi o Rolandzie" że są zwierciadłem czasu Odwołując się do dwóch wybranych utworów uzasadnij, że są one zwierciadłem czasu, w którym powstały. \"Przedwiośnie\" Żeromski przez całe życie twórcze wierzył w niepodległość Polski. Kiedy w końcu nadeszła, powitał ją z wiarą, że oto spełniły się nadzieje wielu pokoleń i jego własne o potędze i szczęściu tragicznie doświadczonego narodu. Dla...

Śmierć i wojna w poezji Różewicza TEMAT: Porażenie śmiercią i wojną w poezji T. Różewicza. T. Różewicz urodzony w Radomsku, syn urzędnika. Tam przeżył okupację, zarabiał korepetycjami, związany z AK. Po wyzwoleniu matura i studia historii sztuki na UJ. Debiut w 1946, w 1949 zamieszkał w Gliwicach, od 1968 we Wrocławiu. Poezje: „Niepokój”, „Czerwona rękawicz...

Bohaterowie "Moralność pani Dulskiej" “Moralność pani Dulskiej” - Gabriela Zapolska Gabriela Zapolska w swojej twórczości ukazywała portrety psychologiczne kobiet. Dostrzegała wszelkie wartości. Utwory jej to wierny dokument epoki. Portrety te poddawane były wnikliwej analizie sfery duchowej. Aniela Dulska W pierwszym wrażeniu uważana jest za brudną, niesympatyc...

Rola grup w życiu społecznym - grupy społeczne są płaszczyzną socjalizacji jednostek ludzkich – tzn. w grupach tych ludzie uczą się jak żyć w społeczeństwie, ludzie szukają tu wzorów nawet poza swoim otoczeniem, np. grupy odniesienia - grupy społeczne kształtują zachowanie zbiorowe ludzi i w ten sposób modyfikują je jako bodźce - grupa społeczna wyraża się p...

Pamiętniki Jana Chryzostoma Paska Jan Chryzostom Pasek urodził się około roku 1636 koło Rawy Mazowieckiej, zmarł ok. 1701r. Pochodził z drobnej szlachty, najprawdopodobniej uczył się w kolegium jezuickim. Jako dziewiętnastoletni młodzieniec zaciągnął się do wojska, brał udział w kampanii przeciwko Szwedom, jego oddział dowodzony przez Czarneckiego został wysłany do Danii na po...