Temat piękna w XVI i XVII wieku

5.Pojęcie piękna w XVI i XVII wieku. Klasycyzm francuski : artyści skupieni wokół dworu wersalskiego nawiązywali do antyku. Zabiegali o wyszukaną formę wypowiedzi, wykwintność, elegancję języka, brak wyrazów pospolitych. Tematem było piękno, ogłada. Zasady, reguły pisania utworów literackich określił Mikołaj Boilau : "Tylko prawda jest pięknem". Poprzez piękno rozumiał ład, harmonię, regularność, proporcje zgodne z logiką, wykwintność i prostota języka, przestrzeganie kanonów gatunkowych. Zasady te zawarł w utworze "Sztuka poetycka" Sztuki plastyczne : kwiecistość, przepych, bogactwo ozdób i złoceń, alegoryczność (obrazowe przedstawienie pojęć abstrakcyjnych) Cel : oszołomienie, olśnienie odbiorcy, zachwyt nad nadmiarem ozdób Styl literatury barokowej : bogactwo słownictwa i jego niezwykłość, zawiły szyk i skomplikowana składnia, istnienie niezwykłych środków artystycznych, stosowanie paradoksów, antytetyczność (kontrastowość) Piękno tzw. baroku jezuickiego przejawiało się w syntezie różnych sztuk : architektury, malarstwa, rzeźby, a zewnętrzny przepych wszelkich obrzędów i liturgii miał na celu demonstrować potęgę i nieograniczoną wielkość misterium, tajemnicy wiary. Przykładem barokowego pojęcia piękna jest styl rokoko (fr.) rocaille "muszla o kapryśnej, asymetrycznej formie" , poddająca cechy fantazyjnego, lekkiego stylu. Poprzez piękno ogólnie rozumiano : głębię, otwartą formę, ale i niejasność. Ponadto w sztuce uwidacznia się dynamiczne ujęcie przestrzeni, wyjaskrawianie kontrastów, efektów świetlnych i ekspresywnych gestów (wyrażających rozpacz, gniew, ból, ekstazę) , przedstawianie przedmiotów zaznaczając ich trójwymiarowość (tzw. iluzjonizm). Słynni artyści włoscy : architekci Bernini i Borromini ; hiszpański malarz Velazquez ; malarze flamandzcy Rubens i Rembrandt.