Szczegółowe streszczenie "Sklepów cynamonowych"



STRESZCZENIE: SIERPIEŃ 1 Ojciec bohatera (a zarazem narratora), Jakub (w niektórych scenach utożsamiany z biblijnym Jakubem), wyjeżdżał co roku w lipcu „do wód”. Tę część wakacji spędzał bohater wspólnie z matką i swym starszym bratem oraz służącą Adelą. Zajmowali oni duże, „ciemne mieszkanie na pierwszym piętrze kamienicy w rynku „. W sobotnie popo¬ . łudn.ia matka zabierała ich na spacer. Najczęściej przechodzili przez opustoszały i zalany Słońcem, zakurzony rynek, mijali aptekę mieszczącą się „na rogu ulicy Stryiskiej”, a na¬stępnie wędrowali w stronę przedmieścia, które swoimi domkami pogr~onymi w zieleni ogródków bardziej przypominało wioskę niż miasto. 2 Bohater obserwuje skąpany w promieniach sierpniowego słońca, zachwaszczony zielskiem ogród parkan, za którym znajdowało się śmietnisko zarosłe dziko bodiakiem. Tam swoją siedzibę miała Tłuja — nazywana tak przez mieszkańców „skretyniała dziew¬czyna „. Siedziała na starym pomalowanym na zielono łóżku i — otoczona rojem much —to drzemała to znów mówiła coś do siebie półgłosem. Od czasu do czasu ciszę przery-wały jej dzikie okrzyki. Jej matka, „ma ja, żółta jak szafran kobieta „ najmowała się u gospodyń do szorowania podłóg „. 3 W jednym z domków na przedmieściu mieszkała ciotka bohatera — Agata — kobieta „ Wielka i bujna, o mięsie okrągłym i białym, cętkowanym rudą rdzą piegów „. Jej mężem był Wuj M~ek — mężczyzna zdominowany całkiem przez energiczną małżonkę, „ mały, Zgarbiony, o twarzy wyjałowionej z płci”. Córka Agaty — Łucja, była dorastającą dzie¬Wczyną „ z głową nazbyt rozkwitłą i dojrzałą na dziecięcym i pulchnym ciele o mięsie bia¬łym i delikatny,n „. Podczas wizyt w tym domu młody bohater znudzony ciągłymi narze¬kaniami ciotki marzył, aby zajął się nim najstarszy z kuzynów — Emil: „mistrz sztuk karcianych” rozsiewający wokół siebie dziwny zapach dalekich krajów „. Był to mężczyzna o twarzy „ zwiędłej i zmęczonej”, która zdawała się z dnia na dzień zapominać o sobie, stawać się pustą ścianą z białą siecią ~yłek, w których, jak linie na zatartej mapie, plqtały się gasnące wspomnienia tego burzliwego i zmarnowamzego życia „. Marzenia chłopca speł¬niały się - kuzyn Emil wychodził do drugiego pokoju wołając małca, któremu pokazywał następnie wizerunki nagich kobiet i chłopców w dziwnych pozyjach „. NA WIEDZENIE 1 Tego roku zima nadeszła wcześnie. Ojciec bohatera coraz bardziej podupadał na zdrowiu. Niekiedy musiał spędzać w łóżku całe dnie. Mimo choroby nie zaniedbał ciągłej kontroli sklepu poprzez sprawdzanie ksiąg handlowych, które przynoszono mu do pokoju. Często kłócił się z matką, lając ją za niedbalstwo w prowadzeniu rachunków. Jego cho¬roba była jednak raczej psychiczna niż fizyczna. Ojciec zamykał się coraz bardziej w sobie i często wielkim wysiłkiem tłumił wzbierającą w mm agresję. Pewnej nocy bohater słyszał. jak jego rodziciel wykrzykuje coś do domniemanego rozmówcy. „Rozmawiał z Bogiem” i walczył z Nim na wzór biblijnego Jakuba. 2 Z początku ojciec wiele czasu spędzał na gwałtownych dyskusjach i sporach ze sa¬mym sobą. Później uspokoił się i pozornie powrócił do cichej pracy przy księgach. Oka¬zywało się jednak, że wyklejał księgę rachunkową „ kolorowymi odbijankami „. Potem za¬czął ginąć na całe dni w ciemnych zakamarkach przestronnego mieszkania. Domownicy szybko przyzwyczaili się do jego dziwactw i nie przeszkadzali mu, on zaś żył w coraz bardziej, oderwanym od rzeczywistości, własnym świecie. PTAKI Była pełnia zimy. Ojciec nie wychodził już w ogóle z domu. Zajmował się paleniem w piecach i kontemplacją pełgających w paleniskach płomieni. Później jednak odnalazł swą nową pasję — zwierzęta. Zaczął od sprowadzania zza granicy zapłodnionych jaj ptasich. które podsuwał kurom do wysiadywania. Następnie odbierał pisklęta i opiekował się nimi. Niedługo jednak wynikła konieczność przeniesienia ojca z jego uciążliwą dla pozostałych domowników menaźerią do dwóch pokojów na poddaszu. Przez kilka tygodni znikał tam na długie godziny, przebywając ciągle z ulubieńcami. Pewnego razu jednak młoda słu¬żąca Adela, jedyna osoba, której słuchał, weszła do jego królestwa i przerażona smrodem oraz wielkimi ilościami ptasiego kału pokrywającego podłogę i sprzęty wypędziła miotłą przez okno rozwrzeszczane towarzystwo. Był to dla ojca cios, ale mężczyzna upodab¬niający się coraz bardziej do jednego ze swych ulubieńców — ogromnego, chudego kon¬dora, przesiadującego wiele godzin bez ruchu — nie sprzeciwił się woli służącej. MANEKINY Po pamiętnej przygodzie z ptakami ojciec na długo zamknął się w sobie i miki z oczu domowników, przesiadując samotnie w jednym z pokojów. Wychodził z rzadka i tylko pod nieobecność Adeli. Do domu zawitała szara i przepełniona nudą pustka. Ha¬łas ptasiego bractwa i ruch, który wprowadzało ono do pomieszczeń, był jedną z nielicz¬nych rozrywek przerywających monotonię małomiasteczkowego życia. Wszyscy domow¬nicy — oprócz Adeli — zanurzyli się głęboko w tę leniwą i ciężką atmosferę. Pewnego razU ojcieC, w czasie swej wyprawy przez mieszkanie, natknął się w jednym z pokojów na Poldę i Paulinę — młode „ dziewczyny do szycia „ które rozkładały się każdego popołudnia ze swymi przyborami i przystępowały do niezmordowanej pracy. Ojciec popatrzył na nie jak na dziwne zjawisko wymagające naukowego zbadania i od tej pory zaczął z nimi przesia¬dywać, zabawiając je swoimi wywodami i ropzraszając wiejącą zewsząd nudę. Dziewczęta szybko dostały się pod silny wpływ jego „przedziwnej osobowości „. TRAKTAT O MA NEKINA CH Albo wtóra księga rodzaju Ojciec przedstawiał szyjącym dziewczętom swą dość zawiłą i ocierającą się o he¬rezję wizję świata. Twierdził, że pierwszy stworzyciel Demiurgos „ nie posiadł monopolu na tworzenie „. Zdolność tworzenia bowiem posiada każdy duch. Sama materia nie jest martwa, ale również posiada — nie wykorzystywane chwilowo — możliwości tworzenia rozmaitych form przypominających istoty żywe, choć nimi nie będące. Ojciec stawiał się na stanowisku „ wtornego demiurga” i pragnął tworzenia ulotnych form, które miałyby do spełnienia tylko jedno zadanie — podobnie jak manekiny. Stworzeni w taki sposób ludzie mieliby np. tylko te kończyny (jedną rękę lub jedną nogę), które byłyby im niezbędne do wykonania przeznaczonego im, jednorazowego zadania. Ten wtórny człowiek byłby zatem stworzony „na obraz i podobieństwo manekina „. W tym momencie Adela wysunęła spod sukiii swą ubraną „ w Czarny jedwab” stopę. Ojciec zamilkł i poczerwieniał wpatrzony w wyprężoną nóżkę. Równocześnie stracił nagle cały swój zapał i zamknął się w sobie, siedząc sztywno, a potem spokorniały podniósł się powoli ze spuszczonymi oczami, postąpił krok naprzód, jak automat, i osunął się na kolana. TRAKTAT O MANEKINA CH. Ciąg dalszy Następnego wieczoru ojciec powrócił do tematu. Tym razem zaczął się z wielką pasją użalać nad losem materii, która jest przepełniona cierpieniem spowodowanym przede wszystkim nieświadomością własnej istoty. Nieświadomość ta powoduje, że człowiek może nadać jej formę błazeńskiej lub wykrzywionej w boleści maski, a następnie śmiać się ze Swego dzieła, a materia będzie tak trwać w wewnętrznym napięciu, niezdolna jednak do uświadomienia sobie własnej postaci oraz zrzucenia nałożonych na nią kształtów. Ojciec nagle zamilkł, choć jego twarz nadal wyrażała wewnętrzne wzburzenie i stał jak zatrzyma¬ny automat. W tym momencie Adela podeszła do niego i z rękami na biodrach, bardzo dobitnie wydała polecenie. Dziewczęta siedziały ze spuszczonymi oczami, jak odrętwiałe. TRAKTAT O MA NEKINA CH Dokończenie W któryś z kolejnych wieczorów ojciec zaczął swój wykład od opisu pewnych form materii, otrzymanych przez „zawieszenie pewnych skomplikowa,i”gch koloidów w roztwo¬rach soli kuchennej”, które mogą naśladować prymitywne zwierzęta w podstawowych fUnkcjach życiowych, takich jak ruch czy oddychanie. Jednak o wiele bardziej skompli¬kowane formy przybierać mogą wnętrza domów czy poszczególnych starych, z dawna „Ue Wykorzystywanych pomieszczeń, które są przepełnione „ emanacjami” uczuć, wrażcń i fantazjj żyjących w nich niegdyś ludzi. W domach takich przesiąkają owymi emanacjami Wszystkie sprzęty i meble. Jakub opisywał, jak kiedyś zdarzyło mu się w jednym z takich opuszczonych i zapomnianych pokoi zobaczyć drzewa rozkwitające pełnią barw fanta¬zyjnych kwiatów. Drzewa te jednak znikły jeszcze przed zmrokiem. Potem opowiadał o zwyczajach prymitywnych plemion, które balsamowały zwłoki zmarłych i umieszczały ich jako elementy dekoracyjne w swoich siedzibach. Szczytem przemowy był opis jego brata, który „na skutek długiej i nieuleczalnej choroby zamienił się stopniowo w zwój kiszek gumowych „. Makabryczność przedstawianych obrazów stała się dla słuchaczek nie do znie¬sienia, Adela zatem podeszła do mówcy i z daleka wykonywała palcem ruchy łaskotania. którego ojciec bardzo się bał. Zaczął się wycofywać z pokoju, służąca zaś postępowała za nim krok w krok. NEMROD Sierpień tego roku bohater spędził na zabawach z małym pieskiem - Nemrodem -przyniesionym do domu przez starą pomywaczkę. Na nowego lokatora nikt z domowników nie zwracał uwagi, dla chłopca zaś stał się obiektem obserwacji i badań, dotyczących roz¬woju i dojrzewania życia w ogóle. Piesek powoli zaczynał poznawać otaczającą go rze¬czywistość, terytorium jego stała się kuchnia, w której krzątała się bez przerwy Adela. Podczas swoich zabaw zwierzak odkrywa, że to, co wydawało mu się być nowe, istniało już wcześniej, gdyż odnajdywał instynktownie zakodowane gdzieś głęboko w psychice okreslone i odpowiednie do poszczególnych sytuacji formy zachowań. Jednym z przy¬kładów takich zachowań jest szczekanie, które nigdy wcześniej nie wydobywało się z psie-go pyska, pojawia się zaś w momencie, kiedy potrzebny jest jakiś środek wyrazu oburzenia i nienawiści na widok całkiem odmiennej i niezrozumiałej formy życia — karakona wę¬drującego po podłodze w kąt kuchni. PAN W najdalszym krańcu podwórza, obok wychodka i cuchnącej nitki ścieku, chłopcy dokonali wyłomu w parkanie, usuwając jedną ze spróchniałych desek, i otworzyli tym sposobem drogę do starego, zdziczałego sadu. Autor jako chłopiec lubił wyprawiać się tam szczególnie w blasku południowego żaru i uganiać się za motylami. Pewnego razu motyl doprowadził go w gęstwę łopianów, wśród których siedział w kucki brudny i obdarty włóczęga. Na widok chłopca na jego twarzy pojawiło się wpierw znamię jakiegoś bólu. a następnie rozległ się głośny śmiech. Chłopiec stał nieruchomo patrząc za odchodzącym powoli zebrakiem, bozkiem starego sadu — „Panem bez .fletu „. PAN KAROL Zona wuja Karola wybrała się z dziećmi na wakacje do letniska oddalonego o godzi¬nę drogi od miasta. W każde sobotnie popołudnie słomiany wdowiec wybierał się do nich w odwiedziny. Wieczorem powracał do nieposprzątanego mieszkania i ciężko opadał na niepościelone łoże. Następnego ranka budził się i pogrążał w rozmyślaniach. wciągał do notesu wydatki, kalkulował, obliczał i marzył „. Ten trzydziestoletni. grubiejący już mężczyzna, na którego ciele odbijały się nadużycia płciowe”, przeczuwał wtedy jakąś grozną i niewiadomą przyszłość, która na niego oczekiwała. Jednak nie obawiał się jej. Skończywszy swe rozważania powoli wykonywał czynności związane poranną toaletą. następnie ubierał się i przygotowywał do wyjścia, aby —jak robił to przez cały tydzień —zanurzyć się w atmosferze nocnych hulanek. Podczas swych przygotowań odczuwał jakąś krytyczną obcość i dezaprobatę, z którą jakby spoglądały na niego domowe sprzęty. SKLEPY CYNA MONO WE Był środek zimy. Ojciec ciągle przebywał W innym niż reszta domowńików świecie. Jego wyczulony węch i słuch pozwalały mu śledzić uważnie wszystkie — szczególnie wyraźnie dobiegające nocami — odgłosy starego domu: trzaski, szmery, szelesty i inne odgłosy, które zarazem łączyły się z masą tajemniczych, nieokreślonych bliżej woni. Matka widząc to wszystko próbowała oderwać męża od tej pogrążonej w mrokach tajemnicy rzeczywistości, wyciągając go na wieczorne spacery. Pewnego wieczoru zaś wpadła na pomysł, aby udać się z całą rodziną do teatru. Po przybyciu na miejsce okazało się, że ojciec zapomniał portfela z pieniędzmi. Wysłano zatem narratora do domu, licząc że zwinny chłopak zdąży wrócić przed rozpoczęciem spektaklu. Jednak fantazja chłopca napotkała w tą piękną zimową noc zbyt wiele pokus, które sprawiły, że zboczył z drogi. Przypomniał sobie o sklepach cynamonowych - magazynach, w których można było oglą¬dać i zakupić najrozmaitsze egzotyczne towary, sprzęty, albumy i książki. Chcąc na chwilę zajrzeć do owych sklepów, wszedł w gąszcz ciemnych uliczek. Po pewnym czasie ze zdu¬mieniem stwierdził, że zamiast do sklepów, droga zaprowadziła go pod budynek, który kojarzył się z tylną ścianą miejscowego gimnazjum. Patrząc na gmach chłopiec przy¬pomniał sobie dodatkowe lekcje rysunku prowadzone wieczorami przez profesora Arendta. Grupa młodych chłopców uczęszczała na te zajęcia. Podczas zajęć część z nich drzemała, kilku najgorliwszych zaś w migotliwym blasku świec próbowała swych sił w tworzeniu grafiki. Profesor często pokazywał też młodzieży stare ryciny przedstawiające rozmaite . krajobrazy. Chłopiec poczuł nieprzepartą chęć zajrzenia do pracowni rysunku i wszedł do ciemnego i cichego budynku. Idąc mrocznymi korytarzami doszedł do ciągu wspania¬łych sal, które w jego domysłach były mieszkaniem dyrektora ginmazj urn. Chwilę podzi¬wiał ich piękno, a następnie wyszedł na znaną sobie ulicę i wsiadł do dorożki, której woźnica — wzywany przez stojących pod szynkiem dorożkarzy — opuścił pojazd, który potoczył się dalej. Chłopiec zdał się całkowicie na łaskę i rozsądek ciągnącego dorożkę konia, który prowadził w stronę przedmieścia przez ulicę otoczoną ogrodami, które prze¬szły początkowo w parki, a potem w przepiękne lasy. Droga zaczęła wspinać się pod górę, koń zaś grzęznął w coraz większych zaspach. W pewnym momencie zwierzę zatrzymało się. Chłopiec wysiadł i zobaczył, że koń ma na brzuchu czarną ranę. Chwilę później koń zmalał do rozmiarów drewnianego konika-zabawki, zaś bohater zaczął schodzić w dół, ku miastu. Szedł coraz szybciej i szybciej, aż w końcu znalazł się w pobliżu miasta, gdzie Zwolnił i podążył na rynek. Tu spotkał wielu ludzi podziwiających wspaniały obraz nocy niby zimowej, a jednak ciepłej i przyjaznej. Chłopiec nie przejmował się tym, że rodzina być może oczekuje ciągle w teatrze na jego powrót. Chwilę później spotkał kolegów, którzy ~„~byt wcześnie szli do szkoły obudzeni jasnością tej nocy „. Razem z nimi, zamiast do domu, udał się „na spacer stromo opadającą ulicą „ pachnącą fiołkami. ULICA KROKODYLI W jednej z szuflad ojcowskiego biurka leżał stary plan miasta. Niegdyś zajmował Prawie całą ścianę pokoju, w tym czasie zaś był już książką składającą się z prostokątnych fragmentów całości. Na mapie tej ukazana była panorama miasteczka rozciągającego się W Pobliżu doliny rzeki Tyśmienicy. Było to rodzinne miasto narratora. Całość oddawała dość dokładnie wygląd miejscowości, ale w jednym miejscu pozostawiona była biała plama Z Zaryso~~fl~j jedynie schmatycznie kreskami kilku ulic. Była to okolica ulicy Krokodyli — najbardziej „zepsuta” rzec by można, część miasta. Panowały tu tendencje do uprze¬mYśłowienia i ~.amerykańskiej” nowoczesności. Wraz z zalążkami fabryk rozwijał się tu Styl taniego i nieudolnego naśladownictwa wielkomicjskości. Dominowała tu szarość i widoczne było zabieganic, przez które jednak przebijał się jakiś zamęt i bezcelowość bieganiny mieszkańców tej części miasta. Widać to było szczególnie w charakterystyc, nej komunikacji. Dorożki pędziły po ulicach bez dorożkarzy, biegających w tym czasie za własnymi sprawami, prowadzone jedynie niewprawną ręką pasażerów. Tramwaje często pozbawione były przedniej ściany „. Najdziwniejsza zaś była kolej. Pociąg nadjeżdżał z najbardziej nieoczekiwanego kierunku, zatrzymywał się na środku ulicy, która stawała się przez ten moment dworcem kolejowym, a następnie — zanim oczekujący pasażerowie zdążyli przebrnąć przez problemy związane ze zdobyciem biletów, którymi spekulowali pracownicy kolei — odjeżdżał, znikając w oddali. Wszystko w tej dzielnicy było poło¬wicznie skończone, niezdecydowane jakby wszystko zawisło w powietrzu. Było tak nawet z atmosferą rozwiązłości unoszącą się nad tą częścią miasta. Każda kobieta idąca ulicą mialą w sobie coś z prostytutki. Taka też była opinia o wszystkich mieszkankach dzielnicy. Jednak s owo „zepsucie” było tylko nędznym i niedokończonym naśladownictwem wielko-miejskiej rozpusty, nowoczesności. KARAKONY Po śmierci ojca dom pogrążył się w monotonii. Adela wprowadziła na nowo porzą¬dek wśród wszystkich sprzętów. Szczególną jej opieką cieszył się salon, rzadko odwie¬dzane, reprezentacyjne pomieszczenie domu, którego wyniosłą powagę i uporządkowanie psuł jedynie pęk pawich piór stojący w wazonie. Stał tam też wypchany kondor, wierny towarzysz nieobecnego już ojca. Pewnego popołudnia bohater wypytuje matkę o czarny okres z życia swego rodziciela, związany z plagą karakonów. Ojciec zobaczywszy któregoś z tych owadów, rzucał się z odrazą na niego i nadziewał go na „lancę”. Po pewnym czasie chory mężczyzna pogrążył się w „fasynację wstrętu „ stanowiącą jeden z etapów jego zauroczenia wszelkimi zwierzętami. Bohater widział nieraz nocami jak jego ojciec —w dzień przygaszony i milczący, pogrążony w niemej walce z natrętnym pragnieniem —leży nago na podłodze i wykonuje ruchy przywodzące na myśl znienawidzone przez nie¬go karakony. Od tego czasu domownicy „ wyrzekli się ojca „ który zaczął się ukrywać po roznych zakamarkach mieszkania, podobnie jak wspomniane wyżej owady. WICHURA Na początku tego fragmentu znajduje się opis antropomorfizowanych naczyń i ru¬pieci, które zalegając przeładowane strychy, zalewały nocami miasto czarną, niekończącą się rzeką. Swoim zgiełkiem jakby sprowokowały nadejście straszliwej wichury i spustosze¬nie miasta. Narrator opowiada wydarzenia, które rozegrały się podczas tej potężnej, trwa¬jącej trzy dni wichury. Któregoś ranka matka nie pozwoliła mu udać się do szkoły. Nad miastem widać było poszarpane i rozwłóczone wiatrem po całym niebie chmury. Silne podmuchy wiatru zniechęciły mieszkańców do opuszczania domów. Ponieważ ojciec tej nocy, nie wrócił ze sklepu, matka postanowiła wysłać do niego z obiadem jednego z su¬biektów — Teodora. Towarzyszył mu w tej wyprawie starszy brat bohatera. Obaj wszakże powrócili po pewnym czasie twierdząc, że w cien-mościach i szalejącym wichrze nie mogli odnaleźć drogi i że ledwie udało im się wrócić. Matka wraz Adelą próbowały w między¬czasie rozpalić w piecu ogień, jednak wiatr uniemożliwił to wdmuchując gwałtownie przez palenisko kłęby sadzy i popiołu oraz gasząc zapałki. Wśród przewijających się przez dom przygodnych gości — sąsiadów usiłujących dotrzeć do własnych mieszkań — była też ciotka „ Perazja, „ drobna, ruchliyya i pełna zabiegliwości” kobieta. Kawałkami papieru rozpaliła przy kominie ogień, nad którym Adela próbowała opalić z resztek pierza zabitego koguta. ptak w pewnym momencie zaczął się gwałtownie rzucać i spłonął. Ciotka wpadła w gniew, zaczęła złorzeczyć służącej i biegać po kuchni. W stercie drzewa opałowego zgromadonego w kącie znalazła dwie cienkie drzazgi, na których — jak na szczudłach — kontynuowała swój nerwowy bieg do momentu, aż skurczyła się, szerniała i znikła. Później wszystko powróciło do normy, domownicy zaś podjęli przerwane na ten czas zajęcia. NOC WIELKIEGO SEZONU Pomiędzy jesienią i zimą „ zdziwaczały czas” wydał z siebie dziwny, dodatkowy okres - .‚trzynasty, nadliczbowy i niejako fałszywy” miesiąc. Ojciec siedział w swym sklepie wypełnianym coraz to nowymi dostawami materii rozmaitych i wielobarwnych na wzór jesieni. Zbliżał się Wielki Sezon. O szóstej wieczorem miasto zaroiło się od tłu¬mów, podązających w stronę wypełnionych towarami sklepów. Ojciec z niepokojem wsłu¬chiwał się W odgłosy wydawane przez zbliżającą się ciżbę ludzką i stawał się coraz bar¬dziej nerwowy, gdyż nie mógł odnaleźć swych subiektów, tak potrzebnych w momencie zalewu sklepu przez tę ludzką falę. Poszukując ich stwierdził, że wszyscy uganiają się po domu za Adelą. Tłum wtoczył się do wnętrza. Ojciec stanął na ladzie i zaczął puzonem zwoływać głuchych na to wezwanie subiektów. Ludzie domagali się jednak, aby rozpoczęła się sprzedaż, zatem ojciec zaczął się uwijać wśród spiętrzonego, wzorzystego krajobrazu kolorowych płócien. Poruszał się pośród rozkrzyczanego tłumu jak prorok uniesiony świę¬tym i gniewnym zapałem. W niektórych miejscach widać było stojące grupy Zydów, na¬leżących do „Wielkiego Zgromadzenia”. Toczyli między sobą dyskusje, odcinając się od tłumu swoją majestatyczną godnością. Również na tle tłumu przechadzali się „ojcowie miasta, męzowie Wielkiego Synhedrionu” i podobnie do poprzednich rozmawiali ze sobą z namaszczeniem. Ciżba przerzedzała się, ojciec zaś powoli się uspokajał. W pewnym momencie dostrzegł nadlatujące chmary ptactwa. Było to pokolenie zrodzone z jego rozpędzonych przez Adelę wychowanków. Zbliżające się ptaki były bardzo kolorowe, ale równocześnie były okaleczone - ślepe, pokryte grubymi naroślami, ze zniekształconymi dziobami. Nie reagowały na nawoływania ojca. Niektórzy spośród tłumu zaczęli strącać je kamieniami. Na nic zdały się nawoływania i ostrzeżenia ojca. Spadające na Ziemię ptaki przypominały już tylko chaotyczną stertę pierza. Ojciec dobiegł do padliny i z przerażeniem zobaczył, że hodowla jego doprowadziła do powstania okropnych, niezdolnych właściwie do życia tworów. Nieudolny twórca powrócił przepełniony smutkiem na swoje miejsce. Wstawał ranek. Spośród bel materiału podnosili się zaspani subiekci, a W kuchni Adela mełła kawę.

Szczegółowe streszczenie "Sklepów cynamonowych"

Materiały

Sprawa chłopów w wierszu "Natura wszystkim jednaka" Potockiego KWESTIA CHŁOPSKA W wierszu \"Natura wszystkim jednaka\", Wacław Potocki przypomina, że wszyscy ludzie są sobie równi, tak sami się rodzą, tak sami cierpią, boją się i śmierdzą. \"Równo się król poczyna, równo z kmieciem rodzi, Tak się boi, tak smuci, tak stęka, tak schodzi.\" Stwierdza, że choć natura wciąż stara się by wszyscy byli sobi...

Cechy poetyki romantycznej Romantyzm wyrósł z opozycji do klasycyzmu, przeciwstawiał się poetyce klasycystycznej, która segregowała gatunki literackie. Romantycy zbuntowali się przeciw wszelkim ograniczeniom formalnym, co przyniosło ogromne zmiany. I tak na przykład romantyczny bohater pochodzący z ludu mówi prostym językiem, podczas gdy w oświeceniu ten sam bohater lu...

Poezja Ignacego Gałczyńskiego 1. I. Gałczyński • cechą charakterystyczną jego poezji jest łączenie liryzmu, osobistej refleksji i baśniowości z humorem, groteską i satyrą • siebie, poeta przedstawia jako artystę-cygana, ale jednocześnie człowieka zwykłego, przeciętnego • motywy banalne, pospolite wzbogacał fantastyką i liryzmem • poruszając te...

Teoria porównań społecznych - psychologia Teoria porównań społecznych to koncepcja, zgodnie z którą poznajemy swoje własne zdolności i postawy poprzez porównywanie się z innymi ludźmi. Porównania społeczne w górę to porównywanie siebie z ludźmi, którzy lokują się wyżej niż my w zakresie jakiejś zdolności czy cechy, mające na celu określenie standardu doskonałości. Porównania społecz...

Rodzaje miłości w literaturze XVI i XVII wieku Gdybym mówił językami ludzi i aniołów A miłości bym nie miał Stał bym się jak miedź brzęcząca Albo cymbał brzmiący Gdybym też miał dar przekonywania I znał wszystkie tajemnice I posiadał wszelką wiedzę I wszelką możliwą wiarę Tak iżbym góry przenosił A miłoś...

Literatura faktu - wyjaśnienie i przykłady Literatura faktu - tendencja zrodzona w literaturze XX wieku wynikająca z niechęci do fikcji, do psychologii i subiektywizmu i z przeciwstawiania im ścisłego opisu, konkretnych faktów, dokumentów. Uprzywilejowała ona takie formy jak reportaż, pamiętnik, biografia. W Polsce zaznaczyła się w latach trzydziestych (np. Melchior Wańkowicz - \"Na tro...

Instynkt - etologiczne ujęcie a) hormizm – teoria instynktów społecznych McDougalla. - instynkt jako celowa siła tkwiąca w żywych organizmach. Składa się z aspektu wzruszeniowego, poznawczego i motywacyjnego - wg McDougalla istnieje pewna ograniczona ilość wrodzonych instynktów, które każdy z nas posiada (biologiczne i społeczne) - teoria ta opisuje sytuacje życiowe...

"Chłopi" Reymonta jako epos chłopski Wyjaśnij, dlaczego powieść \"Chłopi\" Władysława Reymonta uznana została za epos chłopski. Życie chłopów było częstym tematem powieści i nowel pozytywistycznych (B. Prus - nowela \"Antek\", powieść \"Placówka\", H. Sienkiewicz - nowele \"Janko Muzykant\", \"Szkice węglem\"), ale utwory te odsłaniały tylko fragmenty życia chłopskie...