Szczegółowa biografia Ignacego Krasickiego



Ignacy Krasicki - ( pseudonim X.B.W ) pierwsza gwiazda oświeceniowej literatury urodził się 3 lutego 1735 r. w Dubiecku. Wywodził się ze zubożałej rodziny magnackiej. Kasztelanic chełmski, przeznaczony do stanu duchownego ze względu na złą sytuację materialną rodziny, uczył się w kolegium jezuickim we Lwo-wie oraz w seminarium duchownym misjonarzy w Warszawie, gdzie ze-tknął się ze środowiskiem wczesno-oświeceniowym, a w rozległych lek-turach - z literaturą francuskiego klasycyzmu i myślą europejskiego oświecenia . Związany z rodzinami magnackimi z tzw. stronnictwa repu-blikantów, przeciwnego Familii Czartoryskich i wszelkim projektom reform , obdarzony dzięki protekcji krewnych wysłany dla uzupełnienia studiów do Rzymu, włączył się w re-publikancką grę polityczną. Zmienił orientację podczas bezkrólewia 1763 - 64, sekretarzując interrexowi, pry-masowi W. Łukabieńskiemu, a wkrótce po elekcji znalazł się w oto-czeniu króla i stał się jednym z naj-bliższych współpracowników Stani-sława Augusta w jego działalności kult. w pierwszym okresie rządów. Był m. in. właści-wym twórcą , współredaktorem i współautorem "Monitora", który był wzorowany na angielskim "Spektato-rze", finansowany przez króla stał się rządowym pismem propagującym reformy. Atakował ideologię sar-mancką, z którą wiązano wszelkie zło dawnej Polski ( obskurantyzm, niechęć do nowinek europejskich, polityczny anarchizm, fanatyzm reli-gijny, przesądy, pijaństwo, rozrzut-ność ). Magazyn ten służył edukacji społeczeństwa, propagując najnow-sze zdobycze wiedzy, filozofii i eko-nomii. Były zamieszczane w nim tek-sty popularyzujące wiedzę o teatrze i literaturze ( m.in. wprowadzające nowe formy literackie - eseje, felie-tony, reportaże ), a także pełnił funk-cję moralizatorską i dydaktyczną. W 1765 pełnił funkcję prezydenta - przewodniczącego deputatów du-chownych trybunału małopolskiego w Lublinie i Lwowie. Został konse-krowany 31 grudnia 1766 r. na bi-skupa warmińskiego, bywał odtąd w Warszawie sporadycznie ( m.in. 1775, 1780, 1782, 1789; uczestniczył w obiadach czwartkowych ), lecz stał się w niej postacią niezwykle popu-larną, co wytykali mu zresztą ówcze-śni satyrycy. W roku III rozbioru Polski (1795) poeta został arcybi-skupem gnieźnieńskim i przeniósł się do Skierniewic. Pod koniec życia Krasicki miał przyczynić się przez interwencję u króla pruskiego do za-łożenia Towarzystwa Przyjaciół Na-uki. Zmarły w Berlinie, pochowany został w kościele Św. Jadwigi. Dzię-ki staraniom J.U Niemcewicza zwło-ki sprowadzono w 1829 r. do kraju i złożono w gnieźnieńskiej katedrze. Moim zdaniem pomimo stanu du-chownego umiał cieszyć się życiem ( co przypominało renesansowe oso-bowości poetyckie ), wysokie do-chody z trudem wystarczały na wszystkie jego rozrywki; pasjonował się zbieraniem rzadkich książek, ogrodnictwem, dobrą kuchnią; ucho-dził za człowieka "złotego środka" - uśmiechniętego, sceptycznego starca o ogromnym potencjale intelektual-nym, gardzącego skrajnościami ; na jego życiu odcisnęły piętno horacjań-skie ideały. Twórczość Krasickiego odegrała istotną rolę w odrodzeniu literatury polskiej w dobie stanisławowskiej. Podstawowe cechy jego talentu to: trafność obserwacji, jasność i precy-zja języka, mistrzostwo w zamykaniu ważnych treści w krótkiej formie oraz w operowaniu dowcipem, iro-nią, kpiną, parodią, podbudowane nieprzeciętną inteligencją oraz kultu-rą umysłową i artystyczną, znakomi-cie przystawały do przyjętej przez poetę koncepcji literatury jako na-rzędzia społecznej edukacji. Do kanonu utworów Krasickiego o rzeczywiście nieprzemijającej warto-ści czy znaczeniu należy zaliczyć szczególnie bajki. Poeta ich tematy zapożyczył od wcześniejszych baj-kopisarzy, poczynając od Ezopa, ale starał się je ująć w oryginalną, sobie właściwą formę. Filozofia twórcy jest sucha i zwięzła - świat ukazany w bajkach to świat silnych, bezwzględ-nych i przegrywających, "głupich i słabych", którzy godzą się na taki obrót rzeczy, bez protestu przyjmu-jąc ustalony porządek świata. Bajki Krasickiego nabierają uniwersalnego charakteru, dotykają bowiem spraw ogólnoludzkich, aktualnych w każ-dym miejscu i o każdej porze, jest to jednak świat, który może ulec zmia-nie za pomocą odpowiednich poczy-nań dydaktycznych. Stworzył on własną odmianę bajki epigramatycz-nej, o, zależnie od tematu, dobranej wielkości tekstu, pisanej przeważnie 13-zgłoskowcem o zredukowanych elementach świata przedstawionego, inwersji, doborze tylko najwłaściw-szych słów, symetrycznym układzie tekstu (paralelizm). Krasicki wydał również dwa tomy satyr należących przede wszystkim do satyr obyczajowych, wykpiwają-cych ludzkie wady. Ich tematyka jest zgodna z oświeceniowym programem naprawy społeczeństwa nawiązując do publicystyki "Monitora". Autor po swej śmierci pozostawił bardzo ciekawe utwory: Myszeis, Mikołaja Doświadczyń-skiego przypadki, Monachmachia, dwie części Pana Podstolego, Bajki i przypowieści, Historia oraz Antymo-nachomachia, Wojna Chocimska i 3 z 7 komedii - Solenizant, Łgarz i Statysta, encyklopedia pt. Zbiór po-trzebniejszych wiadomości i wiele innych.

Szczegółowa biografia Ignacego Krasickiego

Materiały

Michał Bułhakow – życie i twórczość Michał Bułhakow – życie i twórczość Autor słynnej powieści Mistrz i Małgorzata jest twórcą ciągle na nowo odkrywanym i budzącym wielkie zainteresowanie badaczy literatury i czytelników gustujących w lekturze wymagającej od nich pewnego wysiłku intelektualnego. Długie lata Michał Bułhakow był dramaturgiem odrzucanym przez teatr, nie t...

Leasing złotówkowy a dewizowy Podział na leasing złotówkowy i dewizowy jest związany z obowiązującą w Polsce tzw. Zasadą walutowości, która – zgodnie z art. 358 par. 1 Kodeksu cywilnego – oznacza, iż zobowiązania pieniężne na terytorium RP mogą być wyrażone tylko w pieniądzu polskim, z wyjątkami gdy chodzi o obrót dewizowy. W związku z powyższym, także r...

Obraz wsi w utworach polskich pisarzy Obraz wsi w utworach pisarzy polskich doby odrodzenia. Wieś zajmuje ważne miejsce wśród renesansowych tematów. Wydaje się, że właśnie w tej epoce tworzy się popularny w Polsce mit sielskiej, spokojnej wsi, szczęśliwego dworku, mit podjęty później przez Mickiewicza w „panu Tadeuszu” itd. Nie jest to jednak jednolite oblicze wsi. ...

"Iliada" jako epos klasyczny \"Iliada\" Homera jako epos klasyczny Wiedza o Homerze Homer - twórca starożytnych eposów \"Iliady\" i \"Odysei\". Żył na przełomie IX i VIII w p.n.e. Pochodzenie i biografia Homera owiane są tajemnicą, pewne jest tylko imię. Najprawdopodobniej pochodził z greckiej wyspy Chios. Imię Homer oznacza ślepca, co dało podstawę do podań, że t...

Proza pozytywizmu - przykłady PROZA: Maria Konopnicka - „Miłosierdzie gminy”: Kuntz Wunderli, Probst, społeczność Hottingen. - „Mendel Gdański”: Mendel, Kubuś, Zegarmistrz, sąsiedzi Mendla - „Nasza szkapa”: Filip i Anna Mostowiak, Wicek, Felek, Piotruś Bolesław Prus - „Omyłka”: Antoś, Matka Antosia, Kasjer -...

Nawiązania średniowiecza do późniejszych epok NAWIĄZANIA W LITERATURZE EPOK PÓŹNIEJSZYCH “Bema pamięci żałobny rapsod” Nie jest to realny opis pogrzebu: nie pasują rekwizyty nie pasują postaci przenośnie płaczki Taki kondukt charakterystyczny był dla średniowiecza. Jest to pogrzeb stylizowany na pogrzeb rycerza. Dał wyraz uwielbienia Bemowi, nad...

"Odyseja" - opis wędrówki Odysa (Wędrówka) Homer „Odyseja” Motyw długiej wędrówki, pełnej trudów i niebezpiecznych przygód, nieodłącznie kojarzy się z Odyseuszem, królem Itaki, który po zakończeniu wojny trojańskiej powracał do domu. O jego dziesięcioletniej tułaczce opowiadają mity, lecz najpiękniej przedstawił ją Homer w 24 księgach swojej epopei, zatytułow...

Główni bohaterowie "Dżumy" - charakterystyka Bernard Rieux człowiek sam śmiertelny może bronić życia innych bezsilność bynajmniej nie warunkuje bezradności i bierności z wyglądu na wskroś wielkomiejski nie opuszczają go troski zwykłego człowieka (chora żona) ambitny i przeszkody wcale mu nie przeszkadzają zawód traktuje jak misję, stara się być tam, gdzie potrzebny niewiara w Boga p...