Środki obrotowe - należności



Kolejną grupą środków obrotowych w przedsiębiorstwie są należności, które powstają wówczas, gdy moment sprzedaży wyrobów gotowych, towarów czy usług nie pokrywa się z terminem zapłaty. Należności są elementami majątku obrotowego firmy. Należności są to kredyty handlowe udzielane nabywcom jako element umowy sprzedaży. Wielkość tej pozycji jest więc zależna od polityki kredytowej firmy. Udział należności w sprzedaży danej firmy zależy od wielu czynników,m.in. od branży i stopnia występującej w niej konkurencji. Należności obliczamy według wzoru: Należności= [(okres kredytu - miesiące)/12 miesięcy] x całkowita sprzedaż roczna Należności mogą być długoterminowe i krótkoterminowe. Przez należności krótkoterminowe rozumie się należności, których okres spłaty na dzień bilansowy jest nie dłuższy niż jeden rok.Przy należnościach długoterminowych okres ten jest większy niż jeden rok. Natomiast roszczenia występują wtedy, gdy kontrahent kwestionuje w całości lub części należność. W przedsiębiorstwie mogą wystąpić następujące należności i roszczenia:  należności z tytułu dostaw i usług,  należności z tytułu podatków, dotacji i ubezpieczeń społecznych,  należności wewnątrzzakładowe,  pozostałe należności,  należności dochodzono na drodze sądowej. Do papierów wartościowych przeznaczonych do obrotu zaliczmy te składniki majątku obrotowego, które przedsiębiorstwo zakupiło z zamiarem odsprzedania w ciągu roku. Są to akcje obce oraz obligacje obce, bony skarbowe itp. . Do środków pieniężnych w przedsiębiorstwie można zaliczyć następujące składniki majątku obrotowego:  pieniądze krajowe i zagraniczne (banknoty, monety) w kasie,  środki krajowe i zagraniczne na rachunkach bankowych,  czeki i weksle, jeżeli są płatne w ciągu trzech miesięcy od daty wystawienia,  metale szlachetne, jeżeli nie są zaliczone do rzeczowych składników majątku obrotowego. Nakłady przyszłych okresów są to wydatki poniesione w krótkim okresie, które stopniowo obciążają koszty, ponieważ dotyczą dłuższego okresu (remonty, reklama, czynsze i dzierżawy płatne z góry itp.). Środki obrotowe w przedsiębiorstwie znajdują się w ustawicznym ruchu, podlegając procesom transformacyjnym. W wyniku obrotu zarówno łączna kwota środków obrotowych, jak i ich wewnętrzna struktura podlegają stale zmianom. W związku z tym strukturę środków obrotowych w przedsiębiorstwie można badać albo według stanu na jakiś określony moment, albo według stanu średniego w określonym czasie. Przyjęcie do badań stanów średnich w okresach miesięcznych, kwartalnych czy rocznych pozwala wyeliminować czynniki przypadkowe, mogące mieć wpływ na tę strukturę. Struktura środków obrotowych jest uzależniona przede wszystkim od rodzaju i charakteru działalności przedsiębiorstwa. W przedsiębiorstwach przemysłowych znaczną część środków obrotowych stanowią zapasy materiałowe, produkcyjne oraz wyroby gotowe, które prawie nie występują w przedsiębiorstwach handlowych. W przedsiębiorstwach handlowych natomiast podstawową i największą grupą środków obrotowych są towary obcej produkcji przeznaczone do sprzedaży, które, z kolei, nie występują prawie w przedsiębiorstwach przemysłowych. W przedsiębiorstwach budowlanych, ze względu na długi cykl produkcyjny i rozliczeniowy, duży jest udział w całości środków obrotowych produkcji w toku i należności od odbiorców, których znaczenie w innych rodzajach przedsiębiorstw jest znacznie mniejsze. Zupełnie inaczej będzie się kształtowała struktura środków obrotowych w przedsiębiorstwach dużych i małych oraz w przedsiębiorstwach zasobnych w środki finansowe i takich, które mają znaczne trudności z pozyskaniem tych środków. Do czynników wpływających na strukturę środków obrotowych zaliczyć można także lokalizację przedsiębiorstwa i możliwości komunikacyjne. Struktura środków obrotowych danego przedsiębiorstwa odzwierciedla prawidłowości występujące w ich obrocie, a w szczególności szybkość tego obrotu. Dla pełnej przemiany form wartości przez środki obrotowe potrzebny jest czas — inny w różnych rodzajach przedsiębiorstw i zupełnie inny w stosunku do różnych rodzajów środków obrotowych. Wielkość poszczególnych rodzajów środków obrotowych niezbędnych przedsiębiorstwu do prowadzenia działalności gospodarczej jest uzależniona od:  wielkości i rodzaju działalności gospodarczej,  umiejętności gospodarowania środkami obrotowymi,  szybkości obiegu środków obrotowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Szybkość obiegu środków obrotowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwo „... jest to szybkość przechodzenia tych środków przez poszczególne fazy ich ruchu okrężnego, czyli szybkość, z jaką dokonują pełnego obrotu" [L. Swatler, 1985, s. 431]. Im szybciej następuje proces transformacyjny środków obrotowych w poszczególnych fazach ruchu okrężnego, tym mniejsza ich suma jest potrzebna do prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast wolny przebieg ruchu środków w określonej fazie powoduje wzrost ich udziału w łącznej sumie środków obrotowych. Przedsiębiorstwa, dążąc do racjonalnej gospodarki środkami obrotowymi i szukając dróg przyspieszania ich obiegu, posługują się wskaźnikami sprawności działania (zwanymi także wskaźnikami sprawności wykorzystania zasobów, a także obrotu lub rotacji). Istnieje duża liczba wskaźników, które umożliwiają ocenę efektywności wykorzystania zasobów majątkowych przedsiębiorstwa. Do najczęściej używanych należą:  wskaźnik obrotu zapasami,  wskaźnik obrotu zapasami w dniach,  wskaźnik obrotu należnościami,  wskaźnik obrotu należnościami w dniach. Zapasy Zapotrzebowanie na kapitał obrotowy jest w dużej części zależne od środków zamrożonych w postaci zapasów. Firma powinna podejmować wszelkie możliwe działania w celu zredukowania (minimalizowania) zapasów. Zapasy można podzielić na kilka elementów: • materiały do produkcji. Poziom zapasów zależy od źródeł i sposobu dostarczania, solidności kontrahentów i ich liczby, sezonowości dostaw, spodziewanych wahań cen; • części zamienne. Poziom zapasów zależy od źródła zaopatrzenia, od procedury importowej, od istnienia warsztatów naprawczych w firmie, od charakteru działalności gospodarczej; • produkcja w toku. Poziom zapasów zależy od technologii procesu produkcyjnego i stopnia przetworzenia materiałów w procesie technologicznym; • produkty gotowe. Poziom zapasów zależy od rodzaju produkcji, sieci handlowej, sposobu dystrybucji, rynku zbytu, ilości odbiorców. Wielkości zapasów i należności przy obliczaniu wskaźników powinny odpowiadać stanom średnim w analizowanym okresie. W związku z tym obliczamy je jako średnie arytmetyczne z początku i końca rozpatrywanego okresu (stan początkowy + stan końcowy podzielone przez 2). Bardzo istotnym wskaźnikiem do oceny gospodarki majątkiem obrotowym jest wskaźnik obrotu zapasami : Wskaźnik obrotu zapasami = Sprzedaż netto Średni stan zapasów Wskaźnik ten informuje, ile razy w ciągu roku następuje rotacja zapasów. Przedsiębiorstwo musi utrzymywać pewną część zapasów w celu zachowania rytmiczności produkcji i sprzedaży. Jednocześnie nie może zamrażać w zapasach zbytniej części kapitałów obrotowych, gdyż prowadzi to do zachwiania płynności finansowej. Jeżeli zwiększa się wskaźnik rotacji zapasów, czyli zapasy wystarczają na coraz mniejszą liczbę dni sprzedaży, to taka sytuacja jest na ogół korzystna dla przedsiębiorstwa. Zmniejszają się koszty magazynowania zapasów i następuje uwolnienie kapitałów obrotowych zaangażowanych w finansowanie tych zapasów. Kolejnym wskaźnikiem, który informuje o stopniu zamrożenia kapitałów w zapasach, jest wskaźnik obrotu zapasami w dniach: Wskaźnik obrotu zapasami w dniach = Średni stan zapasów x 360 dni Sprzedaż netto Wskaźnik ten informuje, co ile dni przedsiębiorstwo odnawia swoje zapasy dla zrealizowania określonej sprzedaży. Im niższy wskaźnik rotacji zapasów w dniach, tym korzystniejsza sytuacja przedsiębiorstwa. Wielkość wskaźnika w dużym stopniu jest uzależniona od branży, w której działa analizowany przedmiot gospodarczy. Analiza rotacji zapasów nie powinna się ograniczać do badania wielkości zagregowanej. Należy ocenić także poszczególne grupy zapasów, np. zapasy materiałowe, zapasy produkcyjne, zapasy wyrobów gotowych. Na stopień płynności majątku obrotowego znaczny wpływ wywiera szybkość otrzymywania należności od odbiorców. Wskaźnik obrotu należnościami obliczamy w następujący sposób: Wskaźnik obrotu należnościami = Sprzedaż netto Średni stan należności Wskaźnik ten informuje, ile razy w ciągu roku przedsiębiorstwo odtworzyło stan swoich należności. Przedsiębiorstwa, chcąc uatrakcyjnić i ułatwić sprzedaż swoich wyrobów, udzielają kredytu towarowego swoim klientom. Przyjmuje się, że przedsiębiorstwo powinno odtwarzać należności 7-10 razy w roku [M. Sierpińska, T. Jachna, 1994, s. 83]. Wskaźnik mniejszy niż 7 informuje o tym, że przedsiębiorstwo ma kłopoty ze ściąganie należności od swoich klientów, na zbyt długi okres udziela im kredytu i samo może mieć trudności z płynnością finansową. Wskaźnik obrotu należnościami często jest liczony w dniach: Wskaźnik obrotu należnościami w dniach = Średni stan należności x 360 dni Sprzedaż netto Wskaźnik obrotu należnościami, nazywany też cyklem inkasa należności, informuje o liczbie dni sprzedaży, za którą nie otrzymano zapłaty oraz jak długo środki pieniężne są zamrożone w należnościach. Mały wskaźnik, a zarazem krótki termin ściągania należności jest niejednokrotnie wynikiem rygorystycznej polityki finansowej, która w efekcie może doprowadzić do ograniczenia sprzedaży. Przyjmuje się, że im krótszy okres ściągania należności, tym korzystniejsza sytuacja przedsiębiorstwa. Zwiększenie wartości wskaźnika może oznaczać wydłużenie średniego czasu spływu należności, powstanie zatorów płatniczych i przeterminowanie części należności płatnych do jednego roku.

Środki obrotowe - należności

Materiały

Charakterystyka "Dziadów" jako dramatu romantycznego 52. Scharakteryzuj \"Dziady\" jako dramat romantyczny. Romantyzm ukształtował się w całkowitej opozycji do epoki wcześniejszej - oświecenia. Świat ukazany przez romantyków, przepuszczony został przez pryzmat ich uczuć, wiary wewnętrznej. Twórcy romantyczni programowo zwalczali wszelkie zasady i reguły obowiązujące w dziełach literackich. N...

Sylwetki satyryczne w polskim oświeceniu Karykaturalne, satyryczne sylwetki prezentowane są w utworach oświeceniowych głównie w celach dydaktycznych, mają ośmieszyć i wytknąć wszelkie wady pewnych postaw, które uważano za staroświeckie, sarmackie, szkodliwe dla narodu i integralności Rzeczypospolitej; Typowym przykładem jest Starosta Gadulski z \"Powrotu posła\" Niemcewicza; jest to...

Anakreont - autor utworów biesiadnych Anakreont - autor utworów biesiadnych Tworzył utwory o tematyce miłosnej i biesiadnej. Opiewają radość życia i urok beztroskich zabaw. Bożka miłości Erosa traktuje jako dobrego kompana, którego towarzystwo się lubi, ale nie zawsze trzeba go traktować poważnie. Anakreontyk charakteryzuje: postawa żartobliwego dystansu konwencjon...

Motyw śmierci 38. Motyw śmierci i jego różne oblicza na podstawie wybranych utworów Śmierć od zawsze stanowiła ważną część rozważań europejskich pisarzy. Odkąd tylko pojawiło się słowo pisane, ludzie snuli rozważania nad jej sensem oraz nad losami człowieka po śmierci. Na przestrzeni wieków kobieta z kosą była wybawicielką od ziemskiego cierpienia, jak i kar...

Streszczenie "Powracająca fala" Bolesława Prusa I Pastor Bohme, starszy, poczciwy człowiek, ojciec dwojga dzieci (jego syn Józef studiuje na politechnice w Rydze, zaś córka Aneta mieszka z ojcem), jedzie w odwiedziny do swojego przyjaciela, bogatego przemysłowca - Gotlieba Adlera. Adler ma jednego syna - Ferdynanda, który podróżuje po świecie. Pastor jedzie właśnie z wiadomością, że Ferdyn...

"Każdy jest Odysem co wraca do swej Itaki" - jak rozumieć to powiedzenie Leopold Staff należy do jednych z najwybitniejszych poetów polskich. Do jego utworów możemy zaliczyć m.in. : „Przedśpiew”, „Ars poetica” ... oraz interesujący nas wiersz „Odys”, w którym autor zawarł istotne stwierdzenie : „Każdy jest Odysem co wraca do swej Itaki”. Aby najlepiej zrozumieć to powie...

Co to jest porównanie? Porównanie uwydatnienie jakichś właściwości zjawiska przez wskazanie na jego podobieństwo z innym. Ma konstrukcję dwuczłonową, sprzęgniętą wewnętrznie za pomocą wyrażeń: “jak, jako, jak gdyby, na kształt, podobnie, niby, niż, jakby”. Obydwa człony odznaczają się przy tym wspólną cechą semantyczną, motywującą porównanie i stanowiącą ...

Młodzież w literaturze różnych epok \"Młodzież, jej zadania i postawy w literaturze różnych epok\" Człowiek rodzi się, przeżywa dzieciństwo, dorasta i starzeje się . Ważnym etapem w życiu jednostki ludzkiej jest wiek młodzieńczy. Wtedy to kształtuje swoje poglądy, które są zgodne lub przeciwstawiają się opiniom wcześniejszych pokoleń, obiera drogę postępowania, chce stać ...