Radość życia w poezji Horacego

Horacy to poeta rzymski; żył od 65 do 8r.p.n.e. Syn wyzwolonego niewolnika, wysoko wykształcony. Pisał liryki zwane carmina, czyli pieśń. Później te utwory określono jako ody. Oda - gatunek liryki, uroczysty, patetyczny utwór opiewający doniosłe wydarzenie, wybitną postać, wielkie idee. „O co prosi poeta Apollina?” Nie zależy poecie na dobrach materialnych. Nie zabiega o posiadanie ziem uprawnych, winnic ani trzód. Uważa, że bogowie mogą obdarować tym rolników, podobnie ma się rzecz ze złotem, czy słoniową kością; niech bogowie sprawią by bezpiecznie handlowali sobie kupcy dla siebie, chce poeta jedynie zdrowia, sprawnego umysłu i ludzkiej życzliwości, myśli podobnie jak stoicy, którzy szukali szczęścia poprzez wyrzeczenie, gotów jest zrezygnować z bogactw, uczy natomiast by cieszyć się każdym drobiazgiem, np. tym, że kwitną kwiaty i rozwijają się owoce, ten postulat wywodzi się z filozofii Epikura „carpe diem” = „żyj dniem, ciesz się chwilą”. „Wystawiłem sobie pomnik”. Uważa poeta, że wzniósł sobie pomnik trwalszy od piramid, nie zniszczy go deszcz, wiatr, czas, ten pomnik to twórczość, to myśli, które zamknął w utworach; one sprawią, że będzie sławny, że rodzinna ziemia będzie z niego dumna, pisze „non omnis moriar” - „nie wszystek umrę”.