Rada Północnoatlantycka - opis



Rada Północnoatlantycka (NACC) Północnoatlantycka Rada Współpracy powołana została w grudniu 1991 roku w celu dalszego rozwoju dialogu i współpracy pomiędzy NATO i państwami partnerskimi z Europy Środkowej i Wschodniej oraz państw powstałych z republik byłego ZSRR. NACC koncentruje się na konsultacjach i współpracy w wymienionych niżej dziedzinach: konsultacje polityczne, zagadnienia gospodarcze, zagadnienia informacji, zagadnienia naukowe i ochrony środowiska, zagadnienia zaplecza naukowego, koordynacja działalności w przestrzeni powietrznej, planowanie cywilne w sytuacjach nadzwyczajnych, współpraca wojskowa. Rada Północnoatlantycka ma rzeczywistą władzę polityczną i moc podejmowania decyzji. W jej skład wchodzą Stali Przedstawiciele wszystkich państw członkowskich, którzy spotykają się co najmniej raz w tygodniu. Rada obraduje również na wyższych szczeblach tj. Ministrów spraw zagranicznych lub szefów rządów, ma jednak tę samą władzę polityczną i moc podejmowania decyzji, one zaś mają ten sam status i ważność niezależnie od szczebla obrad. Działalność Rady jest upubliczniona, wydaje ona komunikaty i deklaracje, w których wyjaśnia opinii publicznej oraz rządom państw nie będącymi członkami Sojuszu swoją politykę i decyzje. Rada jest jedynym organem Sojuszu, który wywodzi swoje uprawnienia bezpośrednio z Traktatu Północnoatlantyckiego. Z mocy Traktatu Rada została upoważniona do ustanowienia organów pomocniczych. Powstały w ten sposób komitety oraz grupy planowania wspierające działalność Rady i są odpowiedzialne za działalność w takich dziedzinach, jak: planowanie obronne, planowanie nuklearne i kwestie wojskowe. Rada jest więc jedynym w swoim rodzaju forum kompleksowych konsultacji pomiędzy rządami państw członkowskich we wszystkich kwestiach dotyczących ich bezpieczeństwa, a także najważniejszym organem decyzyjnym w NATO. Wszystkie państwa członkowskie NATO mają takie samo prawo wyrażania swoich poglądów podczas obrad Rady. Decyzje są wyrazem wspólnej woli rządów państw członkowskich. Wszystkie rządy biorą udział w formułowaniu polityki Rady lub decyzji podejmowanych z jej upoważnienia na zasadzie konsensusu. Każdy rząd reprezentowany jest w Radzie przez Stałego Przedstawiciela w randze ambasadora. Ten zaś ma do pomocy, różniący się liczebnie, personel polityczny i wojskowy lub delegację przy NATO. Dwa razy w roku, a niekiedy częściej, Rada obraduje na szczeblu ministrów. Wówczas każde państwo jest reprezentowane przez ministra spraw zagranicznych. Rada na szczeblu ambasadorów obraduje najczęściej raz w tygodniu, jednakże istnieje możliwość zwołania Rady w trybie nadzwyczajnym w zależności od potrzeby. Obradom Rady przewodniczy Sekretarz Generalny NATO. Dyskutowane zagadnienia i decyzje podejmowane na posiedzeniach Rady dotyczą wszystkich aspektów działalności Sojuszu. Stali przedstawiciele działają zgodnie z instrukcjami otrzymanymi ze swych stolic, informują i wyjaśniają poglądy oraz polityczne decyzje swoich rządów członkom Rady Północnoatlantyckiej. Następnie informują swoje rządy poglądy i stanowiska innych rządów, informują o rozwoju wydarzeń i szczegółach osiągania konsensusu w razie ważnej kwestii lub różnic w poglądach poszczególnych państw. Zanim zapadną decyzje, sposób ich wypracowywania jest uzgadniany na zasadzie jednomyślności i ogólnej zgody. Nie istnieje procedura głosowania lub podejmowania decyzji większością głosów. Każde państwo reprezentowane w Radzie lub w podporządkowanych jej innych komitetach zachowuje całkowitą suwerenność i odpowiedzialność za swoje decyzje.

Rada Północnoatlantycka - opis

Materiały

Analiza "Niebo złote ci otworzę..." Krzysztofa Baczyńskiego * * * (Niebo złote ci otworzę...) Niebo złote ci otworzę, w którym ciszy biała nić jak ogromny dźwięków orzech, który pęknie, aby żyć zielonymi listeczkami, śpiewem jezior, zmierzchu graniem, aż ukaże jądro mleczne ptasi świt. Ziemię twardą ci przemienię w mleczów miękkich płynny lot, wyprowadzę z rzeczy cienie, które prężą się ...

"Hamlet" drametem o miłości i nienawiści \"Hamlet\" Szekspira - dramat o miłości i nienawiści. \"Być, albo nie być, oto jest pytanie. Czy jest szlachetniej, by duch nasz znosił Pęta i strzały gwałtownego losu. Czy za broń chwycić przeciw morzu cierpień I zmóc je w twardej walce? Umrzeć, zasnąć Nic więcej. Pewność, że sen będzie kresem Męki serdecznej i tysiącznych ...

Obraz stosunków międzyludzkich w "Tangu" Obraz stosunków międzyludzkich w Tangu Mrożek przedstawia w Tangu grupę postaci połączoną więzami krwi (trzypokoleniowa rodzina) i dwie osoby pozostające z nimi w bliskich stosunkach (Ala i Edek). Domowym życiem bohaterów rzą¬dzi bezwład, entropia i anarchia – jak stwierdza Artur. Próba przywrócenia przez niego formy jest zaraze...

Skamander - grupa poetycka Była to grupa poetycka istniejąca od roku 1918 stanowiła zbiór silnych indywidualności poetyckich, złączonych wspólnotą myślenia poetyckiego i przyjaźnią. Ich programem była \"bezprogramowość\". W skład tej grupy wchodzili: Julian Tuwim, Jan Lechoń, Antoni Słonimski, Jarosław Iwaszkiewicz, Kazimierz Wierzyński oraz sympatyzująca ze Skamandrem Ma...

Języki świata i grupy językowe CECHY SPOŁECZNE: PLEMIĘ, RÓD – GRUPA LUDZI ZWIĄZANA WIĘZAMI RODZINNYMI I O WSPÓLNEJ KULTURZE. SAMOORGANIZACJA SIĘ LUDZI. MAŁE GRUPY TWORZĄ WIĘKSZE (NARÓD). NARODY ORGANIZUJĄ SIĘ W PAŃSTWA. JĘZYKI ŚWIATA: ETNOLEKTY – JĘZYKI I DIALEKTY. 15.000 ETNOLEKTÓW ISTNIAŁO 10.000 LAT TEMU. JEDNE GRUPY PRZEJMOWAŁY INNE JĘZYKI. TERAZ JEST 6...

Człowiek w utworach Borowskiego Borowski: Borowski przedstawia świat zlagrowany. Łagier (ros.) czy lager (niem.) - obóz - niby ten sam świat zagłady a jednak inny. Można dyskutować o wahaniach ideowych Tadeusza Borowskiego, lecz nie da się zaprzeczyć wartości utworów takich jak cykl „Pożegnanie z Marią\", lub „Kamienny świat\" - jest to doskonała rekonstrukcja obo...

"Antygona" jako utwór ponadczasowy Uniwersalny to inaczej ponadczasowy. Przymiotnik ten odnosi się do dramatu Sofoklesa pt.: Antygona Zawiera on treść obrazującą istotę problemów życia ludzkiego, dotyczącą czasów, w których utwór powstał oraz dziejów współczesnych i przyszłych. Najważniejszym zagadnieniem, które pojawia się w Antygonie jest odwieczny dylemat sprawowania władzy, ...

Krótka charakterystyka Walerego w "Powrocie posła" Julian Ursyn Niemcewicz jest autorem dramatu pod tytułem Powrót posła. Pisarz ten żył w XVIII wieku. W latach 1788-92 był przedstawicielem Partii Patriotycznej na Sejmie Wielkim. W Powrocie posła przedstawiał swój punkt widzenia (i poglądy swojej partii) jako Walery. W utworze po raz pierwszy spotykamy Walerego, gdy ten powraca z Sejmu Cztero...