"Wesele" jako satyra



Stanisław Wyspiański to młodopolski neoromantyk nawiązujący stale do świadomości narodowej pierwszej połowy XIX wieku. Jego postać jest nierozelwalnie związana z Krakowem, gdzie spędził całe życie. Całą wrażliwość artystyczną i osobowość twórczą pisarza ukształtowała atmosfera tego miasta. „Wesele" było przeciwstawieniem się atmosferze Krakowa, a zarazem tej atmosfery wynikiem. Poeta wykpił modę chłopomańską w dramacie. Stworzył sytuację dającą przygnębiający obraz społeczeństwa polskiego na przełomie XIX i XX wieku. Inteligencka szlachta i chłopi czują się sobie obcy i nie zmieniają tego układu snobistyczne, chłopomańskie gesty inteligentów. Chłopi, nawet nastawieni patriotycznie, są nieufni wobec szlachty jako warstwy przywódczej. Zbyt wiele dzieli te dwie grupy społeczne, aby mogły w dobrze rozumianym interesie narodowym wystąpić razem. Z osobna zaś nie dokonają niczego. Wyspiański stosuje symbolizm nastrojowy, odsyłający od realnych postaci i zdarzeń ku uogólnieniom o charakterze uniwersalnym, sugerujący obecność losu, pozaziemskiego porządku świata, tajemniczych odwiecznych praw rządzących ludzkim życiem, jak też symbolizm w postaci najoczywistszej, objawiający się w użyciu znaków symbolicznych: wieloznacznych przedmiotów, mitycznych i legendarnych postaci, aluzji kulturowych. Kolejnym bohaterom ukazują się osoby dramatu: Chochoł, Widmo, Stańczyk, Rycerz, Hetman, Upiór, Wernychora. W rozmowach na weselu uwydatnia się wzajemna obcość. Postacie z miasta wyobrażają sobie wieś jako miejsce pełne spokoju. Natomiast chłopi chcą pokazać swoją siłę, przypominają tradycje ich udziału w walce o wolność pod wodzą Kościuszki. Ukazano tęsknotę inteligencji do wielkiego czynu mimo równoczesnej świadomości swej słabości oraz rwącą się do walki siłę chłopów pełnych godności. Wesele Rydla zetknęło ze sobą szereg znanych osobistości życia literackiego i artystycznego z mieszkańcami Bronowic. Utwór zawiera krytyczną ocenę społeczeństwa porażonego niemocą, bezsiłą a także wypowiada nieufność wobec modernistycznych postaw artystowskich. Poeta stawia diagnozę stanu umysłów i gotowości społeczeństwa polskiego do walki niepodległościowej. Inteligenci nie rozumieją chłopów, ponieważ budują obraz tej warstwy z własnych wyobrażeń i pobożnych życzeń, nie wspartych przychylną obserwacją społeczną. Z kolei chłopi traktują inteligentów, jeśli nie wrogo to z rodzajem wyrozumiałej wyższości, oczywistej wobec kogoś, kto nie wie kiedy się sieje oziminę, a kiedy zbiera ziemniaki i co wypada lub nie wypada w określonych sytuacjach życiowych: „Trza być w butach na weselu". „Wesele" ukazało podstawowe problemy współczesnego życia narodowego. Piętnowało ludzkie słabostki, występki, zwyczaje itp.

"Wesele" jako satyra

Materiały

Lokaty międzybankowe Rynek lokat międzybankowych wykorzystywany jest przez banki przede wszystkim do zarządzania płynnością. Ułatwia on przepływ środków strumieni pieniężnych pomiędzy bankami i optymalne wykorzystanie przez nie posiadanych zasobów pieniężnych. Banki mogą utrzymywać płynność przy minimalizacji kosztów, bo posiadając nadwyżki środków mogą je ulokowa...

Modrzewski i założenie demokratyczne Andrzej Frycz Modrzewski urodził się około 1503 roku w Wolborzu. W latach 1517 – 22 studiował na Akademii Krakowskiej poczym przyjął niższe święcenia kapłańskie. Dzięki pomocy rodziny Łaskich kształcił się na uniwersytecie w Wittenberdze. Przebywając za granicą utrzymywał kontakty z wybitnymi umysłami swojej epoki, między innymi z Erazmem ...

Dzieła tragedii DZIEŁA W czasie Dionizjów odbywały się konkursy dramatyczne. Autorzy mogli zgłaszać po cztery sztuki, w tym trzy tragedie i jeden dramat satyrowy. Ich wartość oceniała publiczność. Sofokles w tych konkursach zwyciężył osiemnaście razy. Największymi dramaturgami starożytnej Grecji byli: - Ajschylos (525-456) - 90 sztuk, zachowało się 9 dzieł,...

Refleksje na temat złożoności ludzkiej natury na wybranych utworach “CZŁOWIEK JEST ZDUMIEWAJĄCY, ALE ARCYDZIEŁEM NIE JEST” (JOSEPH CONRAD). Przedstaw swoje refleksje na temat złożoności ludzkiej natury na podstawie dowolnie wybranych utworów. Człowiek - któż to taki? Istota pełna miłości do świata i wewnętrznego ciepła duchowego, czy egoista walczący wyłącznie o wymiar swojego życia? Twórca wielk...

Definicja tragizmu i tragedii na przykładzie Antygony Tragizm - cecha dzieła literackiego, charakterystyczna dla tragedii, lecz pojawiająca się także w innych gatunkach, polegająca na takim ułożeniu losów bohatera, że musi on dokonać wyboru między dwoma równożędnymi racjami, lecz każda jego decyzja pociągnie za sobą złe skutki. Jest to kategoria ukształtowana w epoce starożytnej, przypisana traged...

Motyw tańca w literaturze Taniec Taniec - Rytmiczne ruchy ciała wyko¬nywane w takt muzyki, może być po¬traktowany jako rozrywka towarzyska, popis artystyczny lub jako forma ob¬rzędowa. W literaturze pojawia się od czasów Biblii aż po współczesność, przy czym zazwyczaj ma on charakter sym¬boliczny. Taniec śmierci (danse macab-re) - patrz: śmierć. Bib...

Narodziny opery Narodziny opery Opera jest rodzajem dramatu, w którym cały tekst jest śpiewany przy akompaniamencie muzycznym. Już wcześniej na wiele sposobów próbowano w różnych formach dramatycznych łączyć słowa i muzykę, jednak opera jako gatunek muzyczny, powstała pod koniec XVI wieku w renesansowych Włoszech. Ludzie renesansu zafascynowani byli wszystk...

Przemiana bohatera romantycznego Mickiewicza Ewolucję koncepcji bohatera romantycznego w twórczości Adama Mickiewicza łatwo zauważyć odwołując się do ogólnego schematu tej postawy. Bohater romantyczny był symbolem młodego człowieka pierwszej polowy XIX wieku. Możemy wyróżnić następujące cechy, które były dla niego charakterystyczne: - jego młodość określona była przez: samotność, poczu...