"W Weronie" analiza i interpretacja wiersza



Wiersz Cypriana Kamila Norwida traktuje temat sporu, który powstał już w początkach romantyzmu między racjonalistami, a romantykami. Tematem tej sprzeczności jest rola uczuć w życiu człowieka. Norwid nie ustosunkowuje się ściśle do żadnego z poglądów. Pierwsza zwrotka opowiada o dwóch zwaśnionych rodach, Kapuletich i Montekich. Są one tematem "Romea i Julii", dzieła barokowego dramaturga - Shakespeare'a. Poeta w pierwszej zwrotce pokazuje nam dom obu zwaśnionych rodów i niebo, które określane jest jako "Łagodna łza błękitu". W zwrotce drugiej Norwid pisze o tym co pozostało po obydwu rodzinach "gruzy nieprzyjaznych grodów,/ Na rozwalone bramy ogrodów". Takie zestawienie przedmiotów i zjawisk skłania nas do refleksji o przemijaniu. Jest to jakby dopowiedzenie trzeciego wersu każdej zwrotki. Następne dwie zwrotki stanowią jakby drugą część całej kompozycji. Dotyczą one poglądów romantyków i racjonalistów na temat spadającej gwiazdy. W zwrotce trzeciej Przedstawiony jest pogląd romantyków. Twierdzą oni, że meteoryt jest przeznaczony dla Julii i Romea "Cyprysy mówią, że to dla Julietty,/ Że dla Romea, ta łza znad planety". W słowach tych przejawiają się również wpływy wierzeń ludowych. W owych czasach meteoryty przez ludzi prostych uważane były za łzy aniołów, a natura traktowana jest jako twór żywy, który nieustannie przemawia do człowieka "Cyprysy mówią". Zwrotka czwarta przedstawia poglądy racjonalistów dotyczące spadającego meteorytu. Ludzie, którzy "mówią uczenie" są uosobieniem zdrowego rozsądku, podobnie jak Starzec w balladzie "Romantyczność" Adama Mickiewicza. Racjonaliści ci mówią "że nikt na nie nie czeka". Uważają spadający meteoryt jedynie za kamień. Norwid nie staje wyraźnie po żadnej ze stron, jednak z tego, że parodiując w nieco ironiczny sposób wypowiedzi racjonalistów jego idee są bliższe założeniom romantyzmu. Norwid podnosi w tym wierszu również temat przemijania. Po domach "spłukanych deszczem i poruszonych gromem" przychodzi cisza i spokój. Poeta stara się przekazać, iż wszelkie ślady bytności ludzkiej kiedyś miną. Norwid nawiązując do kulturowej tradycji, posługując się aluzją literacką, środkami przemilczenia i symbolu tworzy konstrukcję, w której dzięki niewielkiej dawce ironii podkreślił ocenę przedstawionego świata. Poeta potrafił zamknąć w czterech krótkich zdaniach bogate treści, poruszające wyobraźnie i myśl czytelnika. Wiersz składa się z czterech zwrotek, każda z nich ma trzy wersy. Rymy są żeńskie, występują miedzy zwrotkami i parzyste w samych zwrotkach. Pierwsza i druga zwrotka mają rymy według schematu: Zwrotka pierwsza a a b, Zwrotka druga c c b. Taki sam układ jest między zwrotką trzecią i czwartą. W pierwszej i drugiej w ostatnim wersie występują przemilczenia, które czytelnik może uzupełnić własną refleksją. Pierwsza zwrotka jest pełna dźwięków i światła na skutek przytoczenia wydarzeń dziejących się kiedyś między obydwoma rodami. W drugiej panuje spokój i cisza. W wierszu mimo jego małej długości występuje duża ilość środków stylistycznych: epitety "spłukane deszczem", "poruszone gromem", "nieprzyjaznych domów", "rozwalone bramy", "łza znad planety", "mówią uczenie", personifikacje "cyprysy mówią", metafory "łagodne oko błękitu" - to niebo, "groby przecieka" - trwa nawet po śmierci, "ludzie . mówią uczenie" - są uosobieniem zdrowego rozsądku, a więc racjonaliści.

"W Weronie" analiza i interpretacja wiersza

Materiały

Słynne "koncerty" w "Panu Tadeuszu" Słynne „koncerty” Pan Tadeusz to również dowód niezwykłej wrażliwości słuchowej autora. Nie tylko obrazy, ale i dźwięki natury stanowią interesujący przykład zmysłowego, poetyckiego obrazowania. Przykładem mogą być odgłosy puszczy nocą, koncert dwu stawów, groźna „muzyka” burzy. Do bardzo znanych opisów z Pana Tad...

Kulturotwórcza rola Biblii Biblia stanowiła nie tylko świętą księgę religii chrześcijańskiej. Równocześnie bowiem odegrała ważną rolę jako jeden z wyznaczników określających normy zachowań międzyludzkich, nie tylko w stosunku do chrześcijan. Wiele innych religii swe zasady oparło na przykazaniach Dekalogu. Dla wielu twórców Biblia stanowiła źródło odwołań i inspiracji....

Dysonans poznawczy - wyjaśnienie Jednym z najsilniejszych czynników wpływających na zachowanie ludzi jest potrzeba podtrzymywania wy¬sokiej samooceny. W tym rozdziale dowiedliśmy, że potrzeba ta prowadzi do znaczących konsekwencji dla postaw i zachowań. Wedle teorii dysonansu poznawcze¬go ludzie zawsze doświadczają przykrego napięcia (dy¬sonansu), kiedy stają...

Analiza i interpretacja hymnu "Smutno mi Boże" Hymn “SMUTNO MI BOŻE” Juliusza Słowackiego HYMN- jest gatunkiem znanym już w antyku. Jest to utwór liryczny o podniosłym charakterze , sławiący Boga, bohaterskie czyny, wielkie idee. W tradycji europejskiej utrwaliło się tworzenie hymnów o treści religijnej lub patriotycznej, będących wyrazem uczuć zbiorowych. I tu już widać ...

Mity o: Edypie, Demeter i Korze, Dedalu i Ikarze, Syzyfie Mity o: Edypie, Demeter i Korze, Dedalu i Ikarze, Syzyfie. Edyp: Edyp był synem Lajosa i Jokasty - władców Teb. Jako niemowlę został porzucony w górach , ponieważ wyrocznia ostrzegła króla Tebańskiego że zginie z ręki własnego syna, który następnie ożeni się z jego żoną, a swoją matką. Dziecko znaleźli pasterze i zanieśli do władców Koryntu, k...

Poeta doctus w twóczości Kochanowskiego i Janickiego 2. POETA DOCTUS W TWÓRCZOŚCI K.JANICKIEGO I J.KOCHANOWSKIEGO Klemens Janicki był mecenasem i finansistą. Nie czerpał z tego korzyści. W “Elegii o sobie samym do potomności” ukazuje on swoją biografię. Wspomina ludzi, nauczycieli, ojca, lekarza, poetów starożytnych, Zygmunta Starego, Atenę i Piotra Kmitę. Jest wdzięczny za pomoc, sz...

Reneizm - wyjaśnienie pojęcia Reneizm - postawa wykreowana przez Rene Chateaubriand\'a, symbolizująca \"chorobę wie-ku\". Bohater jest wrażliwy, nie potrafi znaleźć sensu istnienia - analogia do cech młodego Kordiana.

Wiersze Baczyńskiego - interpretacje KRZYSZTOF KAMIL BACZYŃŚKI „Pokolenie” (II). Ukazane pokolenie Baczyńskiego . Podmiot liryczny przemawia w imieniu swojej generacji . Występuje 1 os. L. mn. „my, nas, o nas”. Utożsamia się z pokoleniem, z doświadczeniami, ukazuje dramat młodych ludzi urodzonych w wolnej Polsce, których los, historia i wydarzenia zmusi...