"Noc wielkiego sezonu" jako przenośnia

TEMAT: „Noc wielkiego sezonu” - wielka metafora. Ostatnie opowiadanie w cyklu składa się z dwóch części, pierwsza ma charakter teoretyczno - filozoficzny, druga jest realizacją tej teorii, czyli dziwnym snem. Na wstępie mówi autor o trzynastym, nadliczbowym, niejako fałszywym miesiącu tego roku. Mówi też o „quasi czasie” (niby czas, czas wymyślony): „każdy wie, że w szeregu zwykłych normalnych lat rodzi się niekiedy zdziczały czas … jakby szósty mały palec u ręki wyrasta kędyś trzynasty fałszywy miesiąc”. Czasu tego fizycznie nie da się wyodrębnić. Istnieje tylko w opozycji do normalnego czasu. Jest to czas naszych snów, Ten sen to wizja, symbol, wielka metafora (przenośnia):l • sklep może oznaczać wielką sprawę, ideę; a działalność ojca w sklepie to służba tej idei; praca w sklepie może też oznaczać nasze najbliższe otoczenie, miejsce w którym żyjemy, w którym musimy się odnaleźć; • sklep można też odczytać jako twórczość artystyczną, sugeruje to cudowna barwność materiału skojarzona z gamą dźwięków, jesiennym zapachem lasu i grzybów; sklep to magazyn poezji, a sprzedawca to artysta; wszystko co stworzył jest na sprzedaż, gdyż potrzebuje odbiorców; • kupujący - tłum, który nabywa towar to czytelnicy wielkiej poezji; nie potrafią zrozumieć, ani docenić wspaniałości dzieła; z tego powodu Jakub tak bardzo boi się konfrontacji z tłumem; wie, że zniszczy on, zwulgaryzuje to co piękne; nie ma jednak wyjścia, gdyż tylko tacy są odbiorcy; • ptaki: wylęganie ptaków to twórczość, poezja, wzloty artystyczne; wypuszczanie ptaków w świat to skierowanie utworów do odbiorców; wracają okaleczone, zdegenerowane, bo tłum odbiera tylko to co powszechne, a więc kaleczy doskonałe dzieła; • ukamienowanie ptaków: tłum nie rozumiejąc odrzuca, niszczy to co dla niego nieosiągalne; można jednak interpretować tą scenę inaczej; artysta tworzy dzieła nijakie, słabe, o niskim locie, dlatego dają się dosięgnąć i zabić; nie potrafię się wznieść ponad tłum; artysta jednak eksperymentuje, ma prawo do pomyłek i dzieł nieudanych; • odniesienia biblijne: autor wyraźnie sięga do Biblii, Jakub to stylizowany prorok, który występuje w imieniu Boga; w ten sposób podkreślane jest boskie posłannictwo poety jako twórcy; tłum zachowuje się jak Izraelici na pustyni; kiedy Mojżesz był na górze Synaj zaczęli czcić bożka, złotego cielca; wybór pomiędzy wielką sztuką, a produkcją tandetną, prostacką ujmuje Schul’z w kategoriach grzechu; jeśli wybiera się to co łatwe, prymitywne, obraża się Boga; sytuacja Jakuba może też mieć wydźwięk egzystencjalny; pesymistyczne jest twierdzenie, że piekło to inni.