"Cyd" a teatr francuski

Rola dramatu „Cyd” w rozwoju teatru francuskiego „Cyd” został entuzjastycznie przyjęty przez publiczność. Tłumy walczyły o najpodlejsze nawet miejsce w sali. „Cyd” był czymś nowym, zwiastował teatralny przełom, który właśnie nadchodził. Utwór był komedią, choć arcywzorem była tragedia. Okazał się dziełem przełomowym i niezwykłym. Na scenie ujrzano w całym dramatyzmie zindywidualizowane charaktery postaci kierujących się w działaniu namiętnością. Już nie jakieś ponadindywidualne typy, abstrakcyjne wzorce postaci, które wyrażały schematy zachowań, ale bohaterowie pełni wielkiej namiętności, która pozostawała w konflikcie z normą moralną wyrażającą nakaz bezwzględny, pojawili się teatrze Marais. Było to skutkiem przemian, które od dawna dawały o sobie znak, a w „Cydzie” znalazły wyraz wieloraki i silnie zaakcentowany. Kończyły się czasy sensualistycznego baroku. Do życia został powołany bohater o silnym życiu uczuciowym i niezłomnej woli. Wyrażał on konflikt, który powstaje w starciu racji honoru i obowiązku z namiętnością.