Przemiana wewnętrzna bohatera romantycznego



Przemiana wewnętrzna jako motyw określający osobowość polskiego bohatera romantycznego. Romantyzm w Polsce przechodził bardzo burzliwie, gdyż w naszym kraju w tym czasie toczyły się walki o niepodległość. Najpierw wybuchło powstanie listopadowe, potem styczniowe. Jednak nie tylko w Polsce walczono o wolność, ale również w Serbii, Grecji, Norwegii, na Węgrzech. We Francji wybuchła Wielka rewolucja Francuska i Komuna Paryska. W Stanach Zjednoczonych miała miejsce wojna secesyjna, w której północ odniosła zwycięstwo nad południem i zostało zniesione niewolnictwo. W Wielkiej Brytanii dochodzą do głosu Czartyści, którzy walczyli o poprawę swojego bytu i o prawo wyborcze. W Rosji działał ruch Dekabrystów, którzy walczyli o zniesienie samowładztwa, wprowadzenie konstytucji i zniesienie pańszczyzny. Walki o niepodległość miały również odzwierciedlenie w literaturze. W Europie o wolności pisali tacy twórcy jak: Goethe, Byron, Schiller, Rousseau. W Polsce największe dzieła literackie powstały na emigracji 1830r. tworzył Słowacki, Krasiński, Mickiewicz. Twórcy ci stworzyli nowego bohatera romantycznego, który chciał walczyć o wolność, a kierował się głównie sercem. Adam Mickiewicz miał w tym szczególny wkład, gdyż napisał wiele utworów będących przykładem utworów romantycznych – nowego bohatera romantycznego. Pierwszym bohaterem jest Karusia z ballady „Romantyczność”. Zapowiada bohatera ludowego w literaturze epoki. Dziewczyna pochodzi z ludu i jest istotą głęboko wierzącą i niezwykle wrażliwą. Karusia straciła swego ukochanego Jaśka, spacerując po mieście rozmawia z nim. Jej miłość do chłopaka, nawet po śmierci jest głęboka. Myśli, że Jasiek ją słyszy – ludzie tacy jak ona potrafią to zrozumieć i wierzą jej. Jednak jest starzec, który krytykuje Karusie i ludzi uważając, iż tego czego nie można dotknąć nie istnieje. Pisarz na końcu zgadza się z dziewczyną, iż należy patrzyć sercem, a nie tylko rozumem. Umiejętność nawiązania kontaktu ze sferą duchów jest częstym przymiotem bohaterów ludowych w utworach romantycznych jak również wiara w tajemną więź obu światów. Drugim bohaterem jest Gustaw z IV części” Dziadów”. W domu księdza na noc Dziadów zjawia się jako Pustelnik i opowiada o swej nieszczęśliwej miłości. Ma świadomość, iż powodem jego nieszczęścia są książki polecane przez księdza, np. ”Cierpienia młodego Wertera” Goethe. Gustaw wie, że wyidealizował swą kochankę dlatego i ją wini za swoje cierpienie. Wierzy, że miłość kochanków sobie przeznaczonych jest darem niebios, a więc nierozerwalna. Tymczasem kobieta wyszła za mąż za bogatego, zgodnie z wolą rodziców. Gustaw buntuje się przeciwko takiej miłości dlatego przychodzi na Dziady by ustrzec innych przed wyidealizowaną miłością. Bohater ten jest nieszczęśliwym kochankiem, człowiekiem nie rozumianym przez otoczenie. Głębia uczuć i niezrozumienie łączą go z Karusią. Z tą różnicą, że Karusia godzi się ze swym losem, a Gustaw buntuje się wzbudza w sobie poczucie winy i odwraca się od życia. Kolejny bohater to Konrad Wallenrod. Posiada cechy romantycznego indywidualisty, który zrozumiał co jest jego najwyższą powinnością. Wrażliwość, uczuciowość czynią go podobnym do innych romantyków. Kochał Aldonę, ale i Litwę dlatego też jest rozdarty wewnętrznie. Dokonuje dramatycznego wyboru, wybiera miłość do ojczyzny „Szczęścia w domu nie znalazł, bo go nie było w ojczyźnie”. Porzucił sprawy osobiste, zasady moralne i był w stanie poświęcić się całkowicie dla narodu. Jakby nie postąpił zawsze czuł by się źle, a sumienie nie dawałoby mu spokoju. W „Prologu” Gustaw przybiera imię Konrad i pragnie złączyć swe życie z losem ojczyzny. Kiedy przebywa w więzieniu wyraża swoje zdanie na temat zaborców i żądza zemsty. Opisuje swoją wizję („Mała Improwizacja”), w której czuje się orłem, który potrafi dostrzec przyszłe losy narodu, lecz widok zasłania kruk wprowadzający zamęt w jego umyśle. Po tym następuje Wielka Improwizacja, w której zastanawia się nad własną poezją, która jest wieczna i nieśmiertelna. Chce dać ludzkości szczęście, ale Bóg przeszkadza w realizacji tego zamiaru. Czuje się równy Bogu i żąda od niego władzy nad duszami ludzkimi. Oskarża Boga o zło panujące na świecie. Chce sam zmienić świat, mimo tych intencji jest skazany na klęskę, ponieważ jednostka mnie zrobi nic. Duszę Konrada od złych mocy ratuje go ksiądz Piotr, ponieważ Konrad ma do spełnienia ważne zadanie w służbie narodu. W kreacji widzimy dwa etapy: najpierw romantyczny kochanek Gustaw wyzwala się z szczęścia osobistego i poświęca się sprawie narodowe i staje się Konradem, by w drugim etapie dojść do wniosku iż aby polepszyć warunki życia trzeba działać wspólnie. Ostatni bohater to Jacek Soplica z utworu „Pan Tadeusz”. Przemiana tego bohatera następuje w trakcie utworu. Jacek Soplica był polskim szlachcicem, Sarmatą, który lubił przyjęcia. Jednak gdy zakochał się w Ewie Horeszkównie zmienił się, ale jej ojciec Stolnik odmówił mu ręki córki podając„czarną polewkę”. Jacek oszalał z miłości, rozpił się, ożenił się z matką Tadeusza, ale raczej z przymusu niż z własnej woli. Podczas najazdu Rosjan na zamek Horeszki przypadkowo zabija Stolnika. Jest uważany za zdrajcę, dlatego też musiał uciekać z kraju. Został zakonnikiem i zaczął służyć ojczyźnie. Walczył w wojsku napoleońskim. Pełnił rolę emisariusza przygotował, przygotowywał powstanie na Litwie. Przemiana Jacka Soplicy oznaczała, iż można odrodzić się na nowo, stać się lepszym człowiekiem. Całkowicie poświecił się dla dobra ojczyzny mimo to był szczęśliwy, działał razem z ludźmi. Bohater ten spośród bohaterów Mickiewicza nie jest postacią tragiczną, ponieważ odnosi małe zwycięstwa, czynnie walczy. Ma wyrzuty sumienia za popełnione zło i stara się to odpokutować, sam wyznacza sobie wyrok. I do samej śmierci stara się to naprawić. Biografia Soplicy jest przykładem życia patrioty polski porozbiorowej. Pycha, która go zgubiła była cechą narodową rozbiorów. Ale nowy bohater odnosi zwycięstwo, ponieważ jest to człowiek pokorny. Cichy, potrafi działać wspólnie z innymi ludźmi, dlatego odnosi zwycięstwo. Bohater Mickiewicza musiał w kolejnych etapach przemiany zmienić się, by móc stać się bohaterem idealnym. Miłość do kochanej osoby przerodziła się w miłość do ojczyzny. Na początku kolejni bohaterowie sami chcieli uwolnić naród od kłopotów, ale w porę zrozumieli iż tylko wspólnie można zmienić losy ojczyzny.

Przemiana wewnętrzna bohatera romantycznego

Materiały

Filozofia horacjanizmu 5.1.2 FILOZOFIA HORACJANIZMU W odzie „O co poeta prosi Apollina” zaprezentował swoją postawę filozoficzną. Swoje poglądy oparł na dwóch szkołach filozoficznych: epikurejczykach (szukali szczęścia i celu życia w zaspokajaniu przyjemności duchowych) i stoikach (głosili pielęgnowanie w sobie cnoty, rozwijanie intelektu, uniezależnienie...

Obraz wojny w literaturze Baczyńskiego, Różewicza i Miłosza 45. Obraz wojny w literaturze K. K. Baczyńskiego, Różewicza i Miłosza „Każdy musi donieść swoje życie do końca, nie można od życia uciekać” - tym stwierdzeniem zakończył K. K. Baczyński jeden ze swoich utworów. Jest on napisany ręką człowieka zbuntowanego, ale topiącego się w niemocy walki. Główny bohater męczy się żyjąc na ziemi, g...

Charakterystyka Oświecenia Oświecenie pierwszą epoką w nowożytnych dziejach formacją kulturową całkowicie świadomą swego istnienia. Ówcześni mówili : \"wieku rozumu\" (w Anglii), \"wieku filozofów\" (we Francji) czy wieku \"oświeconym\".Przywiązywał on szczególną wagę do siły rozumu jako światła rozjaśniającego drogi poznania człowieka i świata. Życie społeczne i kultural...

"Chłopi" jako epopeja wsi \"Chłopi\" Władysława Reymonta to epopeja, gdyż są tu spełnione wszystkie cechy tego gatunku literackiego. Jest to obszerny utwór powieściowy przedstawiający realistyczny obraz społeczeństwa chłopskiego w przełomowych momentach historycznych (rusyfikacja, wspomnienia o powstaniu styczniowym) i społecznych (rodzi się świadomość klasowa chłopów). ...

Powstanie listopadowe i historiozofia romantyczna w utworach Adama Mickiewicza Twórczość Adama Mickiewicza zarówno wśród badaczy, jak i odbiorców jego dzieł budzi wiele emocji. Okres w twórczości po roku 1830 jest nazywany \"polistopadowym\" - ze względów oczywistych. Godnym uwagi jest fakt, że po upadku powstania Mickiewicz zaczął pisać utwory, w znakomitej większości, o treści przesyconej patriotyzmem i wrogością do wład...

Przemówienie oskarżające Antygonę Mowa oskarżycielska Wysoki Sądzie, Panie Obrońco, Panie i Panowie, Dobiegł końca proces w sprawie znanej nam wszystkim Antygony z rodu Labdakidów, córki Edypa, siostry Ismeny oraz tragicznie zmarłych Polinejkesa i Eteokla. Przypomnijmy raz jeszcze. Antygona złamała wyraźny zakaz naszego Pana i władcy Kreona, grzebiąc zwłoki zdrajcy Polinejkesa...

Infrastruktura - pojęcie INFRASTRUKTURA – to podstawowe urządzenia i instytucje świadczące usługi niezbędne do funkcjonowania działu gospodarki i zapewniające odpowiednie warunki buty ludności. Infrastruktura techniczno – ekonomiczna tworzy układy liniowe:  KOMUNIKACYJNE (transport + łączność)  ENERGETYCZNE (sieci przemysłowe)  ...

Panaceum - pojęcie Panaceum jest tzw sytuacyjny styl kierowania. Jest to styl, który modyfikuje się w trakcie realizacji stosownie do warunków, ludzi ) sytuacji ekonomicznej, a nawet cech podwładnych. Proces decyzyjny jest wypadkową sytuacji (dziś tak, jutro inaczej). Jest to bardzo trudne, wymaga olbrzymich predyspozycji ze strony kierownika. Wymaga się od niego...