Przemiana wewnętrzna bohatera romantycznego



Przemiana wewnętrzna jako motyw określający osobowość polskiego bohatera romantycznego. Romantyzm w Polsce przechodził bardzo burzliwie, gdyż w naszym kraju w tym czasie toczyły się walki o niepodległość. Najpierw wybuchło powstanie listopadowe, potem styczniowe. Jednak nie tylko w Polsce walczono o wolność, ale również w Serbii, Grecji, Norwegii, na Węgrzech. We Francji wybuchła Wielka rewolucja Francuska i Komuna Paryska. W Stanach Zjednoczonych miała miejsce wojna secesyjna, w której północ odniosła zwycięstwo nad południem i zostało zniesione niewolnictwo. W Wielkiej Brytanii dochodzą do głosu Czartyści, którzy walczyli o poprawę swojego bytu i o prawo wyborcze. W Rosji działał ruch Dekabrystów, którzy walczyli o zniesienie samowładztwa, wprowadzenie konstytucji i zniesienie pańszczyzny. Walki o niepodległość miały również odzwierciedlenie w literaturze. W Europie o wolności pisali tacy twórcy jak: Goethe, Byron, Schiller, Rousseau. W Polsce największe dzieła literackie powstały na emigracji 1830r. tworzył Słowacki, Krasiński, Mickiewicz. Twórcy ci stworzyli nowego bohatera romantycznego, który chciał walczyć o wolność, a kierował się głównie sercem. Adam Mickiewicz miał w tym szczególny wkład, gdyż napisał wiele utworów będących przykładem utworów romantycznych – nowego bohatera romantycznego. Pierwszym bohaterem jest Karusia z ballady „Romantyczność”. Zapowiada bohatera ludowego w literaturze epoki. Dziewczyna pochodzi z ludu i jest istotą głęboko wierzącą i niezwykle wrażliwą. Karusia straciła swego ukochanego Jaśka, spacerując po mieście rozmawia z nim. Jej miłość do chłopaka, nawet po śmierci jest głęboka. Myśli, że Jasiek ją słyszy – ludzie tacy jak ona potrafią to zrozumieć i wierzą jej. Jednak jest starzec, który krytykuje Karusie i ludzi uważając, iż tego czego nie można dotknąć nie istnieje. Pisarz na końcu zgadza się z dziewczyną, iż należy patrzyć sercem, a nie tylko rozumem. Umiejętność nawiązania kontaktu ze sferą duchów jest częstym przymiotem bohaterów ludowych w utworach romantycznych jak również wiara w tajemną więź obu światów. Drugim bohaterem jest Gustaw z IV części” Dziadów”. W domu księdza na noc Dziadów zjawia się jako Pustelnik i opowiada o swej nieszczęśliwej miłości. Ma świadomość, iż powodem jego nieszczęścia są książki polecane przez księdza, np. ”Cierpienia młodego Wertera” Goethe. Gustaw wie, że wyidealizował swą kochankę dlatego i ją wini za swoje cierpienie. Wierzy, że miłość kochanków sobie przeznaczonych jest darem niebios, a więc nierozerwalna. Tymczasem kobieta wyszła za mąż za bogatego, zgodnie z wolą rodziców. Gustaw buntuje się przeciwko takiej miłości dlatego przychodzi na Dziady by ustrzec innych przed wyidealizowaną miłością. Bohater ten jest nieszczęśliwym kochankiem, człowiekiem nie rozumianym przez otoczenie. Głębia uczuć i niezrozumienie łączą go z Karusią. Z tą różnicą, że Karusia godzi się ze swym losem, a Gustaw buntuje się wzbudza w sobie poczucie winy i odwraca się od życia. Kolejny bohater to Konrad Wallenrod. Posiada cechy romantycznego indywidualisty, który zrozumiał co jest jego najwyższą powinnością. Wrażliwość, uczuciowość czynią go podobnym do innych romantyków. Kochał Aldonę, ale i Litwę dlatego też jest rozdarty wewnętrznie. Dokonuje dramatycznego wyboru, wybiera miłość do ojczyzny „Szczęścia w domu nie znalazł, bo go nie było w ojczyźnie”. Porzucił sprawy osobiste, zasady moralne i był w stanie poświęcić się całkowicie dla narodu. Jakby nie postąpił zawsze czuł by się źle, a sumienie nie dawałoby mu spokoju. W „Prologu” Gustaw przybiera imię Konrad i pragnie złączyć swe życie z losem ojczyzny. Kiedy przebywa w więzieniu wyraża swoje zdanie na temat zaborców i żądza zemsty. Opisuje swoją wizję („Mała Improwizacja”), w której czuje się orłem, który potrafi dostrzec przyszłe losy narodu, lecz widok zasłania kruk wprowadzający zamęt w jego umyśle. Po tym następuje Wielka Improwizacja, w której zastanawia się nad własną poezją, która jest wieczna i nieśmiertelna. Chce dać ludzkości szczęście, ale Bóg przeszkadza w realizacji tego zamiaru. Czuje się równy Bogu i żąda od niego władzy nad duszami ludzkimi. Oskarża Boga o zło panujące na świecie. Chce sam zmienić świat, mimo tych intencji jest skazany na klęskę, ponieważ jednostka mnie zrobi nic. Duszę Konrada od złych mocy ratuje go ksiądz Piotr, ponieważ Konrad ma do spełnienia ważne zadanie w służbie narodu. W kreacji widzimy dwa etapy: najpierw romantyczny kochanek Gustaw wyzwala się z szczęścia osobistego i poświęca się sprawie narodowe i staje się Konradem, by w drugim etapie dojść do wniosku iż aby polepszyć warunki życia trzeba działać wspólnie. Ostatni bohater to Jacek Soplica z utworu „Pan Tadeusz”. Przemiana tego bohatera następuje w trakcie utworu. Jacek Soplica był polskim szlachcicem, Sarmatą, który lubił przyjęcia. Jednak gdy zakochał się w Ewie Horeszkównie zmienił się, ale jej ojciec Stolnik odmówił mu ręki córki podając„czarną polewkę”. Jacek oszalał z miłości, rozpił się, ożenił się z matką Tadeusza, ale raczej z przymusu niż z własnej woli. Podczas najazdu Rosjan na zamek Horeszki przypadkowo zabija Stolnika. Jest uważany za zdrajcę, dlatego też musiał uciekać z kraju. Został zakonnikiem i zaczął służyć ojczyźnie. Walczył w wojsku napoleońskim. Pełnił rolę emisariusza przygotował, przygotowywał powstanie na Litwie. Przemiana Jacka Soplicy oznaczała, iż można odrodzić się na nowo, stać się lepszym człowiekiem. Całkowicie poświecił się dla dobra ojczyzny mimo to był szczęśliwy, działał razem z ludźmi. Bohater ten spośród bohaterów Mickiewicza nie jest postacią tragiczną, ponieważ odnosi małe zwycięstwa, czynnie walczy. Ma wyrzuty sumienia za popełnione zło i stara się to odpokutować, sam wyznacza sobie wyrok. I do samej śmierci stara się to naprawić. Biografia Soplicy jest przykładem życia patrioty polski porozbiorowej. Pycha, która go zgubiła była cechą narodową rozbiorów. Ale nowy bohater odnosi zwycięstwo, ponieważ jest to człowiek pokorny. Cichy, potrafi działać wspólnie z innymi ludźmi, dlatego odnosi zwycięstwo. Bohater Mickiewicza musiał w kolejnych etapach przemiany zmienić się, by móc stać się bohaterem idealnym. Miłość do kochanej osoby przerodziła się w miłość do ojczyzny. Na początku kolejni bohaterowie sami chcieli uwolnić naród od kłopotów, ale w porę zrozumieli iż tylko wspólnie można zmienić losy ojczyzny.

Przemiana wewnętrzna bohatera romantycznego

Materiały

Dotowanie - darmowe finansowanie Dotowanie Dotowanie jako forma bezzwrotnego, darmowego finansowania z budżetu- jest obecnie totalnie krytykowane i w praktyce stopniowo eliminowane. Przedsiębiorstwa za korzystanie z dotacji nie ponoszą żadnych kosztów. Nie dbają więc o przyznanie dotacji. Dzięki dotacji utrzymuje się więc na koszt społeczeństwa nieefektywna działalność prz...

Dokładna charakterystyka grupy Skamander Była to grupa poetycka istniejąca od roku 1918 stanowiła zbiór silnych indywidualności poetyckich, złączonych wspólnotą myślenia poetyckiego i przyjaźnią. Ich programem była \"bezprogramowość\". W skład tej grupy wchodzili: Julian Tuwim, Jan Lechoń, Antoni Słonimski, Jarosław Iwaszkiewicz, Kazimierz Wierzyński oraz sympatyzująca ze Skamandrem Ma...

Opowiadania Żeromskiego - krytyka narodu polskiego Opowiadania Stefana Żeromskiego ukazują dokładny obraz ziem polskich epoki po powstaniu styczniowym i uwłaszczeniu. Jednak tematyka tych dzieł sięga dalej - \"O żołnierzu tułaczu\" to opowiadanie o czasach napoleońskich. Pisarz ujawnia tutaj rzeczywisty los polskiego żołnierza w armii francuskiej, która wcale nie kwapi się do udzielenia narodowi...

"Makbet" w teatrze Makbet w teatrze Makbet należy do najczęściej inscenizowanych utworów Williama Szekspira. Swoje powodzenie zawdzięcza przede wszystkim uniwersalnej problematyce i interesującej formie. Przejmujące studium zła utożsamianego ze zgubną żądzą władzy rozgrywa się w duszy głównego bohatera. Zdarzenia i obrazy budujące akcję osadzone są w atrakcy...

Obawa Piotra Skargi o los państwa w "Kazaniach sejmowych" Piotr Skarga (1536 - 1612) był duchownym, członkiem zakonu jezuitów, człowiekiem bardzo wykształconym, nadwornym kaznodzieją Zygmunta III Wazy. Dlatego też wygłaszał często do otoczenia królewskiego oraz do posłów płomienne kazania nacechowane głęboką troską o losy państwa. Osiem z nich zostało wydrukowanych w 1597 roku (\"Kazania sejmowe\"). ...

Osoby dramatu w "Weselu" „Osoby dramatu” Plan symboliczny współtworzą postaci o szczególnym statusie i zadaniach. Zjawy ukazują się na krótko tylko pojedynczym wybranym bohaterom. Pod tym względem wyróżnia się wśród tych „dodatkowych” weselników Wernyhora, którego widzi więcej osób i Chochoł ukazujący się Isi, a później Jaśkowi. Chochoł...

Motyw wesela w polskiej literaturze Motyw wesela w literaturze polskiej (na wybranych przykładach). Wesele pojawia się dość często na kartach polskiej prozy. Dzieje się tak dlatego, że jest to święto radosne - uwieńczenie miłości, śmiało więc może być pretekstem do zaprezentowania optymistycznych spojrzeń w przyszłość, nadziei na zgodę narodową i na powodzenie planów. Bywa też ...

Handel zagraniczny - definicja, przyczyny Handel zagraniczny i jego przyczyny Przedsiębiorcy w żadnym państwie nie są w stanie wyprodukować wszystkich dóbr niezbędnych dla jego poprawnego funkcjonowania. Niektóre z nich bardziej się opłaca sprowadzić z innego kraju. Tu pojawia się pojęcie handlu zagranicznego. Handel zagraniczny polega na odpłatnej wymianie towarów i dóbr między kontr...