Powód klęski powstania w "Rozdziobią nas kruki, wrony"



TEMAT: Przyczyny klęski powstania w „Rozdziobią nas kruki, wrony …”. Bohaterem opowiadania jest Andrzej Borycki, pseudonim Szymon Winrych. Jest późna jesień, słota, błoto. Idzie obok wozu pełnego broni, wykonuje do końca swoje zadanie. Choć jest przekonany, że już wszystko przepadło. Nie zauważa oddziału moskali, zbyt późno zaczyna uciekać zaatakowany przez żołnierzy z pogardą czeka na śmierć, ale widząc skierowane na siebie lance prosi „nie zabijajcie mnie” i modli się. Śmierć powstańca ma wymowę symboliczną, oznacza samo powstanie i sytuację garstki powstańców, ludzi osamotnionych walczących heroicznie do końca, ale bez nadziei w zwycięstwo. Idąc obok wozu rozmyśla Winrych o przyczynach klęski. Mówi, że wszystko przełajdaczone teraz z lisich nor wyjdą metafizycy reakcji i prorocy ciemnoty. Reakcja to wszyscy ci którzy nie lubią się narażać, żyją bezpiecznie, dobrze urządzeni twierdząc że należy współdziałać z wrogiem po klęsce kolejnego powstania. Będą mieli w ręku argumenty, że nie ma sensu się narażać. Prorocy ciemnoty to polscy panowie, którzy bali się uświadomienia chłopa i jego udziału w powstaniu. Celowo trzymali chłopa w takiej nędzy i ciemnocie, że nie był w stanie myśleć o niczym innym jak tylko o przetrwaniu do następnego dnia. Żeromski uznał więc, że polskie zrywy narodowe dlatego kończyły się klęskami, że większość społeczeństwa myślała tylko, by wygodnie przetrwać, a chłop najpoważniejsza siła narodu z winy pana nie odgrywał żadnej roli. Do ciała zabitego powstańca zlatują kruki i wrony. Ich zachowanie przedstawione jest w sposób naturalistyczny. Jedna z wron „podniosła łeb do góry, rozkraczyła nogi jak drwal, nakierowała dziób prostopadle i jak żelaznym kilofem palnęła nim martwe oko trupa”. Wrona usiłowała dotrzeć do mózgu, tej ostatniej ostoi wolnej myśli. Zachowanie kruków i wron ma wymowę symboliczną. Ptactwo to z jednej strony zaborcy, a z drugiej strony wszyscy przeciwnicy powstań. Poprzez tytuł ostrzega Żeromski, że jeśli utrzyma się sytuacja w kraju to rozdziobią nas kruki i wrony, tzn. że przestaniemy istnieć jako państwo i naród. Naturalizm widoczny jest także w opisie rannego konia oraz przyrody. Jest jesienny mrok, zimno, błoto, słychać rozpaczliwie końskie rżenie i kracze stado wron. Na takim tle przeraża samotna krew powstańca, a także zachowanie chłopa, który zbliża się pełzając na czworaka. Zmówiwszy pacierz rzuca się do kieszeni zabitego, rozczarowany stwierdza, że są puste zabiera więc odzież, buty nawet zabłocone onuce. Zdziera skórę z martwego konia, próbuje udusić kalekie zwierzę, a kiedy mu się nie udaje postanawia poczekać, aż kopyta wyciągnie. Wracając do wsi dziękuje Bogu, że zesłał mu tyle żelastwa i rzemienia. Z zabitym powstańcem postępuje tak samo jak ze ścierwem końskim, spycha do dołu po ziemniakach. Według Żeromskiego takie zachowanie chłopa to dzieło proroków ciemnoty, komentuje, że chłop „tak bez wiedzy i woli zemścił się za tylowieczne niewolnictwo, za szerzenie ciemnoty, za wyzysk, za hańbę i cierpienie ludu”. W zakończeniu opowiadania pisze Żeromski, że zorza szybko gasła, a „zza świata zarazem szła noc, rozpacz i śmierć”, czyli nie widzi lepszej przyszłości dla Polski, nadejdą jeszcze gorsze czasy.

Powód klęski powstania w "Rozdziobią nas kruki, wrony"

Materiały

Zasoby wodne w Australii Stosunki wodne Australia jest najuboższym pod względem zasobów wodnych kontynentem Ziemi; panujące tu często wyże baryczne są przyczyną zalegania suchych mas powietrza nad większą częścią kontynentu (tylko pn. część oraz wąskie pasy pobrzeża są poddane wpływom wilgotnych mas powietrza przynoszącym wysokie opady atmosf.), co powoduje, że ponad ...

Powód skupienia ludności w jednych krajach - czynniki historyczne (rozwój cywilizacji) - czynniki środowiskowe (niziny, obszary niedaleko morza, rejon śródziemnomorski zawsze były chętnie zaludniane). Mało ludzi chce mieszkać w obszarach arktycznych. Obszary wyżynne i góry mają mniej ludności. Do 20 m n.p.m. mieszka około połowa ludności. W rejonach ciepłych, równikowych lepiej się mie...

Hasła pozytywistyczne w nowelach tego okresu Pozytywizm jest to okres w dziejach literatury polskiej, uformowany po roku 1863, czyli po upadku powstania styczniowego, zakończony około roku 1890. Nazwa okresu zaczerpnięta została od nazwy kierunku filozoficznego, którego podstawy sformułował August Comte. Pozytywizm był zarówno ruchem społeczno- ideowym, jak i literackim. Klęska powstania ...

Poglądy i działalność Judyma w "Ludziach bezdomnych" Poglądy i działalność Judyma Główny bohater powieści, pełen wzniosłych ideałów młody człowiek, nie potrafi przejść obojętnie wobec drażniących go przejawów rzeczywistości. Stale ma więc okazję demonstrować swoje stanowisko w danej sprawie. Podejmuje działania, które są wyrazem jego dobrze przemyślanych poglądów, bez względu na to komu i ja...

Augustynizm - pojęcie augustynizm- œw. Augustyn uznaje równorzêdnoœæ istnienia ducha i cia³a, Boga i stworzenia, uczucia, woli i rozumu; najwy¿szym celem cz³owieka jest intuicyjne, a nie rozumowe poznanie Boga i w³asnej duszy ;Aaugustynizm pokazuje cz³owieka, jako istotê zawieszon¹ miêdzy zwierzêtami i ...

Główne prądy renesansu a.) humanizm Wielki prąd umysłowy, który objął wszystkie dziedziny życia. Humanizm to termin pochodzący z jęz. łacińskiego \"humanitas\" (człowieczeństwo). Głosił uzmysłowienie sobie najwyższej i jedynej wartości, jaką jest ludzka osobowość . Hasłem humanistów stały się słynne słowa Terencjusza (rzymskiego komediopisarza) zaczerpnięte z jedne...

Podział analizy i ogólny cel analizy finansowej Analiza e. z punktu widzenia klasycznego podziału: - analiza techniczno-ekonomiczna (koncentruje się na ocenie rzeczowych i osobowych aspektów funkcjonowania przedsiębiorstwa. Analizie poddaje się ilość, jakość i strukturę działalności wytwórczej, stopień nowoczesności wytwarzania, wyposażenie i majątek trwały, procesy zaopatrzenia w surowce i ...

Bohaterowie "Nie-Boskiej Komedii" Główne postaci dramatu Hrabia Henryk jest postacią, w której dopatrzyć się można cech i rysów osobowości zarówno ojca poety, jak i jego samego. Krasiński cierpiał jako artysta, boleśnie uświadamiający sobie rozdźwięk między snuciem fikcji a wpływaniem na fakty rzeczywiste – i zagadnienie postawy poetyckiej wobec życia uczynił jednym ...