Porównanie dekalogu bohaterów utworu Grudzińskiego i Borowskiego



33. Porównaj dekalog bohaterów utworu Gustawa Herlinga - Grudzińskiego i Tadeusza Borowskiego. „Inny świat” Gustawa Herlinga - Grudzińskiego i „Opowiadania” Tadeusza Borowskiego to utwory poświęcone tym samym spra¬wom, ale napisane zupełnie inaczej. Borowski i Grudziński piszą z perspektywy świadka wydarzeń, więźnia obozów. Grudziński pisze o obozach z pozycji świadka, ale mimo to jego sposób przed-stawiania świata bliższy jest Nałkowskiej niż Borowskiemu. Jego książka też ma stanowić dokument i dlatego autor również próbuje ująć problem obozu całościo¬wo. Grudziński stara się w miarę obiektywnie oddać rzeczywistość obozową, opi¬sać pracę i codzienne życie więźniów. Utwór stanowi próbę ukazania całego, wysoce zorganizowanego procesu fizycznego i psychicznego niszczenia człowieka przez system sowieckich obozów pracy. Zupełnie inaczej podchodzi do tematu Borowski. Nie zamierza stworzyć doku¬mentu zbrodni hitlerowskich, nie próbuje też obiektywnie opisać życia w obozie, zajmuje go bowiem nie tyle samo ukazanie rzeczywistości obozowej, co ukazanie zmian w psychice ludzkiej dokonujących się pod wpływem terroru, braku poczu¬cia bezpieczeństwa i życia w ciągłym strachu. Więzień obozu koncentracyjnego może przyjąć różne postawy, ale tylko dostosowanie się do warunków obozu, prze¬kształcenie własnego kodeksu etycznego, dostosowanie go do norm panujących w obozie daje szanse na przetrwanie. Ani postawa buntu, próby ucieczek, ani bier¬ność, rezygnacja nie dają takich szans. Opowiadania Borowskiego wolne są od patosu, brak w nich tonu elegijnego. W obozie, jaki przedstawia pisarz, toczy się codzienne życie, płaskie, szare, zdeter¬minowane walką o przetrwanie. Borowski nie pisze o współczuciu dla ofiar hitle¬rowców, nie pisze o solidarności więźniów, nie ukazuje wzniosłych cech charakte¬rów więzionych. Skupia się natomiast na płaskich dążeniach, niskich instynktach, jakie wydobywają z człowieka ekstremalne warunki. Pisze o kradzieżach jak o jednym ze sposobów na przetrwanie, pisze o śmierci, cierpieniu i bólu bez oznak współczucia. Także u Grudzińskiego etyka ulega degradacji. W obozowym świecie, w ekstre-malnych warunkach dewaluują się prawa moralne, znikają typowe ludzkie odru¬chy. Grudziński opowiada o tych, którzy zachowali swe człowieczeństwo, z nimi się utożsamia. Jeżeli opisuje egoistyczne zachowanie, to traktuje je jako konse¬kwencje nienormalnych warunków. Borowski swych bohaterów nie usprawiedli¬wia. Ich sposób życia traktuje jako ich własny wybór. Co prawda wybór jedynej drogi umożliwiającej przetrwanie, wybór sprowokowany sytuacją, niemniej jed¬nak wybór świadomy. Bohaterowie Borowskiego nauczyli się żyć w danej im rze¬czywistości. Zrewidowali swój kodeks moralny, odrzucili nieaktualną tu etykę chrze¬ścijańską. Czasem kradną, czasem zabijają — przeżyć można tylko czyimś kosztem. W opowiadaniu „U nas w Auschwitzu” syn prowadzi do komory gazowej własnego ojca, bo boi się narazić pilnującemu porządku Niemcowi, w opowiadaniu „Proszę państwa do gazu” matka ucieka przed swym dzieckiem, bo kobiety z dziećmi idą prosto do komór gazowych. Bezpośredniość opowiadań Borowskiego, brak komentarza a tylko przed¬stawianie wydarzeń, mocno oddziałuje na czytelnika. Pozbawił on swych bohaterów, więźniów obozu, nimbu męczeń¬stwa, przedstawił psychikę człowieka zlagrowanego, umiejącego dostosować się do obozowej rzeczywistości, podejmującego bezwzględną, zwierzęcą walkę o przetrwanie. Ze względu na specyficzne podejście obozowego tematu Borowski spotykał się z głosami oburzenia. Utożsamiano autora z noszącym jego imię bohaterem opowiadań i posądzano go o cynizm i popełnianie w obozie przestępstw. Takie zarzuty ominęły Grudzińskiego. Jego sposób pisania, choć też nie¬konwencjonalny, nie szokował.

Porównanie dekalogu bohaterów utworu Grudzińskiego i Borowskiego

Materiały

Rodzaje mitów Rodzaje mitów: Kosmologiczne-o powstaniu świata Teologiczne- o bogach antropologiczne – o człowieku genealogiczne- o rodach ludzkich

Dzieło literackie Dzieło literackie Dzieło literackie, jak wszelka wypowiedź, jest tworem językowym, który wyróżnia funkcja estetyczna. Zazwyczaj dostarcza wiedzy o świecie (funkcja poznawcza) i kształtuje postawy odbiorców (funkcja wychowawcza), jednak zobowiązania te każdorazowo regulowane są przez estetyczne nastawienie dzieła. W każdej wypowiedzi d...

Publicystyka oświeceniowa i jej przedstawiciele Publicystyka Dydaktyczną rolę społeczną odgrywa publicystyka oświeceniowa za sprawą Stanisława Staszica, Hugona Kołłątaja i Franciszka Salezego Jezierskiego. Publicystyka to inaczej czasopiśmiennictwo zajmujące się sprawami bieżącymi, społecznymi, politycznymi, gospodarczymi i też kulturalnymi; jest to publikowanie w gazetach ważnych społecznie ...

Funkcje geografii Funkcje geografii: 1. opisowa – pierwszą funkcją geografii jest opis Ziemi 2. poznawcza – przełom XIV i XV wieku to okres wielkich odkryć geograficznych (z powodów ekonomicznych), próba poszerzenia horyzontu. Kolumb, który zamiast trafić do Indii odkrył Amerykę Środkową; Vasco De Gama, Ferdynard Magellan, Americo Despuci Pierwsze ...

Globalne ocieplenie - podsumowanie Do najpoważniejszych ekologicznych zagrożeń, przed którymi stanęła ludzkość u progu nowego tysiąclecia należą zmiany klimatu następujące w wyniku emisji do atmosfery gazów cieplarnianych: dwutlenku węgla, metanu, podtlenku azotu i innych. Człowiek wykorzystując paliwa kopalne uwalnia do atmosfery dodatkowe ilości tych gazów, przyczyniając się do...

Przyczyny wzrostu temp na ziemi Jedną z przyczyn wzrostu temperatury Ziemi jest nadmierne nagromadzenie w atmosferze pary wodnej, dwutlenku węgla, tlenku azotu, dwutlenku siarki i metanu. Znaczne ilości tych gazów dostają się do atmosfery również w wyniku procesów naturalnych. Jednak za wzrost koncentracji tych związków w atmosferze w ostatnim stuleciu odpowiedzialny jest głów...

Przedstawiciele współczesności TWÓRCY EPOKI ALBERT CAMUS (1913-1960) Prozaik, dramaturg, filozof i egzystencjalista. Wychował się i wykształcił w Algierze (studiował filozofię). W 1935 r. założył grupę teatralną, był reżyserem i aktorem. Ze względu na radykalne poglądy musiał opuścić Algierię w 1940 r. Okupację przebywał we Francji, gdzie działał w Ruchu Oporu....

Denis Diderot - twórczość 3.2.4 DENIS DIDEROT Był pisarzem, filozofem, stworzył zarys teorii dramatu XVIII wieku pt. „Paradoks o autorze”. Znany jest jako autor powieści: „Kubuś fatalista i jego pan” Kubuś i jego pan podróżują konno i prowadzą rozmowy. Osią fabuły jest podróż, chwytem konstrukcyjnym dialog. Najważniejsze są przemyślenia bohat...