Porównanie dekalogu bohaterów utworu Grudzińskiego i Borowskiego



33. Porównaj dekalog bohaterów utworu Gustawa Herlinga - Grudzińskiego i Tadeusza Borowskiego. „Inny świat” Gustawa Herlinga - Grudzińskiego i „Opowiadania” Tadeusza Borowskiego to utwory poświęcone tym samym spra¬wom, ale napisane zupełnie inaczej. Borowski i Grudziński piszą z perspektywy świadka wydarzeń, więźnia obozów. Grudziński pisze o obozach z pozycji świadka, ale mimo to jego sposób przed-stawiania świata bliższy jest Nałkowskiej niż Borowskiemu. Jego książka też ma stanowić dokument i dlatego autor również próbuje ująć problem obozu całościo¬wo. Grudziński stara się w miarę obiektywnie oddać rzeczywistość obozową, opi¬sać pracę i codzienne życie więźniów. Utwór stanowi próbę ukazania całego, wysoce zorganizowanego procesu fizycznego i psychicznego niszczenia człowieka przez system sowieckich obozów pracy. Zupełnie inaczej podchodzi do tematu Borowski. Nie zamierza stworzyć doku¬mentu zbrodni hitlerowskich, nie próbuje też obiektywnie opisać życia w obozie, zajmuje go bowiem nie tyle samo ukazanie rzeczywistości obozowej, co ukazanie zmian w psychice ludzkiej dokonujących się pod wpływem terroru, braku poczu¬cia bezpieczeństwa i życia w ciągłym strachu. Więzień obozu koncentracyjnego może przyjąć różne postawy, ale tylko dostosowanie się do warunków obozu, prze¬kształcenie własnego kodeksu etycznego, dostosowanie go do norm panujących w obozie daje szanse na przetrwanie. Ani postawa buntu, próby ucieczek, ani bier¬ność, rezygnacja nie dają takich szans. Opowiadania Borowskiego wolne są od patosu, brak w nich tonu elegijnego. W obozie, jaki przedstawia pisarz, toczy się codzienne życie, płaskie, szare, zdeter¬minowane walką o przetrwanie. Borowski nie pisze o współczuciu dla ofiar hitle¬rowców, nie pisze o solidarności więźniów, nie ukazuje wzniosłych cech charakte¬rów więzionych. Skupia się natomiast na płaskich dążeniach, niskich instynktach, jakie wydobywają z człowieka ekstremalne warunki. Pisze o kradzieżach jak o jednym ze sposobów na przetrwanie, pisze o śmierci, cierpieniu i bólu bez oznak współczucia. Także u Grudzińskiego etyka ulega degradacji. W obozowym świecie, w ekstre-malnych warunkach dewaluują się prawa moralne, znikają typowe ludzkie odru¬chy. Grudziński opowiada o tych, którzy zachowali swe człowieczeństwo, z nimi się utożsamia. Jeżeli opisuje egoistyczne zachowanie, to traktuje je jako konse¬kwencje nienormalnych warunków. Borowski swych bohaterów nie usprawiedli¬wia. Ich sposób życia traktuje jako ich własny wybór. Co prawda wybór jedynej drogi umożliwiającej przetrwanie, wybór sprowokowany sytuacją, niemniej jed¬nak wybór świadomy. Bohaterowie Borowskiego nauczyli się żyć w danej im rze¬czywistości. Zrewidowali swój kodeks moralny, odrzucili nieaktualną tu etykę chrze¬ścijańską. Czasem kradną, czasem zabijają — przeżyć można tylko czyimś kosztem. W opowiadaniu „U nas w Auschwitzu” syn prowadzi do komory gazowej własnego ojca, bo boi się narazić pilnującemu porządku Niemcowi, w opowiadaniu „Proszę państwa do gazu” matka ucieka przed swym dzieckiem, bo kobiety z dziećmi idą prosto do komór gazowych. Bezpośredniość opowiadań Borowskiego, brak komentarza a tylko przed¬stawianie wydarzeń, mocno oddziałuje na czytelnika. Pozbawił on swych bohaterów, więźniów obozu, nimbu męczeń¬stwa, przedstawił psychikę człowieka zlagrowanego, umiejącego dostosować się do obozowej rzeczywistości, podejmującego bezwzględną, zwierzęcą walkę o przetrwanie. Ze względu na specyficzne podejście obozowego tematu Borowski spotykał się z głosami oburzenia. Utożsamiano autora z noszącym jego imię bohaterem opowiadań i posądzano go o cynizm i popełnianie w obozie przestępstw. Takie zarzuty ominęły Grudzińskiego. Jego sposób pisania, choć też nie¬konwencjonalny, nie szokował.

Porównanie dekalogu bohaterów utworu Grudzińskiego i Borowskiego

Materiały

Literatura lat powojennych jako próba oceny systemu totalitarnego Państwa o charakterze totalitarnym istniały na długo przed sprecyzowaniem pojęcia „totalitaryzm” i jednoznacznym określeniem cech podobnego ustroju. Sam termin po raz pierwszy został użyty w 1934 roku przez Gentile\'a na oznaczenie państwa, któremu przysługuje pełna władza nad obywatelami. W tym sensie totalitaryzm był odrzuceniem id...

Zasady i uregulowania prawne korzystania z leasingu Przed rokiem 1989 transakcji leasingowe należałoby w Polsce do rzadkości. Dopiero transformacji polskiej gospodarki zapoczątkowana reformą Balcerowicza wywołała prawdziwy boom usług leasingowych. Wolny rynek oraz dynamiczny rozwój nowych podmiotów gospodarczych sprawiły, że zapotrzebowanie na tego typu usługi rośnie od kilku lat nieprzerwan...

Udowodnienie, że Pan Tadeusz jest utworem romantycznym Cech, które stanowią o romantycznym charakterze utworu literackiego, może być wiele. Wśród zagadnień treściowych należałoby szukać ich przede wszystkim w kreacjach postaci, opisach przyrody, oraz tle historycznym. Z kolei, gdy zwrócimy uwagę na formę, to zauważymy charakterystyczny dobór gatunku, a także wiele, typowo romantycznych, środków wyra...

Tło w reklamie Tło reklamy Swoje znaczenie ma również otoczenie, w którym rozgrywa się akcja reklamy. Umiejscowienie jej wśród rozkwitających łąk przywodzi na myśl wypoczynek, beztroskę i kontakt z obfitującą w bogactwa naturą. Jest również wdzięcznym tłem dla hasła Produkt polski, w czym nie ustępuje widokom rodzimych pól, które poza tym utożsamiane są z dos...

Świat roślinny Afryki Świat roślinny Afryka leży w obrębie 3 państw roślinnych: wokółbiegunowego pn. (Holarctis) — pn. część Afryki, tropikalnego Starego Świata (Paleotropis) i przylądkowego (Capensis, najmniejszego państwa roślinnego świata) — pd. cypel Afryki. W obszarze śródziemnomor. (pn. wybrzeża Afryki i góry Atlas) rosną wiecznie zielone twardo...

Główne wątki w "Panu Tadeuszu" Główne wątki Na początku utworu czytelnik poznaje tytułowego bohatera, Tadeusza, który wrócił po dłuższym pobycie w mieście, gdzie pobierał nauki pod opieką surowego księdza, aby – na życzenie stryja – przejąć gospodarstwo. Jest to postać wiodąca w wątku miłosnym, który jednakże najpierw ustępuje miejsca innemu – dwaj ryw...

Analiza "Kobiety Rubensa" Wisławy Szymborskiej Kobiety Rubensa Jest to jeden z wierszy W. Szymborskiej poświęconych sztuce (po¬chodzi z t. Sól z 1962 r.). Prezentuje on zarazem model człowieka ba¬roku. Konwencja, styl, tematyka malarstwa Rubensa odpowiadają za¬interesowaniom i preferencjom epoki. Barok kojarzy się tu z bujną zmysłową erotyką, rozlewną w kształtach cieles...

Identyfikacja zagrożeń - metryka ryzyka Metryka ryzyka Kolejnym sposobem identyfikacji zagrożeń jest metryka ryzyka. Metoda ta polega na systematycznym przeglądzie katalogu kilkudziesięciu typowych czynników ryzyka i przypisaniu każdemu z nich odpowiedniej miary. Po zsumowaniu miar przypisanych poszczególnym czynnikom możemy dokonać klasyfikacji ryzyka, np. określić czy ryzyko przeds...