Początki kina

W 1895 r. odbył się seans pierwszego filmu Ludwika i Augusta Lumiere. Bracia zaprezentowali dwuminutowy film p.t. „Wyjście pracownic z fabryki Lumiere w Lyonie” . Tematyka filmów Lumiere’ów przypomina wyczyny człowieka , który nauczył się właśnie fotografować: śniadanie dziecka, gra w karty ze znajomymi, kąpiel w morzu , łowienie ryb. Z rzadka coś mniej prywatnego: barki wypływające z portu. Prasa, w epoce ustawicznych wynalazków nieskora do entuzjazmu, długo zachowywała milczenie. W prasie ukazały się tylko dwie notki. Jedna z nich brzmiała tak : „Kinematograf. Cudo fotograficzne.” Natomiast August Lumiere taki miał stosunek do tego wynalazku. Kiedy pewien młody człowiek zaproponował mu kupno owego aparatu fotograficznego , August odpowiedział: „Na szczęście mój wynalazek nie jest na sprzedaż. Gdyby był , zrujnowałby pana. Jako naukowa ciekawostka może jeszcze przez pewien czas intrygować, ale przyszłości handlowej nie ma żadnej.” Wśród filmików braci Lumiere są jednak co najmniej dwa , które wytyczyć miały kinematografowi nowe drogi. „Przyjazd pociągu” pokazywał , jak na stacyjkę wjeżdżał pociąg osobowy. Ledwie widoczna początkowo lokomotywa zbliżała się do nieruchomo ustawionej kamery, wywołując na sali kinowej piski niekłamanego przerażenia, a czasem nawet ucieczkę mniej odpornych widzów. (formułka filmu dokumentalnego). Drugim znamiennym filmem jest „Polewacz polany” – ogrodnik podlewa grządki gumowym wężem, gdy jakiś urwis nadeptuje węża nogą. Zdziwiony ogrodnik zagląda w otwór i nagle strumień oblewa mu twarz. „Polewacz polany” daje początek nie tylko komedii, gatunkowi tak licznie reprezentowanemu w pierwszych dziesięcioleciach kina, ale również wszystkim filmom fabularnym tj. zagranym przez aktorów według z góry napisanego scenariusza i operującym akcją dramatycznym. Reżyseria Melies wymyślił reżyserię. Pierwszy skierował obiektyw ku specjalnie odgrywanym opowiadankom z fabułą. Zaczął intrygować akcją dramatyczną. Jedynym wzorcem jaki posiadał był „Polewacz polany”. Zasługą Melies’a jest również trick. Filmował ruch pojazdów, kiedy aparat zaciął mu się na chwilkę, skutkiem czego na ekranie omnibus zamienił się nagle w ... karawan, który przez czas zatrzymania kamery zajął miejsce omnibusu. Jednym z meliesowskich gatunków były aktualności. Nie przypominały one jednak reportaży , ale były one jeszcze jednym trickiem iluzjonistycznym. Na przykład „Epizody z wojny w Grecji” , „Koronacji Edwarda VII” odtwarzano w atelier przy pomocy poprzebieranych aktorów. Później taki reportaż przekształcił się w film fabularny. Gatunki: Film sensacyjny Dobrze rozwijał się w Ameryce. Nie wymagał on kosztownych dekoracji i tłumu statystów , ale szerokiego pleneru i ruchu. Zasadą filmów z Dalekiego Zachodu czyli tak zwanych westernów, było starcie rzeczników prawa i ładu społecznego ze światem bezprawia, przemocy. Komedie Komicy towarzyszyli filmowi od samych jego narodzin. Komicy ci wywodzili się zazwyczaj z cyrków i kabaretów. Jednym z najbardziej znanych komików był Charles Chaplin. Wymyślił sobie charakterystyczną sylwetkę, najpopularniejszy kostium filmowy świata. Melonik i bambusowa laseczka przypomina z daleka elegancika Maxa. Z bliska widać jednak , że jedynie marzy o elegancji, poleruje paznokcie o połę surduta, ale wystarczy tylko spojrzeć na wystrzępione spodnie albo za duże buty – wzbudza sympatie. ( „Włóczęga” , „Charlie policjantem”, „Gorączka złota”) Melodramaty Choć epoka była łaskawa dla komedii, statystyczna większość filmów owych lat to dramaty. Bardzo dużo melodramatów produkowali Włosi. Partnerem i rywalem dla literatury stał się film. Ramy chronologiczne 1919-1939. Okres ten należy podzielić na dwie mniej więcej równe części : I-rozwój filmu niemego II-filmu dźwiękowego W filmie niemym do prawdziwej perfekcji doprowadzana jest konstrukcja i aktorstwo. -ekspresjonizm niemiecki -monumentalność i awangardowość francuska -rozrywkowość amerykańska -rewolucyjna aktywność radziecka