Oryginalność poezji Gałczyńskiego

ORYGINALNOŚĆ POEZJI GAŁCZYŃSKIEGO K.I.G. to subtelny liryk, świetny satyryk i parodysta, mistrz poetyckiej miniatury, ostrej grotesti i drwiąco- lirycznego żartu, człowiek orginalny i zaskakujący w swych twórczych pomysłach. Jako jeden z najznakomitszych twórców polskich doby współczesnej zdobył sobie wielką popularność wśród szerokich rzesz czytelników. Char. dla utworów tego twórcy jest fantastyczno- parodystyczne ujęcie świata. Taki sposób obrazowania rozwijał i uprawiał on przez całe życie osiągając w nim szczyty finezji, dowcipu i unicestwiającej wszystko drwiny.Cały świat otaczający, z tysiącem groźnych konfliktów i problemów, wydaje się młodemu jeszcze (w okresie międzywojennym) poecie absurdalny i godny jedynie kpiny. Jak wielu innych twórców z lat międzywojennych, przeczuwa G. nadciągający upadek tego świata mieszczuchów i szarlatanów, ale gdy jedni wieszczą mu apokaliptyczną katastrofę on śmieje się z jego bezsensu. Poematy twórcy ''Zabawa ludowa'' (1934) i ''Bal u Salomona'' (1935) ukazują wybitność twórcy, zaskakują oryginalnością skojarzeń i siłą poetyckiej wizji. (Zwłaszcza drugi z nich miejscami ciemny i powikłany jak obraz we śnie, cały nasiąkły lękiem, cierpieniem i przeczuciem, że nadciąga klęska powszechna- II wojna światowa). Liczne wiersze G. napisane przed II wojną, zebrane w tomie ''Utwory poetyckie'' (1937), mówią o prostych uczuciach ludzkich, o miłości do żony Natalii, do córki Kiry, o radościach i smutkach codziennych, udziwnionych i uegzotycznionych poetyckim widzeniem. Wypełnia je ogromne umiłowanie życia, ludzi, natury, zespolone ze spontanicznym kultem dla sztuki, zwłaszcza muzyki. Poezja twórcz do niczego nie nawołuje, o nic nie kruszy kopii, po prostu jest by pięknie rejestrować uczucia i ulotne nastroje poety, jakby się chciała oddalić, uciec od nękających problemów współczesności, od tego ''upiornego nonsensu polskich dni'', mówiąc słowami G. Autor nie dbał o zgodność formy swoich wierszy, ani z założeniami poetyki klasycznej, ani z poetyką, jaką wprowadzali polscy poeci awangardowi. Nie starał się on ani o kunsztowne metafory, ani o zwartą i oszczędną konstrukscję swoich utworów, nnie unikał zwrotów i nastrojów ogranych i banalnych. Traktował sztukę jako rodzaj zabawy, uderzał w ton jak najbardziej popularny, pisał wiele wierszy ulotnych i okolicznościowych, a mimo to osiągał zarówno w nich, jak w swojej liryce własny wyraz pełen świeżości i budzący żywe wzruszenie. Łącząc jarmarczny chumor i groteskę z bujną fantazją i liryzmem, stworzył swój własny styl, jedyny i nepowtarzalny.