Nowe idee romantyzmu w utworach "Romantyczność" i "Król Olch"



"Analogie" Utworami, które z pewnością ukazywały nowe idee młodego romantyzmu są dwie ballady: "Romantyczność" Adama Mickiewicza i "Król Olch" Wolfganga Goethego. Fabuła pierwszego z nich jest prosta - na rynku pewnego miasteczka w biały dzień pojawia się dziewczyna imieniem Karusia. Zachowuje się co najmniej dziwnie - biega, krzyczy, płacze, rozmawia ze sobą, sprawiając wrażenie obłąkanej. Z jej półsłówek wynika, że spotkała widmo swego ukochanego Jasieńka, zmarłego przed dwoma laty. Ze szlochem skarży się na obojętność otaczających ją ludzi, nie potrafiących zrozumieć rozterek i dramatu opuszczonej i innej z racji swojej nadmiernej wrażliwości: "Źle mnie, w złych ludziach tłumie, Płaczę, a oni szydzą; Mówię, nikt nie rozumie: Widzę, oni nie widzą!" Otaczający "szalejącą Karusię" ludzie zaczynają ufać jej słowom o "bytności" ukochanego wierząc w potęgę miłości dwojga nieszczęśników, sądzą, że nie pozwoli im ona trwać w osamotnieniu nawet po śmierci, intuicyjnie próbują zrozumieć i uszanować tajemnicę dziewczyny. Scenę na rynku zakłóca starzec pojawiający się nagle z atrybutami rozumowej analizy świata - "szkiełkiem i okiem". Stara się w logiczny sposób wytłumaczyć problem Karusi, przedstawiając argumenty pokolenia oświeceniowców: "Duchy karczemnej tworem gawiedzi, W głupstwa wywarzone kuźni. Dziewczyna duby smalone bredzi, a gmin rozumowi bluźni." Obserwujący wydarzenia poeta, niewątpliwy przedstawiciel pokolenia "młodych" romantyków, podejmuje z nim dyskusję. Opowiadając się całkowicie za prawdziwością dokonań "szalonej Karusi", głosi potrzebę wykorzystania do obserwacji świata serca, wiary i uczuć potrafiących przełamać ograniczoność oświeconych, racjonalnych metod i naukowy sceptycyzm. Hasłem romantycznej sztuki poznania stają się więc słowa poety: "Miej serce i patrzaj w serce." Natomiast druga z ballad - "król Olch", jest uważana za najbardziej znaną balladę Goethego, klasyczny wzór nowego gatunku. Wiersz ten cechuje niesamowitość i mroczność scenerii - wśród śpiewów elfów i tanecznego korowodu pojawia się oszalały z rozpaczy ojciec wiozący z wysoką gorączką umierające dziecko, które prowadzi dialog (nie zrozumiany zresztą przez ojca nie potrafiącego przeniknąć sfery irracjonalnego świata) z Królem Olszyn, uosabiającym śmierć. Jest to utwór na wskroś romantyczny, przedstawia bowiem napięcie psychiczne bohatera, objawia fantastyczny i baśniowy świat elfów, sięga do ludowego wyjaśnienia przyczyny śmierci, operuje nastrojowością poprzez ukazanie tajemniczej nocnej scenerii. Podczas analizy i interpretacji tych dwóch wierszy zauważyłem wiele analogii między nimi. "Król Elfów" przekracza granice wyznaczone przez racjonalne poznanie - pojawiają się elementy ze świata fantazji, elfy, Król Olch, a czytelnikowi objawiona zostaje tajemnica śmierci, jej przyczyny i wyjaśnienie istoty. W balladzie Mickiewicza uwidoczniony został także motyw śmierci. Oba utwory odrzucają racjonalizm na rzecz uczucia , intuicji i wiary oraz wskazują na nieograniczone możliwości pozazmysłowych metod poznania. Dodatkowo przedstawione sceny fantastyczne stały się pretekstem do postawienia filozoficznego pytania: czy wiedze o świecie można opierać tylko na tym, co postrzegalne?

Nowe idee romantyzmu w utworach "Romantyczność" i "Król Olch"

Materiały

"Romantyczność" istotą romantyzmu Utwór ten uznawany był przez romantyków (i jest nadal) za kwintesencję romantyzmu; zawiera on wiele elementów rozwijającej się literatury romantycznej. Irracjonalny stosunek do świata prezentuje Mickiewicz już w motcie zaczerpniętym z Szekspira: \"Zdaje mi się, że widzę... gdzie? Oczyma duszy mojej\"; założeniem (typowo właśnie romantycznym) je...

Refleksje płynące w opowiadania "Ikar" Wydaje się, że każdy żyje w swoim własnym “świecie”. Nie zauważamy innych ludzi - ich tragedii, cierpień, ale także radości. Taki obraz świata przedstawiony jest w utworze Jarosława Iwaszkiewicza “Ikar”. W tym opowiadaniu przedstawiona jest jedna krótka chwila z życia Warszawy w czasie okupacji hitlerowskiej. Chwila dla ...

Epos homerycki jako wzór dla literatury późniejszych epok Epos homerycki, jako nieśmiertelny wzór dla literatury póżniejszych epok. Gdy mówimy o eposie, mamy na myśli rozbudowany, wielowątkowy utwór epicki, przedstawiający dzieje historycznych lub legendarnych bohaterów w momencie przełomowym dla danej społeczności lub narodu. Charakterystyczne cechy eposu, to: Utwór rozpoczyna się apostrofą lu...

Człowiek zlagrowany w opowiadaniach Borowskiego TEMAT: Człowiek zlagrowany na kartach opowiadań T. Borowskiego. Borowski pisze z punktu widzenia kogoś, kto przeżył obóz i stara się pokazać, jaką cenę należało zapłacić chcąc przetrwać: „Musimy bawić się w Auschwitz jak umiemy1. Jak inaczej wytrzymać”. Chcąc przeżyć należało: • zadeklarować się na dobrym stanowisku, zadeko...

Problemy UE Integracja europejska przyniosła państwom cznkowskim wiele korzyści, większy rynek poprawił konkurencyjność i wielkość produkcji. Brak granic i ceł znacznie ułatwił handel i rozwój gospodarczy regionów słabiej rozwiniętych. Wspólna waluta i pogłębiająca się integracja polityczna to odpowiedź Unii na wyzwania globalizacji. Niemniej jednak...

Postawa średniowiecznego rycerza w "Krzyżakach" Postawa średniowiecznego rycerza Stan rycerski w dużej mierze decydował o trwałości państwa w dobie średniowiecza. Wraz z chrześcijaństwem i kontaktami międzynarodowymi do Polski zaczęły przenikać wzory zachowań charakterystyczne dla rycerstwa zachodnioeuropejskiego. W wydaniu polskim są to ludzie dobrze urodzeni, silni fizycznie, zdrowi, ...

Krótka charakterystyka bohatera werterycznego utożsamiany z bierną rezygnacją, nostalgią, apatyczną ucieczką w świat wewnętrzny, aż do spokojnie zaplanowanych decyzji samobójczych; twórca: Goethe (Cierpienia młodego Wertera); bohater werterowski to ten, który nie umiał znaleźć sensu życia, ucieka od współczesności w świat marzeń i wspomnień

Człowiek w epoce renesansu W renesansie nastąpiło odkrycie człowieka. Zostało to nazwane antropocentryzmem i polegało na wywyższeniu pozycji człowieka i zniżeniu miejsca Boga w świecie. Koncepcja człowieka wyglądała następująco. Człowiek jest istotą wybitną, szlachetną - w oparciu o cnotę i stosunek człowieka do dobra ogółu. Człowiek renesansu nie powinien się poddawać zb...