Narrator w literaturze II wojny światowej



Wojna jest nie tylko siłą niszczącą ale i reformującą. Jej realia powodują że wszystko musi się zmieniać, przystosowywać do nowych warunków. Literatura także poddaje się temu wpływowi. Polscy prozaicy tacy jak Nałkowska, Herling-Grudziński oraz Borowski stworzyli własny, niepowtarzalny styl, opisujący śmierć. Naturalistyczne opisy, ocierające się o turpizm uwypuklają grozę zagłady oddając atmosferę tamtych dni. Szczególną rolę spełnia narrator, będący odbiciem twórcy przez pryzmat lat. W „Opowiadaniach" występuje pierwszoosobowy narrator, pozornie odautorski, noszący to samo imię co autor. Mimo zbieżności faktów z biografii bohatera i twórcy, nie można zakładać, że jest to jedna i ta sama osoba. Przemawia za tym np. podkreślenie w utworze zaradności Tadeusza, podczas gdy w obozie, Borowski raczej szukał pomocy innych. W „Innym świecie" występuje zupełnie inna, niż w poprzednim utworze, postawa narratora, który nie eksponuje siebie, nie wysuwa się przed opisywany świat bardziej, niż wymaga tego wiarygodność. Jednocześnie zachowuje się obojętnie, powściągliwie, kontrolując swoje emocje. „Medaliony" są zbiorem nie połączonych ze sobą opowiadań. Samo to wymusza istnienie dwóch narratorów: odautorskiego, wspólnego dla wszystkich części, oraz drugiego, innego dla każdego z opowiadań. Ponadto występuje tzw. „narracja ściśniętego gardła" charakterystyczna dla utworów przesyconych ładunkiem emocjonalnym. Autentyczność relacji powoduje odheroizowanie wojny i umierania. Wojna jako stan umysłu nie istnieje tylko w obrębie drutów, ale także poza nimi. Borowski w „Pożegnaniu z Marią" oddał istotę tego cywilnego świata, bardzo podobnego do tego znanego z obozów koncentracyjnych. Z tego utworu pochodzi poniższy fragment: „Ubrana była biednie, siedziała skromnie w kącie, wzrok utkwiła pod sufitem". Jest to behawiorystyczny opis, w którym autor to nam pozostawia wyciągnięcie wniosków. Dlaczego Żydówka patrzyła w sufit??? Bała się czy może się czegoś wstydziła?? To wszystko powoduje, że musimy sami szukać rozwiązań, starając się zrozumieć realia. Poznanie świata wojny stanowi dla nas szok, antyutopię, która w większości twórczości wojennej jest utopią. Ekspresja daje nam poczucie uczestniczenia w wydarzeniach. Od powyższych wniosków odbiega dość znaczenie „Inny świat", który ma raczej cechy naukowego studium, eseju czy nawet dokumentu. W całości jest oparty na faktach, nie jest więc częścią literatury pięknej ale raczej formą znaną z gazety: reportażem. Podobnie jest z „Medalionami". Stanowią one plon pracy pisarki w Komisji do badań zbrodnii hitlerowskich w Polsce. Oprócz oczywistej funkcji sprawozdaniowej są raczej przepełnionym artyzmem i symboliką zbiorem esejów. Osobną sprawą są tytuły. „Medaliony", jako zdjęcia nagrobkowe, są znakiem obowiązku świadczenia o tych, po których nic już nie zostało, z wyjątkiem popiołu i ulotnego wspomnienia, które należy zachować. „Inny świat" to aforyzm zaczerpnięty z „Zapisków z martwego domu" Fiodora Dostojewskiego. Porównanie czasów po rewolucji do tych wcześniejszych, jest świadectwem wstrząsających analogii pomiędzy tymi dwoma, wydawałoby się, zupełnie osobnymi światami. W „Opowiadaniach" Borowskiego tę rolę spełniają tytuły poszczególnych części. Wyrażają one pozornie zwykłą egzystencję w łagrze, która poza swoją powierzchownością kryje w sobie zdumiewającą głębie doznań duchowych. Literatura wojenna była zawsze problemem. Heroizacja walki i śmierci doprowadził do absurdu: oddanie życia w imię wątpliwych ideałów był najwyższym bohaterstwem. Zapominano, że przeznaczeniem człowieka jest życie, wielbienie zagłady jest zagrożeniem dla rodzaju ludzkiego. Przejaskrawienie zbrodni można uzyskać nie tylko poprzez ukazanie bohaterstwa ludzi z nią walczących, ale także poprzez zimną i pozbawioną pozornie wartości emocjonalnych, suchą relację. Narracja służy tylko wprowadzeniu do danej problematyki i delikatnemu ukazaniu odbiorcy w głębi problemu. To wszystko można było osiągnąć tylko poprzez nagromadzenie cech behawiorystycznych w utworze i naturalistyczne spojrzenie na otaczający świat.

Narrator w literaturze II wojny światowej

Materiały

"Hamlet" drametem o miłości i nienawiści \"Hamlet\" Szekspira - dramat o miłości i nienawiści. \"Być, albo nie być, oto jest pytanie. Czy jest szlachetniej, by duch nasz znosił Pęta i strzały gwałtownego losu. Czy za broń chwycić przeciw morzu cierpień I zmóc je w twardej walce? Umrzeć, zasnąć Nic więcej. Pewność, że sen będzie kresem Męki serdecznej i tysiącznych ...

Roślinność Ameryki Płn Na północy tundra (w Ameryce tundra sięga bardziej na południe niż w Europie). Potem na południe jest strefa tajgi (tajga kanadyjska). Dalej są lasy mieszane klimatu umiarkowanego. Kolejna strefa to lasy liściaste (ale tylko wsch. wybrzeże). Kolejna strefa to lasy liściaste podzwrotnikowe. Środek kontynentu zajmują zbiorowiska trawiaste – ...

Motyw wolności w literaturze oświecenia Motyw zagrożonej i utraconej wolności w literaturze epoki oświecenia. Szukaj też podpunkt następny Pieśń dziada sokolskiego w kordonie cesarskim. Franciszek Karpińskim Napisana tuż po pierwszym rozbiorze. Pieśń ta jest utrzymana w smutnym nastroju wywołanym utratą niepodległości i jest wyrazem bólu patrioty i jego rozgoryczenia z powodu ...

Zapamiętywanie - psychologia Zapamiętywanie to proces, dzięki któremu ludzie zauważają i kierują swoją uwagę na informację z otoczenia; ponieważ ludzie nie mogą spostrzegać wszystkiego, co się dzieje dookoła nich, dlatego przyswajają sobie tylko część informacji dostępnej w środowisku.

Obraz pijaka w satyrze "Pijaństwo" Ignacy Krasicki żartuje,wyśmiewa słabość natury ludzkiej w \"Pijaństwie\",jako brak hamulców wewnętrznych i bezsilność racjonalnych argumentów.Bawi czytelnika,ukazując stadium portretowe nałogowego pijaka,który poszukuje okazji do wypicia wódki i wie równocześnie o szkodliwości alkoholu,nawet wymienia zgubne jego skutki.Człowiek,który spożył alk...

"Rozdziobią nas kruki i wrony" - tematyka “Rozdziobią nas kruki i wrony” W tytule jest cytat z dramatu Żeromskiego “Sułkowski”. Uważał, że należy mówić i przedstawiać złe rzeczy historii. Przemilczenie jest równe przyzwoleniu na zło. Tematem opowiadania jest epizod z powstania styczniowego. Bohaterem jest Szymon Winrych (Andrzej Borycki). Przedziera się on w k...

Pochodzenie pojęcia "dulszczyzna" 99. Rodowód pojęcia \"dulszczyzna\" - jak rozumiesz i oceniasz taką postawę człowieka? Zapolska jako jedna z pierwszych wprowadziła do komedii problematykę obłudy moralnej. Miała w tej dziedzinie sławnych poprzedników, których twórczość zapewne poznała w czasie swego sześcioletniego pobytu w Paryżu. Grane tam wówczas sztuki Ibsena...

Elementy romantyczne na podstawie Dziadów historyzm (gotycyzm) - wydarzenia mają miejsce w gotyckich zamkach mieszanie gatunków literackich (hymn, ballada, pieśń) ludowość - motyw pustelnicy Ocena postawy młodzieży wileńskiej przebywającej w więzieniu na podstawie I sceny III części \"Dziadów\" Adama Mickiewicza. Głównym problemem utworu jest przedstawienie różnorodnych ...