Motyw Polski w literaturze



Polska/Polacy Polska/Polacy - Cała literatura polska w pewien sposób traktuje o Polsce i Po¬lakach. Szczególne jednak znaczenie mają te utwory, które ukazują Polskę w momentach dla niej przełomowych bądź też zawierają jakieś rozważania uogólniające o naturze Polaków lub losie kraju. „Legenda o Lechu, Czechu i Rusie" - Wywodząc naród polski od Lecha, jednego z trzech braci, legenda ta włą¬cza Polaków do rodziny ludów słowiań¬skich. Tłumaczy też pojawiającą się dość często nazwę Lechici. Wyjaśnia również pochodzenie godła (biały orzeł) i nazwy stolicy (Gniezno). Anonim zw. Gallem „Kronika pol¬ska" - 1) Anonim opowiada historię okrutnego księcia Popielą, który został pożarty przez myszy. 2) Początki pias¬towskiej dynastii ujmuje Gali w formę legendy o odwiedzinach w chacie ubo¬giego kmiecia Piasta i jego żony Rzepki dwóch tajemniczych gości, którzy cudo-wnie rozmnażają przygotowane na po-strzyżyny skromne jadło. 3) Autor poda¬je imiona pierwszych legendarnych wła-dców polskich - Siemowita, Lestka i Siemomysła, który był ojcem Mieszka. 4) Historia ślepoty i cudownego odzys¬kania wzroku przez Mieszka ma sym¬bolizować losy Polski, która przedtem była tak jakby ślepa, lecz odtąd (...) ma być przez Mieszka oświeconą i wywyż¬szoną ponad sąsiednie narody. 5) Treść kroniki Anonima to przede wszystkim dzieje dynastii Piastów, jej wspaniałości za czasów Chrobrego, upadku rx> opusz¬czeniu kraju przez Bolesława Śmiałego i odrodzenia za panowania Bolesława Krzywoustego. Wincenty Kadłubek „Kronika pols¬ka" - 1) Kadłubek dorabia Polakom antyczny rodowód, nazywając Popielą Pompiliuszem, a Kraka obdarzając imieniem Grakcha. 2) Mimo rozbicia dzielnicowego, Kadłubek traktuje Pol¬skę jako jedność duchową i moralną, co szczególnie uwidocznia się w chwilach zagrożenia. Mężni Polacy pod znakiem białego orła dzielnie odpierają napaści wrogów. Autor często przemilcza klęski polskiego oręża, eksponując zwycięst¬wa. „Kronika wielkopolska" - patrz: Le¬genda o Lechu, Czechu i Rusie. J. Długosz „Roczniki czyli Kroniki sławnego Królestwa Polskiego" - Dzieje Polski poprzedza Długosz his¬torią ludzkości od czasów Adama. W ten sposób określa miejsce stawnego Króle¬stwa Polskiego w historii świata. Bajeczną przeszłość prezentuje autor, opo¬wiadając między innymi legendy o Le-chu, Kraku i Wandzie, co nie chciała Niemca. Kronika Długosza ma już wy¬raźnie narodowy charakter. Mówiąc o wojnie polsko-krzyżackiej, kronikarz nazywa ją wojną Polaków z Niemcami. M. Rej „Krótka rozprawa między trzema osobami, Panem, Wójtem a Plebanem" - Polska jest krajem, w którym nikt nie wypełnia należycie obowiązków swojego stanu. Ksiądz tra-ktuje swoje zajęcie jako pracę, za którą należy mu się sowita zapłata. Szlachta zgromadzona na sejmie dba tylko o swo¬je interesy i nie jest w stanie uchwalić żadnych ważnych dla kraju ustaw. Patrz: wieś. J. Kochanowski „Pieśń o spustoszeniu Podola przez Tatarów" (Pieśń V, Ks. II) - 1) Polska jest odbieżałem stadem, które drapają rozbójce wilcy, ponieważ ani pasterz nad owcami chodzi, ani ostrożnych psów za sobą wodzi. Jest to wyraźna aluzja do sytuacji, jaka wy¬tworzyła się po ucieczce Henryka Wale-zego. 2) Jeśli najazd Tatarów na Podole nie będzie żadną nauką i nie doprowadzi do opodatkowania się na rzecz regular¬nej armii, nową przypowieść Polak so¬bie kupi, że i przed szkodą, i po szkodzie głupi. J. Kochanowski „Odprawa posłów greckich" - Troja jest dla Kochanows¬kiego obrazem Polski, nierządnego kró¬lestwa i zginienia bliskiego, gdzie ani prawa ważą, ani sprawiediwość ma miejsce, a wszytko złotem kupić trzeba. Młódź wszeteczna zaś, która zniewieś-ciała w wygodnym życiu, nie będzie w stanie bronić kraju w potrzebie, jest obrazem polskiej młodzieży. A. Frycz Modrzewski „Commenta-riorum de Republica emendanda..." („O poprawie Rzeczypospolitej...") - Polska wymaga wielu reform, przede wszystkim zaś zrównania obywateli wo¬bec prawa. Modrzewski mówi o dwóch ojczyznach - szlacheckiej i plebejskiej, w których prawo różnie traktuje obywa¬teli zależnie od stanu, do jakiego należą. Jednocześnie domaga się reformy pol¬skiego szkolnictwa, jak i oddzielenia Kościoła od państwa. P. Skarga „Kazania sejmowe" - 1) Polskę nękają choroby, które zagrażają jej istnieniu. Wśród nich Skarga wymie¬nia między innymi osłabienie władzy królewskiej, skłócenie stanu szlachec¬kiego i innowierców. Jeśli Polacy nie podejmą prób leczenia tych chorób, Polsce grozi zagłada, którą autor ukazu¬je w obrazach stylizowanych na biblijne proroctwa. 2) Polska jest tonącym okrę¬tem, który należy ratować. Ci, którzy chronią tylko swój dobytek, pójdą na dno razem ze statkiem. Ci, którzy podej¬mują próby ratowania go, ochronią i sta¬tek, i swoje dobra. W. Potocki „Nierządem Polska stoi" - Brak w Polsce stałych praw. Te, które są, zmieniają się jako minucyje, jak kalendarze i uchwalane są jedynie dla wygody magnaterii. Ich przestrzegania wymaga się jedynie od szlachty ubogiej i biednych ziemian. W. Potocki „Pospolite ruszenie" - Szlachta zebrana w obozie pospolitego ruszenia nie kwapi się do walki, choć wróg się zbliża. Na wezwanie rotmistrza odpowiada obelgami i oburzeniem, że stawia się ją na równi z chłopami. Według Potockiego, takie zachowanie dowodzi braku ducha rycerskiego. W. Potocki „Zbytki polskie" - Polacy zajęci są gromadzeniem majątków i ży¬ciem na pokaz. Dbając o wystawność i przepych, nie zauważają trudnej sytuacji kraju. Potocki przestrzega, że jeśli chcą zgromadzone dobra przekazać po¬tomkom, muszą ratować ojczyznę. Bo jeśli ona zginie, zginą razem z nią. W. Potocki „Transakcja wojny choci-mskiej..." - Polacy są spadkobiercami wielkich wojowników przeszłości i z na¬tury odznaczają się walecznością i od¬wagą, wprzód w szabli niźli w zagonach dziedziczą. Patrz też: wojna. J.Ch. Pasek „Pamiętniki" - W wojnie ze Szwedami, którzy są heretykami, Polaków wspiera Bóg. A kiedy Szwedzi, uniesieni siłą eksplozji do nieba, za¬stukali do niebiańskiej furty, św. Piotr odpędził ich od niej i strącił na ziemię, mówiąc, że nie ma dla nich miejsca w raju, bo nie dość, że innowiercy, to jeszcze prześladują Polaków, wiernych Bogu i wyznających jedyną prawdziwą religię katolicką. W. Kochowski „Psalmodia polska" - Naród polski, Sarmaci, jest nowym na¬rodem wybranym, któremu Bóg prze¬znaczył w swoich planach wyjątkową rolę. Polska, walcząc z Turcją, ochrania całą Europę i jest przedmurzem chrześ¬cijaństwa. Zwycięstwo pod Wiedniem to znak nieustannej opieki bożej, zaś Jan III Sobieski jest prawdziwym mężem opatrznościowym i Sarmatą idealnym. L Krasicki „Świat zepsuty" - Upadek obyczajów, utrata dawnych cnót dopro¬wadziły do pierwszego rozbioru. Nie należy jednak poddawać się rozpaczy, ale próbować ratować to, co jeszcze zostało. Pojawia się obraz Polski - toną¬cego okrętu. Krasicki stwierdza, że god¬niej jest podjąć próbę ratowania statku i nawet wraz z nim zatonąć, niż nic nie robić. I. Krasicki „Do króla" - Sarmacka szlachta, której zarzuty pod adresem Stanisława Augusta Poniatowskiego Krasicki przytacza, jest przywiązana do źle pojmowanych tradycji narodowych, niechętna wszelkiej wiedzy i nauce, zacofana. Patrz: władza/władca. I. Krasicki „Pijaństwo" - Polacy hoł¬dują źle pojmowanej sarmackiej gościn¬ności, która objawia się przede wszyst¬kim nadmiernym piciem alkoholu. Pro¬wadzi to do kłótni i bójek przy stole. Polacy po alkoholu stają się niezwykle waleczni i snują wielkie polityczne pla¬ny. I. Krasicki „Monachomachia" - W Polsce panoszy się wielebne głupstwo, a w miastach są trzy karczmy, bram cztery ułomki, klasztorów dziewięć i gdzieniegdzie domki. A. Mickiewicz „Do matki Polki" - Po¬lacy wezwani są do boju bez. chwaty i do męczeństwa.... bez zmartwychpowsta-nia. Nie dane im będzie nawet odnieść zwycięstwa moralnego, bo za pomnik grobowy zostaną suche drewna szubie¬nicy, a za cala sławę (...) dlugie nocne rodaków rozmowy. A. Mickiewicz „Reduta Ordona" - patrz: wojna, samobójstwo. A. Mickiewicz „Dziady" cz. III - 1) Naród polski jest jak lawa, która pod twardą i zimną skorupą kryje wiecznie płonący ogień. Ci, co stoją na narodu czele, arystokracja, odznaczają się ser-wilizmem wobec cara i Rosji. Ale mło¬dzież jest pełna zapału do walki. Nie pogodziła się z utratą wolności i nigdy się nie pogodzi. 2) Polska z widzenia księdza Piotra jest cierpiącym Chrys¬tusem. Rozpięta jest na krzyżu, który ma z trzech wyschłych ludów ramiona, znosi upokorzenia, ale nadejdzie dzień zmart¬wychwstania, kiedy ukaże się światu w pełni swojej chwały i wskaże innym drogę do wolności. A. Mickiewicz „Księgi narodu pol¬skiego" - Polska była jedynym krajem, w którym kwitła prawdziwa wolność, a wśród ludzi panowało braterstwo. By¬ło to solą w oku Trójcy szatańskiej - Rosji, Prus i Austrii. Katarzyna, Fry¬deryk i Maria Teresa zawarli więc pakt, którego celem było zniszczenie ostoi wszelkich cnót. Zabita Polska spoczywa w grobie. Dwa dni (powstanie kościusz¬kowskie i powstanie listopadowe) już minęły, kiedy nadejdzie dzień trzeci, będzie on dniem zmartwychwstania. J. Słowacki „Kordian" - Polacy pogo¬dzili się z niewolą, brak im woli walki. Kordian sam próbuje dokonać zamachu na cara, bo nie ma nikogo, kto byłby mu pomocą. Tak samo było z powstaniem listopadowym - garstka powstańców, którzy nie dojrzeli do roli, jaką sobie wyznaczyli, walczyła samotnie, bo na¬ród nie poszedł za nią. Źli dowódcy, bez wiary w zwycięstwo, rozgadani posło¬wie, korpus oficerski rycerzy ospalców także przyczynili się do klęski. J. Słowacki „Grób Agamemnona" -1) Polacy są narodem smutnych ilotów, niewolnikami, którzy pogodzili się z nie¬wolą i nie robią nic, by zrzucić jarzmo. W czasie powstania nie wierzyli w zwy-cięstwo i nic dla jego osiągnięcia nie czynili. 2) Polska pawiem narodów była i papugą. Pyszna i dumna bez powodu, naśladowała jednocześnie bezmyślnie obce wzorce. Jest więc teraz niewolnicą cudzą. 3) By odzyskać wolność, Polska musi uwolnić wpierw duszę anielską z czerepu rubasznego, odrzucić całą złą tradycję, a powrócić do tego, co było w niej dobre - waleczności, poczucia odpowiedzianości za losy narodu. Mu¬szą też Polacy zjednoczyć się, stać się narodem z jednej bryty. J. Słowacki - filozofia genezyjska („Genesis z Ducha") - Naród polski tworzą duchy o największym stopniu doskonałości. Zatem Polacy przewodzą innym narodom i wytyczają drogę, którą powinny one postępować, by osiągnąć doskonałość. Z. Krasiński „Przedświt" -Naród pol¬ski, utożsamiony ze szlachtą, został za swoje zasługi w obronie wiary chrześ-cijańskiej szczególnie przez Boga umi¬łowany i przeznaczony do odegrania w historii ludzkości roli odkupiciela i zbawcy. Z. Krasiński „Psalmy przyszłości" - patrz: Z. Krasiński „Przedświt". B. Prus „Lalka" - Społeczeństwo pol¬skie zajęte zdobywaniem majątków i gromadzeniem pieniędzy nie ma czasu na służbę jakimś wyższym ideałom. Niechętne wszystkiemu, co łączy się z jakimkolwiek ryzykiem, podejrzliwie patrzy na wszystkich, którzy się tego ryzyka nie boją. Narastają nastroje anty-semickie, ale Polacy sami niejako powo¬dują to, że w handlu zaczynają domino¬wać Żydzi, ponieważ nie podejmują ryzyka, pozostając przy pewnych, choć przynoszących niewielkie zyski intere¬sach. Nie ma w tym społeczeństwie miejsca na jakikolwiek idealizm, a idea¬liści czują się wyobcowani i często stają się obiektem kpin. H. Sienkiewicz „Trylogia" („Ogniem i mieczem", „Potop", „Pan Wołodyjowski") - Polacy są walecznym naro¬dem, który choć ma wiele wad, w chwi¬lach zagrożenia potrafi się zdobyć na niezwykłą odwagę i bohaterstwo. Pol¬ska to kraj, który nękają liczne nie¬szczęścia, ale z każdego upadku potrafi się podnieść dzięki swoim obywatelom. Sienkiewicz podtrzymuje stereotyp Po-laka-katolika. Na przykład w „Potopie" zdrajcy to w przeważającej części inno¬wiercy. S. Wyspiański „Warszawianka" - Młodzi walczący w powstaniu Polacy zafascynowani są śmiercią. Idą w bój nie po to, by zwyciężyć, lecz po to, by pięknie umrzeć. S. Wyspiański „Noc listopadowa" - Listopad to dla Polaków niebezpieczny miesiąc - mówi Wielki Książę Konstan¬ty. Jest w Polakach niezniszczalna wola walki o wolność, bo są z natury buntow¬nikami, którzy nigdy nie godzą się z żad¬ną formą niewoli. S. Wyspiański „Wesele" -1) Polska to jest wielka rzecz - takimi słowami arty¬ści szafują bardzo łatwo. Ale w rzeczy-wistości są obojętni na sprawy ojczyzny. Ich słowa nie kryją żadnych istotnych treści. 2) Naród polski pogrążył się w stanie marazmu, uśpienia, zobojęt¬nienia. Ale jak chochoł na wiosnę od¬słoni krzak róży, który może pięknie rozkwitnąć, tak i naród być może prze¬budzi się i gdy nadejdzie właściwa chwila, stanie do walki o wolność. Patrz: taniec. S. Żeromski „Rozdziobią nas kruki, wrony..." - Po upadku powstania stycz¬niowego w narodzie polskim zatrium¬fuje to, co najgorsze, zwyciężą łajdacy i kanalie. Ci, którzy byli naprawdę wartościowi, albo zginęli w walce, albo przepadną w czasie popowstaniowych represji. S. Żeromski „Przedwiośnie" - Polska znalazła się na rozdrożu. Nie wiadomo, jaką drogą pójdzie, ale stoi przed nią wiele niebezpieczeństw, jeśli nie zo¬staną jak najszybciej rozwiązane ^prob¬lemy społeczne. Najpoważniejszym za¬grożeniem jest bolszewizm, który mło¬demu pokoleniu może wydać się szcze-gólnie atrakcyjny, bo stwarza miraż szybkich i radykalnych zmian. K. Wierzyński „Ojczyzna chochołów" - Odzyskana wolność jest wolnością tragiczną, bo rzeczywistość niepodległej Polski próbuje się budować na pustych symbolach przeszłości, tworzyć ją z ro-mantyczno-młodopolskich mrzonek. A. Nowaczyński „Wielki Fryderyk" - Król pruski, Fryderyk Wielki, dokonu¬je w dramacie Nowaczyńskiego niezwy¬kle surowego osądu Polski i Polaków. Skłonność do anarchii, nieumiejętność podporządkowania dobra osobistego in¬teresom państwa, lekceważenie proble¬mów ekonomicznych - oto główne wa¬dy Najjaśniejszej Rzeczypospolitej i jej mieszkańców. Z. Nałkowska „Granica" - Polska lat trzydziestych jest krajem, w którym władza należy do karierowiczów i ludzi pozbawionych skrupułów. Palące prob¬lemy społeczne przez lata niepodległo¬ści nie zostały rozwiązane, za to powięk¬szyły się fortuny tych, którzy bezwzglę¬dnie dążyli do swoich celów. W. Gombrowicz „Trans-Atlantyk" - Gombrowicz buntuje się przeciwko łza-wo-sentymentalnemu obrazowi nie¬szczęśliwej Polski, która nieustannie cierpi. Stojący na nabrzeżu portowym i patrzący za odpływającym do kraju statkiem narrator wyrzeka na Polskę, potwora, który zdycha, zdycha i zdech¬nąć nie może. Idei „ojczyzny" „Trans- -Atlantyk" przeciwstawia ideę synczyz-ny, wzniosłym tradycjom i stereotypom - młodzieńczy erotyzm i rozbuchany biologizm. Z. Załuski „Siedem polskich grze¬chów głównych" - Książka jest próbą skorygowania stereotypu Polaka (Pola-ków). Autor podaje kilka przykładów zachowań Polaków (nazwanych grze¬chami głównymi), które później złożyły się na schemat Polaka - szaleńca, nawiedzonego romantyka, groźnego dla oto¬czenia pirotechnika. Analizując te fakty, Załuski dochodzi do wniosku, że naszą historię kształtują poeci, którzy chcą w niej widzieć polską niezwykłość (Mi-ckiewicz wykreował pirotechnika - Or¬dona oraz polski mesjanizm, Słowacki wołał: Polska Winkelriedem narodów!) lub fałszywi interpretatorzy, którzy w polskiej historii chcą widzieć stosy trupów i kałuże krwi, co także jest groźne, bo przedstawia nieprawdziwy obraz Polaka (np. Churchill stwierdził podobno, że związać się z Polakami to jakby zamknąć się w pomieszczeniu z wariatem trzymającym zapałki i sie¬dzącym na beczce prochu). A. Szczypiorski „Początek" - Powieść burzy wiele stereotypów o Polsce jako kraju wyjątkowym (patrz: axis mundi), Polakach jako narodzie wyłącznie szla¬chetnych wojowników (przywołane czasy polskich kolejnych przełomów: czerwiec, październik, grudzień i... ma¬rzec, gdy panią Seidenmanową zmuszo¬no do opuszczenia pracy z powodu jej żydowskiego pochodzenia). Polacy nie są ani szczególnie szlachetni, ani szcze¬gólnie niegodziwi, są tacy, jak wiele narodów na ziemi. Są wśród nich także zarówno antysemici, jak też osoby przy¬jaźniące się z Żydami (Paweł Kryński, kolejarz Filipek). E. Bryll „Turystyka" - Cudzoziemcy nie są w stanie zrozumieć tragizmu polskiej historii i Polacy powinni się z tym pogodzić, że są w suplementach do przedpokojów Europy. E. Bryll „Z Lenartowicza" - Polacy hołdują ciągle zaściankowemu ideałowi cnót parafialno-regionalnych, współ-czesnemu sarmaty zmówi, w który m wy¬raża się kompleks niższości wobec Eu¬ropy. * „Jestem z narodu, w którym od blisko stu lat każda książka wychodzi za późno, a każdy czyn za wcześnie". (C. K. Norwid) * „Gdy tylko Polak uwierzy, że ma prawo wybierać, wybiera bohaterstwo". (S. Brzozowski) * „Urodzić się garbatym Polakiem - to wielki pech, ale urodzić się do tego jeszcze artystą w Polsce, to już pech największy". (S. I. Witkiewicz) * „W Polsce najgwałtowniej i najbezwzględniej potępia się ludzi nie za to, że źle czynią, lecz za to, że inaczej myślą". (J. Andrzejewski) * „Polakom zagraża nie tyle wódka, ile woda sodowa". (P. Jasienica) * „Większość Polaków po maturze spędza resztę życia na mijaniu się z powołaniem". (A. Ziemny) * „Nie dopracujemy się nigdy ani urody, ani cnoty polskiej, póki nie ośmielimy się oduczyć polskich grzechów". (W. Gombrowicz) * „Jesteśmy żadnym społeczeństwem, jesteśmy jednym wielkim sztandarem narodowym". (C.K. Norwid) * „Twarz polska nie ma obłudnej skorupy". (J. Słowacki) * ,Ani tu Zachód, ani Wschód -Coś tak, jakbyś stanął w drzwiach". (J. Liebert) * „Dla moich Polaków nie ma rzeczy niemożliwych". (Napoleon I) * „Zachłystywanie się Polską może być niebezpieczne". (W. Wirpsza) * „Kiedy mówią «ojczyzna», to pan Tyrolski idzie do domu". (R. Bratny)

Motyw Polski w literaturze

Materiały

Ocena romantyków o polskim społeczeństwie Większość ocen romantyków odnosi się do powstania listopadowego, a raczej przyczyn jego upadku; tak więc oceny te z założenia muszą, przynamniej częściowo, być krytyczne; Tak jest w III cz. \"Dziadów\", gdzie chociaż widzimy dobrą polską młodzież, to jednak ci rządzący, arystokraci, pokazani są jako źli i podlizujący się najeźdźcy; \"Kordi...

Sposób podawania wyników - kontrakty terminowe Notowania kontraktów terminowych podawane są w formie tabeli. Sposób ich podawania jest zasadniczo identyczny dla wszystkich giełd i kontraktów. Posłużymy się tu przykładem notowań GPW w Warszawie. Tabela notowań składa się z 12 kolumn. 1wsza kolumna to miesiąc wykonania kontraktu 2ga to ostatni dzień handlu 3cia – podaje symbol ko...

Definicja etnocentryzmu Etnocentryzm – stereotypy narodowe i etniczne Etnocentryzm – wartościująca postawa określająca afirmatywny stosunek do kultury własnej grupy etnicznej lub do kultur innych grup (religijnych, rasowych, regionalnych) i równocześnie deprecjonujący stosunek do kultury grupy obcej: - własna kultura jest uważana za najlepszą, wzorcową, g...

"Księgi narodu i pielgrzymstwa polskiego" - szczegółowa charakterystyka \"Księgi narodu i pielgrzymstwa polskiego\" A. Mickiewicza. Jak widać z tytułu, dzieło to składa się z dwóch części : \"Ksiąg narodu polskiego\" i \"Ksiąg pielgrzymstwa polskiego\". Obie stanowią jednak całość pod względem ideowym i pod względem artystycznym. \"Księgi\" są właściwie polityczną rozprawą ujętą w kształt prozą p...

Wyjaśnienie pojęć średniowiecznych Teocentryzm - światopogląd uznający Boga za centrum zainteresowań i uwagi człowieka. Przeniknął on do twórczości, która powstaje w języku łacińskim, zawiera pierwiastki religijne i służy Kościołowi. Pogląd cechuje uniwersalizm - był charakterystyczny dla ówczesnej Euro-py. Dominują dwa style: romański i gotycki. Scholastyka - \"szkolna wi...

Juliusz Słowacki - dorobek artystyczny DOROBEK ARTYSTYCZNY JULIUSZA SŁOWACKIEGO Reprezentant drugiego młodszego pokolenia romantyzmu. Odwoływał się też do powstania listopadowego. Przed powstaniem następuje jego debiut literacki. Utwory powstałe wtedy to cykl powieści poetyckich, wprawki dla Słowackiego (tematyka historyczna, motywy orientalne). Bohaterowie tych powieści poetyckic...

"Kandyd" - krytyczny obraz \"Kandyd\" jest jedną z najgłośniejszych powiastek filozoficznych Woltera, wydaną w 1759 roku. Opowiastka filozoficzna to taka, w której autor ustosunkowuje się do pewnych filozofii. Ten utwór wymierzony jest w optymistyczny nurt filozofii oświecenia. Kandyd ( z fr. candid - uczciwy, poczciwy ) i jego mistrz Pangloss są zwolennikami tej filozofi...

Antyk - złoty wiek Złoty wiek Okres czasu / przedział który miał miejsce w Atenach w V i VI w pne. Był to kres, w którym nastąpił ogromny rozkwit filozofii, literatury, architektury i rzeźby. W tym okresie powstały najgłośniejsze i najistotniejsze dzieła, a także rozkwitła demokracja ateńska. Dlatego też ten właśnie przedział historii Grecji nazywa się Złotym Wie...