Metody analizy finansowej

METODY ANALIZY FINANSOWEJ 1) Ze względu na stopień rozwinięcia metod analizy w prowadzonym badaniu danego przedmiotu wyróżniamy: a) Analizę elementarną. Polega ona na rozkładaniu danego zjawiska na elementy z których się składa, na badaniu każdego z tych elementów oddzielnie, nie uwzględniając w tych badaniach zależności między tymi elementami oraz zależności między elementem, a całością badanego zjawiska. b) Analizę funkcyjną. Polega ona na rozłożeniu danego zjawiska na elementy z których się składa, badaniu poszczególnych elementów z uwzględnieniem w tym badaniu zależności, związków między tymi elementami oraz związków między elementem a całością badanego zjawiska. 2) Ze względu na tok analizy: a) Analiza dedukcyjna. Jest metodą odwrotną do metody indukcyjnej, przechodzimy od syntezy do zjawisk cząstkowych. Wychodzi więc od zjawisk ogólnych do szczegółowych, od skutków do przyczyn, od wyników do czynników. Jest ona trudną metodą, wymaga ona od analityka bardzo dogłębnej wiedzy na temat przedsiębiorstwa, na temat zjawiska, które bada, na temat metodologii tego badania. Analityk musi potrafić dokładnie ocenić badane zjawisko, musi umieć sformułować problemy oraz musi wiedzieć które problemy poddać badaniu. Zaletą tej metody jest mniejsza w stosunku do poprzedniej pracochłonność. W tej metodzie badaniu poddajemy wyłącznie te elementy z których to zjawisko się składa, które w największym stopniu wpływają na badane zjawisko. b) Analiza indukcyjna. Polega na podejściu od rozłożenia badanego zjawiska na elementy i w oparciu o wyniki dochodzi do syntezy elementów. Polega ona na przyjęciu kierunku badań od szczegółu, do ogólnych działań gospodarczych, od przyczyn do skutków, od czynników do wyników. W metodzie tej, uogólnienia formułuje się na podstawie szczegółowego rozpoznania elementów, z których zjawisko się składa, czyli elementów cząstkowych. Ta metoda jest pracochłonna, bo badaniu należy poddać każdy element z którego składa się zjawisko, bez względu na to jaki jest wpływ tego elementu na badane zjawisko. Ma ona zalety: jest wnikliwa, wszechstronna i dokładna w badaniu oraz obiektywna w wyciąganiu wniosków, uogólnień. 3) Ze względu na głębokość badanych wskaźników (stopień wnikania w zjawisko): a) Analiza porównawcza – jest to taka analiza, która polega na określeniu bezpośrednich związków, które kształtują się między wskaźnikami, co pozwala ustalić odchylenia między badaniami wskaźnikami oraz dokonaniu na tej podstawie ogólnej oceny. Ze względu na zróżnicowanie bazy porównawczej oraz ze względu na różne kierunki porównań, analiza ta, może przyjmować różne odmiany: --- Porównania wykonania badanego zjawiska ze wskaźnikami, postulatami (czyli porównania z planem). Wielkości osiągnięte przez przedsiębiorstwo za dany okres porównuje się z planem jakim to przedsiębiorstwo na ten okres sobie założyło. Tego typu porównań można również dokonywać z normami lub limitem. Przykład Badaniu poddajemy wykonanie zysku przedsiębiorstwa za rok 2000 w relacji do planu: - Zysk w roku 2000: 1000 zł. - Zysk planowany: 850 zł. Analiza: 1) Odchylenie bezwzględne: 1000 zł – 850 zł = 150 zł. 2) Dynamika: 1000 zł / 850 zł x 100% = 117,6% 3) Tempo zmian: 117,6% - 100% = 17,6% Wnioski: 1) Masa zysku za 2000 rok była o 150 zł większa w stosunku do zysku planowanego. 2) Dynamika realizacji planowanego zysku wyniosła 117,6% 3) Przedsiębiorstwo w 2000 roku zrealizowało zysk o 17,6% większy od planowanego. --- Porównania ze wskaźnikami okresów ubiegłych lub przyszłych (czyli porównania w czasie) – wynikiem tej analizy musi być badanie odchylenia bezwzględnego, który jest różnicą między wielkością zjawiska w badanym okresie a wielkością zjawiska w okresie poprzedzającym badane zjawisko. Wyrażone jest ono w tej samej jednostce co badane zjawisko. Następny element to dynamika zjawiska – stosunek wielkości badanego zjawiska – stosunek wielkości badanego zjawiska w danym okresie x 100% dzielone przez wielkość zjawiska w okresie poprzedzającym. Wyrażona jest ona w procentach i pozwala określić o ile procent zmieniło się badane zjawisko. Wskaźniki struktury są procentowym udziałem badanego elementu w całości zjawiska. Pozwala ocenić jaką procentową część z całości zajmuje badany element. W oparciu o ten wskaźnik możemy również ocenić zmiany jakie następują w kolejnych okresach.