Los człowieka w "Micie Syzyfa"



W jaki sposób Albert Comus przedstawia los człowieka w “Micie Syzyfa”? Albert Comus stwierdził, że szczęście siłą rzeczy rodzi się z odkrycia absurdalnego. Jednak, czy nie jest to błędne stwierdzenie? Czy Alrert Comus miał racje wypowiadając to zdanie? Wiem jedno: szczęście i absurd są to stwierdzenia nierozerwalne. Nie mogą one istnieć bez siebie. Tak jak nie można mówić tylko o dobrze, nie mówiąc nic o źle. Autor mitu przedstawił tak, a nie inaczej postać Syzyfa, aby skłonić odbiorce do zastanowienia się nad zależnością szczęścia i absurdu. Lektura tego utworu nasunął mi wiele wątpliwości i abym na nie odpowiedzieć, pytanie postawione na wstępie, potraktuje jako podstawe moich rozważań. Jaki był stosunek Syzyfa do kary jaką otrzymał? Na początku uważł ją za rzecz bardzo złą i wręcz myślał, że jego życie jest klęską. Takie myślenie nad swoim losem jest odpowiedziem na pytanie na temat wygranej. Uważał się za osobę, która żyła cały czas źle I jest przegrany. Taki stosunek do swego życia wynikał z powodu ogromnej chęci powrotu do świata ludzkiego. Ciągłe myślenie nad tym, iż nie ma szansy powrotu do ludzi, pogłębiało tylko jego cierpienie I nienawiść do samego siebie. Dopiro kiedy dostrzega absurd swojego losu I zdaje sobie sprawę z tego, że gardzi sobą, odniósł pierwsze zwycięstwo. Zwycięstwo nad samym sobą, ale także nad bogami. Pokonał bogów, ponieważ kara miała sprawić dożywotne cierpienie I bezsilność nad własnym losem, które Syzyf zaczął podważać. Zrozumiał, że to on jest panem swego losu, a nie bogowie, którzy wprawdzie cały czas staczali kamień z góry. A więc znowu odniósł zwycięstwo, ponieważ nie poddał się, a zaakceptował swój byt, takim jaki był naprawde. Spowodowało to, że mógł stanąć ponad swoim cierpieniem, a nawet chęcią powrotu na Ziemię. Los Syzyfa jest właśnie taki, a nie inny, ponieważ popełnił błąd I musi za niego zapłacić. Jednak czy Syzyf już odniósł zwycięstwo? Otuż uważam, że jeszcze nie. Nie pokonał swojego losu. Nie zaakceptował do końca swojej kary. Aby tego dokonać najpierw musiał zrozumieć swój błąd. Potem dopiero mógł stwierdzić, że taki los, jakiego doświadczał był tylko I wyłącznie jego winą. Wten sposób ostatecznie pokonał bogów I zaakceptował swoją karę, co praktycznie powodowało jej częściowe zniesienie. Pokonał również swój stosunek do siebie I częściowo się zaakceptował. Można więc powiedzieć, że odniósł zwycięstwo. Czy więc nie można powiedzieć, że był szczęśliwy? Czy zwycięstwo nie prowadzi do szczęścia? Otuż tak. Szczęście jest to zwycięstwo I odniesienie sukcesu. Uważam, że Syzyf wygrywając sam z sobą odniósł sukces, a więc jest szczęśliwy. Słowa Alberta Cormus’a są prawdą I na przykładzie Syzyfa można dojść do wniosku, iż szczęście rodzi się z odkrycia absurdu w tym co się robi I jak się żyje. Syzyf znalazł w swojej karze absurd, którym było to, iż kiedy miał wolną wole doprowadził do tego, że ją utracił.

Los człowieka w "Micie Syzyfa"

Materiały

Sposoby wyrażania myśli o ojczyźnie pisarzy oświeceniowych Pomimo słabnięcia wewnętrznego Polski w XVIII wieku obfitował ten okres w najliczniejsze chyba wystąpienia reformatorów. Jeszcze z renesansowych myśli czerpali pisarze tacy jak Stanisław Leszczyński, Szymon Konarski, czy Stanisław Staszic. Pierwszy z nich w dziele \"Głos wolny wolność ubezpieczający\" postulował wprowadzenie w życie w szla...

Motyw zdrady w literaturze Zdrada Zdrada - Pojęcie zdrady rozumiane jest w literaturze wielorako. Najpopularniej¬szy jest motyw zdrady małżeńskiej lub zdrady kochanki (kochanka). Często je¬dnak pojawiają się bohaterowie, którzy zdradzili ojczyznę, władzę czy ideę albo przechodząc na stronę wroga, albo dia¬metralnie zmieniając swe poglądy. W takim kontekści...

Czasopiśmiennictwo oświecenia CZASOPISMIENNICTWO - \"Monitor\" wydawany i redagowany przez Franciszka Bohomolca. Pismo wzorowane na angielskim \"Spectator\", ukazywało się dwa razy w tygodniu i rozwijało działalność społeczną, polityczną i oświatową. Do współpracowników \"Monitora\" należeli wybitni pisarze, jak Ignacy Krasicki czy Adam Naruszewicz. Na łamach czasopisma prop...

Krótka charakterystyka fraszek Kochanowskiego Fraszki są to drobne utwory wierszowane, najczęściej o treści żartobliwej, humorystycznej znane już w antyku. Ich nazwa pochodzi z języka włoskiego (frasca) i oznacza gałązkę. Bohaterami fraszek Kochanowskiego są zwykli, przeciętni ludzie, których wady, np. ciągoty do alkoholu, traktowane są z przymróżeniem oka. \"O żywocie ludzkim\" We frasz...

Cechy eposu homeryckiego na Italię w przebraniu żebraka. Księga XVII do XIX - pobyt w domu. Księga XXI do XXIV zemsta na zalotnikach. Cechy charakterystyczne eposu homeryckiego liczne opisy, bardzo plastyczne, szczegółowe obiektywizm obecność inwokacji ingerowanie bogów w świat ludzki styl utworu podniosły i uroczysty, chwilami patetyczny ...

Motyw samobójstwa w literaturze Samobójstwo Samobójstwo - Gest samobójczy, ode¬branie sobie życia, np. z powodów oso¬bistych (nieszczęśliwa miłość, nie uło¬żone życie prywatne), politycznych (zdrada, niezgoda na zastany porządek polityczny) lub egzystencjalnych (ból istnienia, brak idei przewodniej w życiu, niepogodzenie się z samym sobą itp.). W literaturze pr...

Moralność II cz Dziadów Ponieważ główną cechą romantyczną II części \"Dziadów\" jest ludowość i same \"Dziady\" są obrzędem ludowym (bohaterem zbiorowym jest ludność wiejska), należy mówić o moralności postaci z punktu widzenia moralności ludowej. Szkieletem akcji w II części \"Dziadów\" jest stary pogański obrządek przywoływania duchów w noc zaduszną. Zjawy ujawniają ...

Tragizm i tragedia w starożytności - przykłady . Tragizm i tragedia, wyjaśnij pojęcia, podaj przykłady Tragizm - cecha dzieła literackiego, charakterystyczna dla tragedii, lecz pojawiająca się także w innych gatunkach, polegająca na takim ułożeniu losów bohatera, że musi on dokonać wyboru między dwoma równożędnymi racjami, lecz każda jego decyzja pociągnie za sobą złe skutki. ...