Konkurencja międzybankowa

Konkurencja międzybankowa Pobudzenie konkurencji było jednym z podstawowych celów reform w systemie finansowym. W ciągu lat następowała stopniowa zmiana charakteru konkurencji – z form prostych, głównie cenowych, przez rozwój sieci, do form rywalizacji jakościowej, poprzez szerszy zakres i komplementarność produktów, elastyczność i dopasowanie do potrzeb klienta. Nastąpiło podwyższanie jakości obsługi, innowacyjności, a także przez staranie się o tworzenie pozytywnego wizerunku banku wśród klientów. Warunkiem przetrwania banków w okresie 1990 – 1991 było konkurowanie o depozyty. Początkowo mało uwagi poświęcano kosztom pozyskania środków, gdyż chodziło raczej o zyskanie dużej liczby klientów i rachunków, licząc na powstanie przyzwyczajenia do danego banku. Było to w wielu bankach podejście skuteczne, zapewniające pozyskanie stabilnej bazy depozytowej, mimo późniejszego odejścia od zachęt centowych. Nieco później pojawiła się konkurencja na rynku kredytowym. Okazało się, że liczba dobrych podmiotów, z perspektywami rozwoju oraz liczba projektów nadających się do finansowania jest ograniczona, natomiast liczba banków rośnie. Konkurencja o klienta prowadziła do obniżania rozpiętości między stopami procentowymi od kredytów a stopami płaconymi za depozyty, czyli do obniżania kosztów pośrednictwa finansowego. Istotnym elementem rozwoju konkurencji na rynku usług bankowych jest obecność na nim banków zagranicznych. Banki zagraniczne osiągają znacznie lepsze wyniki od przeciętnych, a ich efektywność jest wyższa od efektywności najlepszych polskich banków. Banki zagraniczne stanowią swego rodzaju punkt odniesienia dla banków krajowych, które starają się naśladować ich postępowanie. Są również partnerami banków krajowych na rynku międzybankowym, w umowach konsorcjalnych – dzięki czemu upowszechniają zwyczaje i zasady współpracy między bankami.