Konflikt racji w „Antygonie” Sofoklesa



Żyjemy w końcu XX wieku. Zastanówmy się gdzie się podziały dawne wartości, czy mają jeszcze znaczenie dawne myśli? „Antygona” jest najbardziej znaną tragedią grecką. Tragizm wyraża się tu poprzez upadek wielkiej wartości. Która z postaci jest wartością w „Antygonie”, kogo rację należy aprobować? Przeanalizujmy problematykę utworu z różnych punktów widzenia. W czasach starożytnych przeznaczenie było nieodłącznym elementem życia. Uważano, że nie można go uniknąć. W tragedii „Antygona” Sofoklesa główne postacie również są obarczone fatum. Początkiem tragedii jest śmierć Polinejkesa. Jest on uznany za zdrajcę ojczyzny. Tak uważa Kreon - reprezentant władzy państwowej. Jest on władcą dbającym o prestiż państwa. Antygona reprezentuje prawo boskie. Rodzina według niej jest pierwszą i najświętszą formą ludzkiego współżycia. Podejmując decyzję o pogrzebaniu brata godzi się na swój los. Pogrzeb Polinejkesa oznacza dla Antygony śmierć. Ona jednak uważa, że nie może postąpić inaczej. Rolę jaką narzuciło jej życie przyjmuje bez buntu. Ma do wyboru dwie możliwości i każda zwieńczona nieszczęściem. Postępując zgodnie z rozkazem Kreona może uniknąć śmierci. Dalsze życie będzie jednak pełne wyrzutów sumienia. Świadomość, że mogła by nie dopełnić obowiązku pogrzebania brata jest dla niej gorsza niż śmierć. Kreon również uważa, że racja jest po jej stronie, musi jednak postępować zgodnie z ustanowionym prawem. Jest pełen rozterek, ma wątpliwości, w odróżnieniu od siostry Polinejkesa, która konsekwentnie i uporczywie zmierza do podporządkowania się fatum. Antygona motywuje swój czyn miłością i wiernością wobec brata. Każde z nich jest przekonane o swojej racji. Nie ma między nimi możliwości kompromisu. I to jest istota tragedii. Czytając „Antygonę” głównej bohaterce przyznajemy rację. Jest dla nas wzorcem postawy, która daje spokój i wewnętrzną harmonię. Jest symbolem i personifikacją pewnych idei, wyrażonych w stwierdzeniu: „Współkochać przyszłam, nie współnienawidzić”. Bardziej ludzki charakter ma Kreon. Waha się czy cofnąć karę, czy pozwolić Antygonie umrzeć. Jest buntowniczy i walczy z przeznaczeniem. Walka z czymś czego zmienić się nie da uczłowiecza. Kreon jest nieszczęśliwy, wyrażają to jego słowa: „Przeklęta żądzy mej niech będzie duma”. Tragedia kończy się katastrofą. Cechą charakterystyczną tego gatunku dramatu jest nieunikniony, zgubny koniec. Nic nie mogło uchronić Antygony przed katastrofą. Była w impasie. Obie strony walczące broniły słusznej sprawy, a zwyciężyć mogła tylko jedna. Obie postacie dramatu są tragiczne. Sprawca tragedii staje przed nami w zakończeniu utworu, wyznaje swą winę i oskarża się sam. Moim zdaniem w tym przypadku mamy do czynienia przede wszystkim z tragedią Kreona. W utworze można odnaleźć prawdy uniwersalne - problem władzy, polityki, tyrania jednostki i pragnienia ludu. Bunt w imię wartości moralnych to główne aspekty utworu. Jednostka opowiadająca się po jednej ze stron ponosi wielką odpowiedzialność. Ponadczasowość uczuć, myśli i pouczeń zawartych w utworze „Antygona” sprawia, że tragedia przemawia do współczesnego odbiorcy. Idea samo władztwa, wina i kara, wierność nie pisanym prawom boskim, miłość Antygony do braci to zagadnienia mające rację bytu także współcześnie. Moim zdaniem Antygona ponosząc śmierć zwycięża moralnie. Kreon odnosi pozorne zwycięstwo. Skazawszy Antygonę, sam na siebie sprowadził katastrofę. Tragicznym bohaterem jest sprawca tragedii, nie tragiczna ofiara. W istocie jest to więc klęska Kreona.

Konflikt racji w „Antygonie” Sofoklesa

Materiały

Twórczość Tadeusza Micińskiego TADEUSZ MICIŃSKI Był to młodszy modernista. Dramaturg i poeta. W Berlinie spotkał się z awangardową młodzieżą niemiecką. Interesował go dramat, poezja, malarstwo, metafizyka, inkwizycja. Mieszkał w Zakopanem co wpłynęło na jego początkową twórczość. Korespondent czasopisma “Świat”. Poezja jego jest inna bo wykroczył poza impresjon...

Wzrost ludności na Ziemi Rozwój ludności w Świecie. Dynamika wzrostu ludności na Ziemi. W okresie zlodowacenia (plejstocenu), na podstawie domyślnie interpretowanych śladów możemy powiedzieć, że w tamtych hipotetycznie liczba mieszkańców naszego globu mogła wynosić w granicach 10 –20 milionów. Rozwój ludności od I do XX wieku. W I w. -w rok po narodzeniu Chrys...

Ludowość w balladzie "Dusiołek" Leśmiana Temat: Specyficzny typ ludowości w balladzie B. Leśmiana \"Dusiołek\". Chłopski gawędziarz opowiada gromadzie wieśniaków o przygodzie jaka wydarzyła się chłopu Bajdale. Wędrował ze szkapą i wołem, zmęczony zasnął w południe na mchu pod lasem. Zaatakował go dusiołek, ale że był silny Bajdała nie poddał się dusiołkowi, obudziwszy się miał prete...

CEFTA - etapy rozszerzenia Etapy rozszerzenia CEFTA CEFTA poszerzała się w dwojaki sposób. Po raz pierwszy w wyniku podziału Czechosłowacji na dwa kraje: Czechy i Słowację, które tworzą unię celna. To zwiększenie liczby członków nie oznaczało poszerzenia rynku objętego liberalizacją. Drugim było przyjmowanie nowych członków. Liberalizacja między krajami w procesie tra...

Klasyfikacja literatury średniowiecznej 4. Dokonaj klasyfikacji literatury średniowiecznej oraz omów jej cechy charakterystyczne. Polska literatura średniowieczna pozostawała pod silnym wpływem Kościoła. Wiąże się to z przyjęciem chrześcijaństwa w 966 roku. Wcześniej pogańscy Polacy obywali się bez pisma (podobnie jak większość narodów europejskich). Pismo pojawiło się na naszych...

Wartości, postawy, idee i poglądy w literaturze epok 5. Typowe wartości, postawy, idee i poglądy w literaturze poszczególnych epok Rozwój literatury odbywa się na zasadzie ścierania się różnorodnych, najczęściej przeciwstawnych poglądów, tendencji i postaw. Od wielu, wielu wieków każde młode pokolenie w sposób mniej lub bardziej świadomy rozpoczyna od buntu przeciwko swym poprzednikom, od zanegow...

Interpretacja świata w literaturze XX wieku Temat: Tradycja czy awangarda, realizm czy deformacja? Który sposób interpretowania świata bardziej odpowiada Twoim gustom czytelniczym? Uzasadnij swój wybór, odwołując się do wybranych tekstów literatury I połowy XX wieku. Podczas ostatnich kilku miesięcy analizowaliśmy utwory XX- lecia międzywojennego, ale nie sądz...

Kain i Abel - wskazania moralne 6.1.4.1 „Kain i Abel” Adam i Ewa mieli dwóch synów, Kaina i Abla. Podczas skłądania ofiary Bogu Kain zabija brata ponieważ jego ofiara nie była przyjęta bo została złożona z owoców, a nie ze zwierząt, tak jak chciał Bóg. Za swój czyn zostaje przeklęty i musi uciekać. Bóg daje Kainowi znamię i mówi, że jeżeli go ktoś zabije to ponies...