Język i styl "Wesela" S. Wyspiańskiego



Język i styl "Wesela" S. Wyspiańskiego Liczne grono postaci „Wesela” to przegląd osób zróżnicowanych pod względem pochodzenia, wieku, płci, poglądów itp. Konsekwencją takiego zestawienia bohaterów są różnice między nimi w warstwie językowej. To zagadnienie często podejmowano w pracach historycznoliterackich poświęconych utworowi Wyspiańskiego. Przedstawiając reprezentantów inteligencji i chłopów autor wprowadza równocześnie charakterystyczny dla tych grup sposób wyrażania się. Goście z Krakowa posługują się językiem bardziej wyszukanym, zaś mieszkańcy Bronowic mówiąc gwarą. Jest to raczej stylizacja na miarę podkrakowskiej wsi z charakterystyczna skłonnością do mazurzenia. Chociaż zdarzają się w niej pewne niekonsekwencje, spełnia ona jednak swoją funkcję – sygnalizuje pochodzenie postaci i jest oznaką ludowości. Wypowiedzi bohaterów są dodatkowo zróżnicowane, zależnie od wieku, zawodu, funkcji społecznej czy rodzinnej itp. Pod tym względem mniejsze różnice występują pomiędzy kwestiami reprezentantów wsi. Przybysze z Krakowa stanowią grupę językową mniej jednolitą. Radczyni hołduje stylowi miejskiemu. Pan młody – inteligent z Krakowa – sięga niekiedy po słownictwo gwarowe. Upoetyzowanym, zmetaforyzowanym językiem posługuje się Rachel – wykształcona córka karczmarza, zaś Poeta, krytycznie nastawiony do literatury pięknej, formułuje myśli raczej w języku potocznym. Charakterystyczne formy fleksyjne i słownikowe przyporządkował autor Żydowi. Każda z postaci „Wesela” została wyposażona w język odpowiedni dla jej statusu społecznego. Trzeba jednak pamiętać, że język bohaterów dramatu podlega tu pewnym modyfikacjom uzależnionym od sytuacji, stanu emocjonalnego itp. Temu zróżnicowaniu towarzyszy też swobodnie dobierana miara wierszowa, wielkość figur stylistycznych, częste stosowanie powtórzeń, wykrzykników, zestawienie fraz potęgujących efekt muzyczności, gra językowa służąca wydobyciu ironii. Role rozpisane są na różne odmiany i emocjonalne odcienie językowe. Od prostych, gwarowych struktur składniowych sięga autor po zmetaforyzowany, pełen różnorodnych figur stylistycznych język poetycki. Dzięki temu postaci zyskują rysy charakteryzujące ich status społeczny, wrażliwość i stan emocji. Stylistyka utworu sięga od potoczności do tonu uroczystego, od trywialności po wzniosłość i sacrum. W tej, jakże szerokiej, skali możliwości językowych przeglądają się wszystkie postaci „Wesela”.

Język i styl "Wesela" S. Wyspiańskiego

Materiały

Zasady i poglądy w twórczości Norwida CREDO POETYCKIE (sformułowanie zasad, poglądów). Norwid był zdecydowanie młodszy od Mickiewicza i Słowackiego. To wpłynęło na kształt jego twórczości. Nie przeżył tragedii powstania listopadowego tak jak oni. Inaczej spostrzegał otaczającą go rzeczywistość, wydarzenia wokół których obracała się ówczesna twórczość innych. Norwid Był obok te...

Organizacja działu handlu zagranicznego w zależności od grup klientów Organizacja działu handlu zagranicznego w zależności od grup klientów. Jeśli odbiorcy produktów przedsiębiorstwa wyraźnie różnią się między sobą np. zwyczajami kupieckimi, rodzajem, ilością nabywanych towarów, to dla ich obsługi w organizacji działu handlu zagranicznego można powołać specjalnych menedżerów i podporządkować im odrębne sekcje. Ni...

"Potop" powieścią historyczną Powieść historyczna - odmiana powieści, której rozkwit nastąpił w wieku XIX. Jej istotą jest przedstawianie wydarzeń z dłuższej perspektywy czasowej. Powieść historyczną konstruuje się z określoną wizją własną autora, mającą wpływ na jej wymowę. -stała strefa napięcia między tym, co kreacyjne, a tym co historyczne, -autor korzysta ze źróde...

Historia rewolucji w "Szewcach" Historia rewolucji Szewcy to dramat przedstawiający przemiany polityczne – kolejne etapy przejmowania władzy przez nowe siły zdolne do pokonania po¬przedniej ekipy. Obraz rewolucji i pojmowanie władzy ukazano w ujęciu deformującym rzeczywistość, groteskowym, a przez to wy¬raziście katastroficznym. Kwestie postaci uwikłanych...

Motyw antyutopii w literaturze Antyutopia Antyutopia - W przeciwieństwie do utopii, która jest wizją idealnego, egali¬tarnego, sprawiedliwego społeczeństwa, antyutopia jest utworem satyrycznym, ośmieszającym, parodiującym dzieła pi¬sarzy utopijnych lub brutalnie przed-stawiającym nieprzystawalność pięk¬nych teorii do rzeczywistości. Elementy antyutopii pojawił...

Kompozycja opowiadania "Wieża" Grudzińskiego Kompozycja opowiadania: 1. Opowiadanie ma kompozycję szkatułkową, która świadczy o splataniu się losów bohaterów: trędowatego, Sycylijczyka, narratora. Wszyscy są obcy, samotni, cierpią. 2. Opowiadanie jest rekonstrukcją zdarzeń głównego narratora – uczestnika, ale wypowiadają się w nim różne postacie – Lebbroso, nauczyciel. 3. ...

Sylwetki satyryczne w polskim oświeceniu Karykaturalne, satyryczne sylwetki prezentowane są w utworach oświeceniowych głównie w celach dydaktycznych, mają ośmieszyć i wytknąć wszelkie wady pewnych postaw, które uważano za staroświeckie, sarmackie, szkodliwe dla narodu i integralności Rzeczypospolitej; Typowym przykładem jest Starosta Gadulski z \"Powrotu posła\" Niemcewicza; jest to...

Poetyka wierszy żagarystów . POETYKA WIERSZY ŻAGARYSTÓW W liryce poetów Wileńskich (Żagarystów) dominowała problematyka katastroficzna, wyrażająca się przekonaniem o głębokim kryzysie kultury europejskiej, który nieuchronnie prowadzi do dzisiejszego dramatu: zarówno w wymiarze jednostkowym, egzystencjonalnym, jak i powszechnym-społecznym, narodowym. Tonacja wierszy Żaga...