Dokłądna charakterystyka rokoka

Rokoko : Charakteryzuje twórczość wytworną i subtelną, niejako rozrywkową. Styl ten jest znamienny dla komedii wolnych od dydaktyzmu, oper i drobnych wierszy. Piękno jest tu traktowane jako wartość podstawowa. Rokoko przejawia się poza literaturą w małych formach architektonicznych oraz wystroju pałacowych wnętrz (elegancka ornamentyka, lekkość i dekoracyjność, miniatury malarskie o tematyce miłosnej). Rokoko oparte jest na epikureiźmie i libertyniźmie. Ważnym elementem jest poczucie dobrego smaku i gust (czułość, delikatność, trafność). Intelektualna trafność przygotowuje do obcowania ze sztuką. Rokoko pozostaje w opozycji wobec Oświecenia (klasycyzmu i sentymentalizmu). Rokoko uformowało się w środowisku dworskim i jest związane z atmosferą życia w nim (wywodzi się z Francji). Wpływ tego kierunku na kulturę w Polsce widać na dworze Stanisława Augusta w Warszawie i w poezji Jakobińskiej. Elementy modelu człowieka i życia rokokowego (charakteryzują również poezje): zmysłowość, czułość, delikatność, wyrafinowanie, zamiłowanie do komfortu, wdzięk, galanteria. W poezji sięganie do elementów mitologicznych, częste idealizowanie. Literatura ma być lekka, swawolna, bo jej zadaniem jest bawić odbiorcę (rozwija się poezja erotyczna). Polscy przedstawiciele: Kniaźin, Franciszek Zabłocki, Trembecki, Węgierski, Szymanowski (sformułował teorię gustu).