Co Młoda Polska wniosła do literatury narodowej?



TEMAT: Co Młoda Polska wniosła do literatury narodowej? I. Różnorodność nurtów w poezji modernizmu. A. Tematyka poezji młodopolskiej. 1. Poczucie kryzysu i zagubienia: a) dekadentyzm - Tetmajer „Koniec wieku XIX”; b) pesymizm - Tetmajer „Hymn do Nirwany”; c) katastrofizm - Kasprowicz „Święty Boże”; d) hedonizm - Tetmajer „Lubię, kiedy kobieta”; e) satanizm - Kasprowicz „Święty Boże”; 2. Próby przełamania postaw dekadenckich: a) nitscheanizm - Staff „Kowal”; b) frańciszkanizm - Kasprowicz „Przeprosiny Boga”, Staff „Przedśpiew”; c) klasycyzm i humanizm - Staff „Przedśpiew”, „Krótki życiorys”; d) mitologizacja góralszczyzny - Tetmajer „Jak Janosik tańczył z cesarzową”; 3. Próby poszukiwania wartości: a) prometejski bunt - Kasprowicz „Święty Boże”; b) piękno tatr - Kasprowicz „Krzak dzikiej róży”, Tetmajer „Melodia mgieł nocnych”; c) obrona biedoty - Kasprowicz „Z chałupy”; B. Forma artystyczna wierszy. 1. Odbicie konwencji artystycznych: a) realizm i naturalizm - Kasprowicz „Z chałupy”; b) parnasizm - Staff „Krótki życiorys”, „Przedśpiew”; c) symbolizm - Tetmajer „Koniec wieku XIX” (mrówka i pociąg); Kasprowicz „Krzak dzikiej róży” (róża i limba); Kasprowicz „Święty Boże” (samotny grób, marsz do grobu, zraniony ptak); Staff „Deszcz jesienny” (szatan i ogród); Staff „Kowal” (kowal, kowadło-serce); d) impresjonizm - Tetmajer „Melodia mgieł nocnych”, Kasprowicz „Krzak dzikiej róży” (sonet I); e) secesja - Kasprowicz „Krzak dzikiej róży” (sonet II); f) ekspresjonizm - Kasprowicz „Święty Boże”; 2. Różnorodność gatunków: a) wiersz manifest - Tetmajer „Koniec wieku XIX”; b) sonet - „Z chałupy”, „Krzak dzikiej róży”, „Kowal”, „Krótki życiorys”; c) hymn - „Hymn do Nirwany”, „Święty Boże”; d) erotyk - „Lubię, kiedy kobieta”; 3. Bogactwo wersyfikacji: a) wiersz sylabiczny - „Z chałupy”, „Kowal”; b) sylabotonizm (próba umuzykalnienia poezji) - „Melodia mgieł nocnych”, „Deszcz jesienny”; c) wiersz wolny - „Święty Boże”; II. Dorobek w dziedzinie dramatu i prozy. A. Treści ideowe. 1. Rzeczywistość wsi polskiej: a) zjawisko ludomanii - „Wesele”; b) epopeja chłopska - „Chłopi”; c) życie bezrolnego wyrobnika - „Zmierzch”, „Ludzie bezdomni” (Cisy); 2. Sytuacja proletariatu: a) powstawanie warstwy robotników najemnych - „Doktor Piotr”; b) eksploatacja robotnika w początkach kapitalizmu - „Ludzie bezdomni” (cygarownia, stalownia, kopalnia); 3. Zagadnienie walki o niepodległość: a) kompromitacji mitów narodowych w „Weselu”; b) wątek powstańczy w „Chłopach”; c) przyczyny klęsk - „Rozdziobią nas kruki, wrony”, „Echa leśne”, „Wierna rzeka”; 4. Ocena społeczeństwa: a) wady narodowe w „Weselu”; b) postawy kołtuńskie w „Moralności pani Dulskiej”; c) mentalność chłopska w „Chłopach”; B. Osiągnięcia artystyczne. 1. Wykorzystanie folkloru: a) sposób myślenia i gwara górali w opowiadaniach Tetmajera „Na skalnym Podchalu”; b) zwyczaje łowieckie i gwara chłopska w powieści Reymonta; c) strój, gwara podkrakowska w „Weselu”; 2. Integracja różnych dziedzin sztuki: a) „Wesele” jako synteza sztuk; b) przenikanie muzyki, malarstwa i literatury w „Chłopach”; 3. Nowe gatunki: a) dramat symboliczny - „Wesele”; b) tragifarsa kołtuńska - „Moralność pani Dulskiej”; c) epopeja chłopska - „Chłopi”; d) powieść modernistyczna - „Ludzie bezdomni”;

Co Młoda Polska wniosła do literatury narodowej?

Materiały

Zjawisko sarmatyzmu Ruch społeczno-obyczajowy, wywodzi szlachtę polską od rycerskiego, koczowniczego ludu zamieszkującego ziemie Polskie; początkowo nacechowane jest dodatnio: zespół dodatnich cech odziedziczonych po przodkach: rycerskość, odwaga, szlachetność, które są przeciwieństwem dla zniewieściałego magnactwa; Sarmata stał na straży i w obronie wiary w Europi...

Wieś polska w XVI w. w utworach - ziemiański styl atrakcyjny, bo moda z antyku (Horacy ceni odpoczynek na łonie natury, w odpowiednim towarzystwie i oczywiście z winem); Polska była wtedy spichlerzem Europy, tak więc życie na wsi dawało duże zyski przy minimalnym nakładzie środków i wysiłku. Ziemia-Bogactwo; stan ziemiański - szczęśliwy, zapewnia powodzenie i radość. Szymonowi...

Dydaktyzm w "Monachomachi" Co wyjątkowego przynosi literatura oświecenia człowiekowi XX wieku? Oświecenia to epoka parenetyczna, czyli wskazująca na to, że jej celem był dydaktyzm – pouczenie. Czy jednak nauki zawarte w ówczesnych utworach są uniwersalne i czy można nimi posłużyć się w czasach nam współczesnych? Cała epoka literacka przełomu XVII i XIX wieku postawi...

Kierunki geografii ekonomicznej • regionalny (historyczny) w przeszłości był ważny. Zmierzał do uogólnienia zmiennego charakteru powierzchni ziemi. Uogólnienie w celu wydzielenia jednostek terytorialnych – regionów. Potem poddawano je opisowi. Przy wydzieleniu regionów stosowano kryterium jednorodności obszaru z punktu widzenia cech uznawanych za ważne. Kryteri...

Trafność wewnętrzna i zewnętrzna- definicja Trafność wewnętrzna to upewnianie się, że nic więcej poza zmienną niezależną nie może wpływać na zmiennę zależną; realizuje się to poprzez kontrolowanie wszystkich zmiennych ubocznych oraz poprzez losowe przydzielanie wszystkim badanym różnych warunków eksperymentalnych. Trafność zewnętrzna to stopień, w jakim wyniki badań mogą być generalizowa...

Sposoby ukazywania świata i człowieka w utworach literackich Refleksyjnie, żartobliwie, groteskowo. Twoje rozważania o różnych sposobach ukazywania świata i człowieka w wybranych utworach literackich. Na przełomie epok zarówno pisarze, jak i poeci ukazywali swych bohaterów wraz z otaczającym ich światem. W Średniowieczu i Baroku człowiek był tylko kruchą istotą rozdartą między wartościami niebieskimi a...

Streszczenie Bajek I.Krasickiego Wstęp do bajek Wstęp do bajek jest, zgodnie z sugestią zawartą w tytule, komentarzem do całego zbioru bajek a zarazem próbą określenia istoty bajki jako gatunku. Autor posłużył się tu przede wszystkim nagromadzeniem jednakowych struktur gramatycznych, wypełniających prawie cały utwór i wywołujących wrażenie monotonii. Po tych wyliczeniach, w ...

Twórcy filmu "Krzyżacy" Henryka Sienkiewicza Twórcy filmu Krzyżacy Reżyser filmu Krzyżacy, a więc osoba czuwająca nad przebiegiem pracy, mająca decydujący glos we wszystkich sprawach, narzucająca dziełu koncepcję artystyczną – w tym przypadku Aleksander Ford, jest zarazem współautorem scenariusza (wraz z Jerzym Stawińskim). Troskę o stronę dramaturgiczną (konstrukcja dialogów, ...