Charakterystyka Sofolkesa



Sofokles Sofokles - urodził się w 469 roku p.n.e., był greckim poetą, tragikiem, był drugi w porządku chronologicznym z wielkiej trójki tragików greckich (Ajschylos, Eurypides). Sofokles urodził się w Kolonos pod Atenami, jako syn płatnerza Sofilosa. W 480 roku p.n.e. podczas uroczystości dziękczynnych z okazji zwycięstwa Aten nad Persami pod Salaminą miał jako szesnastoletni chłopiec przewodzić chórowi młodzieży (był przewodnikiem chóru). Działalność Sofoklesa przypada na okres rozkwitu Aten, na czasy Kimona i Peryklesa. Poeta brał czynny udział w życiu państwowym : był dwukrotnie strategiem, członkiem komisji, której zadaniem było przeprowadzenie zmian w konstytucji ateńskiej, był także kapłanem jednego z herosów – lekarzy. Sofokles wierzył ponadto w boską sprawiedliwość – Dike, czuwającą nad moralnym ładem świata. Wcześnie zdobył popularność i uznanie jako poeta tragiczny; pierwsze zwycięstwo odniósł w 468 roku p.n.e., mając za jednego z przeciwników Ajschylosa. Ogółem odniósł osiemnaście (według niektórych źródeł dwadzieścia) zwycięstw, napisał około 120 tragedii i dramatów satyrowych. Znamy około 70 tytułów tragedii i osiemnaście dramatów satyrowych. Z tej liczby zachowało się jedynie siedem tragedii : - Antygona (wystawiona w 443 roku p.n.e.), - Król Edyp (wystawiona w 429 roku p.n.e.), - Elektra, - Ajas, - Trachinki, - Filoktet (wystawiona w 409 roku p.n.e.), - Edyp w Kolonie (wystawiona w 401 roku p.n.e. po śmierci poety, przez jego wnuka, Sofoklesa Młodszego). Ponadto w papirusach z Oksyrynchos odnaleziono spory fragment dramatu satyrowego pod tytułem “Tropiciele”. Sofokles dawał staranną ekspozycję w prologu, który u niego jest już uzasadniony psychologicznie; dialog jest urozmaicony przez zręczne łączenie długich mów (rezeis) z wymianą krótkich zdań (stichomythia). Sofokles pierwszy miał zerwać z przestrzeganą przez Ajschylosa zasadą obejmowania w tetralogii (trzy tragedie i dramat satyrowy) jednego tematu; zaczął tworzyć tetralogie, w których każda tragedia stanowiła zamkniętą w sobie całość. Tragedia Sofoklesa oddalała się od monumentalności tragedii Ajschylosa, nie osiągnęła jednak jeszcze realizmu, jaki reprezentuje dopiero tragedia Eurypidesa. Sofokles ma także wielkie zasługi w zakresie techniki wystawiania dramatu: przede wszystkim wprowadził trzeciego aktora, dzięki czemu ograniczona została rola chóru, a rozszerzył się dialog i rozbudowana została akcja tragedii; podniósł liczbę chórzystów z dwunastu do piętnastu; miał także, według świadectwa Arystotelesa, wprowadzić dekoracje sceniczne. Styl, język i metryka Sofoklesa odznaczają się klasycznym umiarem, poeta unikał wszelkiej skrajności. Twórczość Sofoklesa kontynuował jego syn Iofon oraz Sofokles Młodszy – wnuk poety, syn Agatona – syna Sofoklesa i hetery Theoris. Tragedie Sofoklesa były popularne głównie za jego życia, odżyły w czasach renesansu; szczególne zainteresowanie wzbudziły w XIX wieku zwłaszcza w Niemczech; tłumaczone na wiele języków do dziś grywane są na scenach na całym świecie. Pierwszy polski przekład zachowanych tragedii Sofoklesa (Węclewskigo) pochodzi z 1875 roku, ostatni (Morawskiego) z 1916 roku, nowe wydanie pochodzi z 1969 roku. Poeta Zmarł w 406 roku p.n.e.

Charakterystyka Sofolkesa

Materiały

Charakterystyka polskich gospodarstw CHARAKTERYSTYKA POLSKICH GOSPODARSTW 1. duże rozdrobnienie gospodarstw rolnych (średnio 7 hektarów); 2. brak specjalizacji i rozdrobnienie produkcji, niedoinwestowanie; 3. silne uzależnienie od warunków agrometeorologicznych; 4. w poszczególnych regionach kraju mamy odmienne modele rolnictwa, a więc różne problemy rozwoju; 5. bariery eduk...

Dwa sposoby wprowadzenia niskiego tematu do sonetu w "Z chałupy" i "Kartoflisko" 87. \"Z chałupy\" J. Kasprowicza i \"Kartoflisko\" L. Staffa - dwa sposoby wprowadzenia niskiego tematu do sonetu. Jan Kasprowicz i Leopold Staff żyli w epoce Młodej Polski. Obaj pisali sonety poświęcone tzw. niskim tematom: zagrodom wiejskim, ubogim chatom wieśniaczym, polom ziemniaczanym. Różne były jednak powody, dla których ta tema...

Egzystencjalizm w literaturze Poglądy zbliżone do filozofii egzystencjalizmu odnajdujemy już w utworach literackich i wypowiedziach filozoficznych, które pojawiły się w epokach wcześniejszych (m.in. w „Trenach” Jana Kochanowskiego, w „Myślach” Blaise’a Pascala, w „Kandydzie” Woltera, w poezji modernistycznej, w wierszach Bolesława Le...

"Krzyżacy" - czas i miejsce akcji Czas i miejsce akcji Powieść Krzyżacy ukazuje dzieje zmagań Polski i Litwy z ekspansywnym i wrogim Zakonem Szpitala Najświętszej Marii Panny. Akcja obejmuje więc czas, w którym Krzyżacy dali się mocno we znaki ludom, wśród których osiedli, i zamyka na kulminacyjnym fakcie – na bitwie pod Grunwaldem. Jest to okres dwunastu lat –...

Marketing - sposób myślenia i działania na rynku Marketing jako sposób myślenia i system działania na rynku W dzisiejszych czasach centralną postacią wokół, której rozgrywa się działalność gospodarcza jest konsument. Stanowi on nieodłączny element sukcesu firmy i jej pozycji na rynku. Ale nie zawsze tak było. W gospodarce centralnie planowanej nikt nie interesował się klientem i jego oczeki...

Hagiografia średniowieczna - przykłady Hagiografie były propagowanymi przez Kościół katolicki w Średniowieczu opowieściami o świętych, którzy poprzez asetyczny tryb życia osiągnęli zbawienie wieczne. Pierwsze hagiografie powstały już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa; spisywane były na Wschodzie i prezentowały zycie pustelników syryjskich i egipskich. Legenda o Św. Aleksym ma ...

"Ludzie bezdomni" - kontrasty środowiskowe w Warszawie Kontrasty środowiskowe w Warszawie Judym urodził się w Warszawie, w nędznej dzielnicy, w obskurnym mieszkaniu przy ulicy Ciepłej. Dzieciństwo wspomina jako okres zabaw w rynsztoku i pijackich awantur wywoływanych stale przez ojca alkoholika, marnego szewca. Podczas pobytu pod opieką ciotki wytrwale uczy się (to jego życiowa szansa), studiu...

Julian Tuwim - twórczość Julian Tuwim debiut “Czyhanie na Boga” w 1918r., “Sokrates tańczący” w 1919r. poeta codzienności “Poezja” T. chce być jednym z wielu zwyczajnych ludzi (pisał o zwykłym człowieku i jego otoczeniu) “Nie chcę być przewodnikiem, Chętnie w tłum się wcisnę, Będę Ultimus inter pares&#...