CEFTA - etapy rozszerzenia

Etapy rozszerzenia CEFTA CEFTA poszerzała się w dwojaki sposób. Po raz pierwszy w wyniku podziału Czechosłowacji na dwa kraje: Czechy i Słowację, które tworzą unię celna. To zwiększenie liczby członków nie oznaczało poszerzenia rynku objętego liberalizacją. Drugim było przyjmowanie nowych członków. Liberalizacja między krajami w procesie transformacji odbywała się na zasadach bilateralnych i w ramach CEFTA. Uwarunkowanie członkostwa w CEFTA spowodowało, że łatwiejszą drogą była liberalizacja dwustronna niż w ramach ugrupowania. Niemniej część krajów uznała CEFTA za atrakcyjniejszą od liberalizacji dwustronnej formułę liberalizacji. Kraje zainteresowane współpracą w ramach CEFTA zwróciły się o przyjęcie w poczet tego ugrupowania. I tak: 1 stycznia 1996 r. członkiem CEFTA została Słowenia, 1 lipca 1997 r. Rumunia, a 1 stycz¬nia 1999 r. Bułgaria. Proces akcesji Rumunii i Słowenii po ustaleniu zasad poszerzenia CEFTA w Poznaniu w 1995 r. nie był trudny. Najwięcej problemów pojawiło się przy przyjmowaniu Bułgarii. Trudności nastręczyły rewindykacje zobowiązań sprzed 1989 r. Rosnąca liczba członków czyniła proces uzgodnień przeprowadzanych na zasadach bilateralnych czasochłonnym. Relatywnie łatwiej osiągano porozumienie w sprawach liberalizacji wymiany towarów przemysłowych, trudniej produktów rolnych i spożywczych. Nowi członkowie prowadzili wymianę na zasadach wynegocjowanych bilateralnie. W praktyce oznaczało to czasowe opóźnienie liberalizacji w porównaniu ze stanem już osiągniętym przez dotychczasowych członków.