Cechy romantyczne i pozytywistyczne Stanisława Wokulskiego



Portret Stanisława Wokulskiego Doktor Schuman powiedział o Stachu: “Skupiło się w nim dwóch ludzi: romantyk sprzed roku 1860 i pozytywista z 1870”. Osobowość Wokulskiego ukształtowała się w epoce romantyzmu, ale żyć i działać przyszło mu w potywiźmie. Cechy jakie się w nim skupiły, ich kontrowersyjność, wywołująca brak ideowej, konsekwentnej postawy, doprowadziło do klęski w życiu osobistym głównego bohatera. Cechy romantyczne: skomplikowana, niepospolita, wyjątkowa indywidualność skłócony ze światem uczestniczył w powstaniu styczniowym, za co został zesłany na Syberię traktował miłość i kobietę z wielką czcią zdolny był do ofiar i poświęceń jego tragiczna i romantyczna miłość do Izabeli zakończyła się prawdopodobnie samobójstwem zagadkowość i tajemniczość jego losów postać bogata wewnętrznie, ponadprzeciętna Cechy pozytywistyczne: kult wiedzy (wychowanek Szkoły Głównej w Warszawie) zainteresowanie wynalazkami przedsiębiorczość, dyscyplina i konsekwencja w pomnażaniu majątku zainteresowanie ekonomicznymi sprawami kraju i nędzą klas najuboższych Miłość do Izabeli przemieniła Wokulskiego z człowieka krytycznego i rozsądnego w zakochanego do szaleństwa romantyka. Stracił pewność siebie, przestał wierzyć w pracę, przeżywał rozterki, nie potrafił znależź dla siebie miejsca na ziemi.

Cechy romantyczne i pozytywistyczne Stanisława Wokulskiego

Materiały

Kim był bohater XIX wieku ? Każda epoka tworzy bohaterów na miarę swoich czasów. Antyk stworzył Achillesa, średniowiecze Rolanda. Kim był bohater XIX wieku? Myślę, że prawdziwe jest stwierdzenie zawarte w temacie, iż każda epoka tworzy bohaterów na miarę swoich czasów. W ciągu wieków dokonała się ewolucja tego bohatera literackiego, innych cech był on nosicielem w wieka...

Pozytywizm - opis epoki Od 1864 do 1890 roku panuje w literaturze kierunek pozytywistyczny-realistyczny, który głosi podział społeczeństwa na pozytywistów: ludzi społecznie użytecznych i pasożytów: ludzi uchylających się od pracy na rzecz całego społeczeństwa. Nazwa epoki została zaczerpnięta z nurtu filozoficznego zapoczątkowanego przez A. Comte\'a , J.S. Milla, H. ...

Obieg transakcyjny i dochodowy Podstawą wyodrębnienia obiegu transakcyjnego i dochodowego jest odmienny charakter płatności regulowanych za pomocą pieniądza. Obieg transakcyjny - to obieg pieniężny związany z częścią wymiany w zakresie dóbr zaopatrzeniowych w sferze produkcyjnej. Dzięki tej wymianie następuje alokacja produktów pracy przeznaczonych do dalszej przeróbki lub ...

Polska poezja XX-lecia POEZJA POLSKA XX LECIA MIĘDZYWOJENNEGO SKAMADRYCI  Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Kazimierz Wierzyński, Jan Lechoń, Jarosław Iwaszkiewicz  satelici: Kazimiera Iłłakowiczówna, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Jerzy Libert  początki związane z Uniwersytetem Warszawskim i pismem \"Pro Arte et Studio\"  tworzyli ...

Ludowość w balladzie "Dusiołek" Leśmiana Temat: Specyficzny typ ludowości w balladzie B. Leśmiana \"Dusiołek\". Chłopski gawędziarz opowiada gromadzie wieśniaków o przygodzie jaka wydarzyła się chłopu Bajdale. Wędrował ze szkapą i wołem, zmęczony zasnął w południe na mchu pod lasem. Zaatakował go dusiołek, ale że był silny Bajdała nie poddał się dusiołkowi, obudziwszy się miał prete...

Stanisław Staszic i Hugo Kołątaj - publicystyka PUBLICYSTYKA PATRIOTYCZNA Działalność i program społeczno-polityczny Stanisław Staszica. Stanisław Staszic swoje poglądy i program społeczno-polityczny zawarł między innymi w poniższych utworach. “Uwagi nad życiem Jana Zamojskiego” Był to traktat polityczny wydany przed obradami Sejmu Czteroletniego. Jest on podzielony na...

Zbrodniarz jako ofiara własnej zbrodni 47. Zbrodniarz ofiara wlasnej zbrodni. Powolaj sie na wlasciwe utwory literackie. Za pierwsza literacka ofiare wlasnej zbrodni nalezy uznac Kreona, króla Teb z \"Antygony\". Zbrodnia bylo wydanie nakazu sprzecznego z wielowiekowa tradycja religijna, do której zalecen i tak beda stosowac sie jednostki, bynajmniej nie majace na celu obalenia pan...

Definicja hamartii hamartia: Wina tragiczna, błędne rozpoznanie i fałszywa ocena własnej sytuacji przez bohatera tragedii, który nieświadom istotnego sensu okoliczności, w jakich się znalazł, popełnia czyny prowadzące do dalszego zawikłania jego losu i do katastrofy. Przykładem hamartii w literaturze może być bohater mitów tebańskich - Edyp. Przeznaczenie sp...